 |
| Polskie gołąbki. Fot. Kameralna Restaurant |
Historia tradycyjnych polskich gołąbków zaczyna się w XIX
wieku. Potrawa pochodzi z Kresów Wschodnich, z okolic Tarnopola. Początkowo
gołąbki były przygotowywane jako danie wigilijne, z kaszy gryczanej i
ziemniaków. Przepisy przekazywane z ust do ust, z pokolenia na pokolenie
ewoluowały do powszechnie znanej formy – zawiniętego w kapustę mięsa mielonego
z ryżem.
Tradycyjnymi składnikami farszu oprócz mielonego mięsa wieprzowego i ryżu lub też
kaszy są dalsze dodatki, jak np. cebula, grzyby i przyprawy. Istnieją także
inne warianty nadzienia np. z mięsem drobiowym, baraniną lub bez mięsa. Farsz
zawijany jest liście kiszonej w całości kapusty białej. Po zawinięciu gołąbki piecze
się w zamkniętym naczyniu.
Podobnie jak kiszona kapusta, gołąbki są tradycyjną
potrawą w krajach Europy Środkowej i Wschodniej. Dzięki rozpowszechnionej
uprawie kapusty w tych regionach były w wiekach minionych często potrawą
biedniejszych warstw ludności.
W Czechach i na Słowacji gołąbki nazywają się holubce, w
niektórych regionach Stanów Zjednoczonych glubkis, na Białorusi - галубцы, a w
Rosji - голубцы. W Niemczech znane są w jako Krautwickel/Kohlrouladen. Dotarły
także do Szwecji gdzie nazywają się kåldolmar, a w Finlandii kaalikääryleet.
Znajomość gołąbków w Szwecji prawdopodobnie zawdzięcza się osmańskim
wierzycielom króla szwedzkiego Karola XII, którzy rezydowali w XVIII wieku w
Sztokholmie. Na Półwyspie Bałkańskim i w Rumunii podobnymi potrawami są sarme
(w Rumunii sarmale) czy też dolmades, chociaż tutaj używa się przede wszystkim
liści winorośli lub kiszonej kapusty.
Dziś w Polskiej Restauracji Kameralnej w Ashfield przy Norton St będą
serwowane w porze obiadu od 13.00 do 15.00 wlaśnie gołąbki. Polecamy.
Oprac. BumerangMedia na podstawie Wikipedii i Poradnii Językowej
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy