Gala Konkursu Chopinowskiego. Eric Lu zwycięzcą

 

Eric Lu zwyciężył w XIX Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina – ogłosiło jury pod przewodnictwem Garricka Ohlssona.

Pianista wystąpi podczas uroczystego Koncertu Laureatów, który odbył się we wtorek, 21 października 2025 roku, o godzinie 20.00 w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie.

Laureat I nagrody otrzymał złoty medal i 60 tys. euro z rąk prezydenta RP Karola Nawrockiego. 

Finał XIX Konkursu Chopinowskiego w Warszawie

Trwa finał Konkursu Chopinowskiego. W gronie najlepszych z najlepszych pianistów świata, jako jedyny Polak w konkursie, znalazł się wrocławianin Piotr Alexewicz.  Do finału jury zakwalifikowało 11 pianistek i pianistów: Piotr Alexewicz, Kevin Chen, David Khrikuli, Shiori Kuwahara, Tianyou Li, Eric Lu, Tianyao Lyu, Vincent Ong, Miyu Shindo, Zitong Wang i William Yang.

Finał rozpoczął się  w sobotę (18 października) i potrwa do poniedziałku (20 października). Występy codziennie rozpoczynają się o godz. 18.

Wszystkie transmisje: Chopin Institute

Trwa XIX Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina

 W Warszaie trwa  XIX Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina. Dziś ruszył II etap, do którego jury dopuściło  czterdzieścioro pianistów spośród 84 z 18 krajów. Wśród nich jest czterech Polaków: Piotr Alexewicz, Adam Kałduński, Piotr Pawlak i Yehuda Prokopowicz. Najwięcej, bo 14-ścioro w II etapie będzie reprezentowało Chiny. 

Uczestników ocenia jury, na którego czele stoi Garrick Ohlsson – amerykański pianista, niekwestionowany zwycięzca VIII odsłony konkursu w 1970 roku. Oprócz niego jurorami podczas XIX Konkursu Chopinowskiego są m.in. John Allison, Yulianna Avdeeva, Nelson Goerner, Ewa Pobłocka i Piotr Paleczny.

Transmisje na żywo:

Transmisje najwyższej jakości dźwiekowej: Polskie Radio Dwójka

'Kołysanka dla Jezusa". Spotkanie z poetką Ludwiką Amber

Ludwika Amber na spotkaniu
w Marayong, 1.12.2024.
Fot. K.Bajkowski

1 grudnia w sali Jana Pawła II w Marayong odbyło się spotkanie poetycko-muzyczne z sydnejską poetką Ludwiką Amber. W trakcie spotkania recytowane były wiersze z wydanego w ub. roku tomiku  liryki religijnej pt. "Kołysanka dla Jezusa". Recytowała sama autorka w towarzystwie męża Andrzeja Jachimczaka. Oprawę muzyczną , którą stanowiły kolędy i piosenki związane z Bożym Narodzeniem zapewniła Bożena Szymańska. 

Ludwika Amber urodziła się w 1948 r. w Kowarach. W latach 1950-1969 mieszkała w Olsztynie. Studiowała psychologię na Uniwersytecie Warszawskim.

W Polsce pracowała jako nauczycielka Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych w Laskach. W 1981 r. działała w Związku Zawodowym „Solidarność”. Od 1982 r. mieszka z rodziną w Sydney.

Opublikowała 25 książek poetyckich, tom prozy autobiograficznej "Szybujące krajobrazy Australii" i jako  tłumaczka poezji australijskiej obszerny wybór wierszy "Billabong".

„Ślub” – pierwsza w Polsce operowa inscenizacja dramatu Gombrowicza

 Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu wpisuje się w najlepsze tradycje Opery, a zarazem w swoim repertuarze, proponuje to, co literacko jest klasyką, jednak to właśnie ujęcie sceniczne pozwala przywrócić jej nowe oblicze – tak, dosłownie oblicze, bo najnowsza premiera opery „Ślub” odkrywa twarz dramatu Gombrowicza, której chce się spojrzeć w oczy. Wydarzenie miało miejsce 22 listopada br., pod patronatem honorowym Rity Gombrowicz. A już 1 grudnia br., „Ślub” zaistnieje w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie. To pierwsza w Polsce operowa inscenizacja tego dzieła Gombrowicza. Spektakl uświetnia 120-lecie jego urodzin oraz 55. rocznicę śmierci.

 

Fabuła dramatu jest oniryczna. Sposób jej operowej inscenizacji pozwala na przebudzenie świadomości oraz wrażliwości, ukierunkowanej na przeżycia artystyczne jak i stricte społeczne. „Odchodzę od myślenia o Ślubie od tradycyjnych skojarzeń z tym, co wokół Gombrowicza narosło, od haseł typu „gęba” i „pupa”. Dla mnie najbardziej inspirująca jest tu konstrukcja psychiczna bohatera, który cały czas podważa każdą sytuację i swoje istnienie. Do końca nie wiemy, co jest jego snem, a co jawą” – twierdzi reżyser. W imię twórczego buntu (a do takiego upoważnia, czy wręcz go nakazuje Gombrowicz), będę z nim polemizować, gdyż poczucie owej „niewiedzy” w gruncie rzeczy jest wiedzą – przynajmniej w obszarze emocji, które tworzą własną, równoległą do materialnej rzeczywistość. Pierwsze skojarzenia? Oczywiście! Myślom pozwala wybrzmieć w ten sposób muzyka, skomponowana przez Zygmunta Krauze jako jego pierwsze dzieło stworzone dla poznańskiej instytucji. Powstało w ramach programu Zamówienia kompozytorskie, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. Dźwięki są głęboko osadzone w myśleniu o Gombrowiczu jako o realnym wizjonerze, który nie może i nie chce być święty (może dlatego jest nam tak bliski). Nie można krytykować za cechy ludzkiego charakteru wpisane w jestestwo, które jest lub nie musi być dramatem (odwołując się do nazwy gatunku lub pojęcia bardziej holistycznego).