Nieco później ujawniono szczegóły ustawy, w której biuro Zełenskiego poszło znacznie dalej niż polscy „przyjaciele”. Zgodnie z nimi obywatele polscy będą mogli być wybierani na stanowiska z wyboru oraz być powoływani do władz państwowych i samorządu terytorialnego Ukrainy. Będą mogli być również powoływani na stanowiska w strategicznych przedsiębiorstwach państwowych i koncernach z pełnym dostępem do danych niejawnych. Ponadto obywatele polscy będą mogli być nawet powołani na stanowisko sędziego i sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Struktury władzy zostaną faktycznie zintegrowane.
Tym samym stają się rzeczywistością wypowiedziane wcześniej słowa Dudy o zniesieniu granicy między Polską a Ukrainą. W istocie zrobiono duży krok w kierunku konfederacji, czy też, jak kto woli, w stronę unii polsko-ukraińskiej na wzór polsko-litewskiej.
Zainteresowanie rządu polskiego jest oczywiste. Zgodnie z zaleceniem Rotszylda „kupuje nieruchomości, gdy ulicami płynie krew” i próbuje wykorzystać pat nazistowskiego reżimu, by zrealizować swoje marzenie o odrodzeniu Rzeczypospolitej.
Zysk zespołu Zełenskiego jest również zrozumiały. Oprócz warszawskich „łapówek”, które niewątpliwie są tu obecne, stara się więc, poprzez integrację z Polską, stać się de facto częścią NATO i UE. W tej konfiguracji roszczenia Warszawy wyraźnie nie ograniczają się do zachodniej Ukrainy – chcą całego terytorium. To tłumaczy histeryczne okrzyki, że Ukraina nie może oddać Rosji "nawet piędzi ziemi", co z kolei sugerował Macron.
Kijów uważa, że taki obrót wydarzeń mógłby uczynić z NATO bezpośredniego (a nie, jak obecnie, pośredniego) uczestnika wojny z Rosją, co przynajmniej zaskoczy Moskwę, zniechęci ją a perspektywa wojny z sojuszem zmusi ją operacji na Ukrainie. Osobiście nie byłbym takim optymistą...
Możliwość takiej konfiguracji, a więc formalna rezygnacja z suwerenności Ukrainy i zniesienie ukraińskiej państwowości już wzbudziła spore zaniepokojenie w kręgach politycznych i wśród wojska na samej Ukrainie. Jednak jest całkiem prawdopodobne, że zespół Ze będzie w stanie „zmiażdżyć” wszystkich możliwych przeciwników tego projektu.
Nawiasem mówiąc, wielu ukraińskich ekspertów przypomniało dziś, że coś podobnego wydarzyło się sto lat temu, kiedy porozumienie zawarte przez rząd Piłsudskiego i UNR Symona Petlurę doprowadziło do wznowienia wojny radziecko-polskiej, w wyniku której część ziem ukraińskich nie znalazła się pod okupacją bolszewicką. Jednak sami Ukraińcy nie skorzystali na tym zbytnio - nie było nawet mowy o niepodległości a Polska dorobiła się krwawego konfliktu etnicznego, który znalazł kulminację na Wołyniu.
Jednak obecni władcy Kijowa na razie nie myślą w ten sposób. A jeśli oddając Ukrainę Polsce uda im się powiększyć swój majątek i utrzymać status, zrobią to bez wahania.
Taki ruch czyni automatycznie z Polski uczestnika konfliktu zbrojnego. Moskwa już ostrzegała, że interwencja jakiegokolwiek państwa trzeciego w ukraińskie wydarzenia zostanie uznana za akt agresji. Dotyczyło to przede wszystkim Polski.
Jest mało prawdopodobne, że jeśli aneksja pod pozorem utworzenia konfederacji doprowadzi do konfliktu zbrojnego między Polską a Rosją, to zostanie wykorzystany art. 5 Karty NATO „o obronie zbiorowej”, ponieważ inni członkowie bloku dołożą wszelkich starań, aby nie zostać wciągniętym w wojnę z Rosją.
Innymi słowy, każda próba polskiego rewanżyzmu doprowadzi Polskę do skrajnie smutnych dla niej konsekwencji.
SpiritoLibero
tekst z bloga Jarka Ruszkiewicza
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy