Nagroda TOTUSA dla ks. Leszka Kryży za pomoc rodakom na Wschodzie

Ks. Leszek Kryża SChr, laureat tegorocznej nagrody
TOTUS TUUS. Fot. FNS

 Co roku realizujemy ponad 400 projektów. Współpracujemy z ok. 800 polskimi księżmi, siostrami i osobami świeckimi. To, że na Wschodzie funkcjonują domy dziecka, świetlicie, domy dla seniorów, których sporą część stanowią nasi rodacy, to zasługa naszych ofiarodawców. Nam daje ogromną radość i satysfakcję, że to, co robimy, ma sens – powiedział Family News Service ks. Leszek Kryża SChr, dyrektor Zespołu Pomocy Kościołowi na Wschodzie, tegoroczny laureat Nagrody Totus Tuus, przyznawanej każdego roku osobom i instytucjom, których działalność w sposób wybitny przyczynia się do podkreślenia wartości człowieka.

„Teren jest ogromny, 15 krajów byłego ZSRR: od naszej granicy na Bugu aż po Kamczatkę, łącznie ze stepami Azji Środkowej i Kazachstanu. Robimy wszystko, aby fundusze, które do nas spływają, jak najlepiej wykorzystać. To, że na Wschodzie funkcjonują domy dziecka, świetlicie, domy dla seniorów, których sporą część stanowią nasi rodacy, to zasługa naszych ofiarodawców. Nam daje ogromną radość i satysfakcję, że to, co robimy, ma sens. Nasz Zespół liczy tylko dwie osoby, więc pracy mamy sporo, ale z tego wszystkiego radości i satysfakcji jest jeszcze więcej” – powiedział dyrektor Zespołu Pomocy Kościołowi na Wschodzie.

Czy Biden próbuje wywołać III wojnę światową?

 Globalny krajobraz geopolityczny uległ dramatycznemu pogorszeniu podczas rządów administracji Bidena i trzeba zadać pytanie: Czy Biden celowo próbuje wywołać III wojnę światową? - Jeśli tak, to kontynuowałby politykę spalonej ziemi wszystkich tych, którzy chcą 'naprawić wszystko' po Wielkim Resecie?

 

Wielu politologów już stwierdziło, że administracja Bidena doprowadziła do sytuacji, że Rosja zmuszona była dokonać inwazji na Ukrainę. Gdyby żył dziś Zbigniew Brzeziński, to właśnie by to zrobił. Brzeziński był współzałożycielem Komisji Trójstronnej, która kiedyś zwabiła ZSRR do Afganistanu, który okazał się odpowiednikiem Wietnamu w zakresie kosztów w ludziach i uzbrojeniu.

16. edycja Konkursu Wieniawskiego w Poznaniu. Inauguracja

Poznań po raz kolejny stał się stolicą światowej wiolinistyki. Wszystko za sprawą Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego. Jego 16. edycję w dniu 7 października br. zainaugurował koncert w Auli Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Przesłuchania konkursowe potrwają do 21 października. Patronat honorowy nad wydarzeniem objął Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

 Do tej jednej z najpiękniejszych sal koncertowych Europy powróciła najpiękniejsza w dźwiękach swoich skrzypiec Veriko Tchumburidze – zwyciężczyni 15. edycji Konkursu Wieniawskiego. Wystąpiła z orkiestrą Filharmonii Narodowej prowadzoną przez batutę wrażliwości Andrzeja Boreyki.

Mam Teatr z nowymi spektaklami wraca do Australii

Marzanna Graff i Aleksander Mikołajczak podczas 
ostatniego pikniku Bumeranga Polskiego 
tuż przed wybuchem pandemii. 

Pandemia sprawiła, że tak bardzo lubiani przez Polonię w Australii aktorzy Mam Teatr nie odwiedzali nas. Był to jednak czas na zrealizowanie dwóch nowych komedii „Pozamiatane” i „Randka w Bistro”. Z tymi właśnie spektaklami Marzanna Graff i Aleksander Mikołajczak wracają do swoich widzów na antypodach. Wielką niespodzianką będzie włączenie w skład aktorski Mam Teatr artystów polonijnych z Melbourne, Sydney i Perth. Mam Teatr zawita też do Adelajdy.

O czym będą spektakle, które zobaczymy już niedługo w Australii? 

„Pozamiatane” – w pandemii oboje małżonkowie Ania i Adaś tracą pracę. Aby ratować sytuację zakładają własny biznes. Klienci doprowadzają ich do białej gorączki. Sytuację ratuje…Aldonka. Kim jest i co wniesie w tę rodzinę, jak bardzo zszokuje dzieci o tym przekonają się Ci, którzy zasiądą na widowni.

Konrad Rękas: Kompleksy Urbana, czyli ostatnia dekada

Jerzy Urban (1933-2022)
Fot. Wikipedia

 Jerzy Urban: niegdyś poczytny reportażysta, który jednak z czasem poświęcił skuteczność interwencyjną na rzecz popularnych humoresek kryminalnych. Zawsze gnany potrzebą bycia częścią towarzyskiej elity i niepokojem, że jednak do niej nie przystaje i na swoje miejsce musi zasłużyć nadgorliwością, ekscesem, przerysowaniem. W butach felietonisty politycznego nigdy nie czuł się zbyt dobrze, co nadrabiał symulowaną pewnością siebie. Wyćwiczył ją na stanowisku rzecznika rządu, tworząc wzorzec informacyjnej arogancji władzy, powielany wielokrotnie w znacznie gorszej formie już przez ówczesnych przedstawicieli aparatu i destrukcyjnie rozwinięty w III RP.

Alibi dla towarzyszy kapitalistów

Po 1990 r. „Nie” stanowiło w pewnym momencie nie tyle sumienie (jak wierzyli podkręcani tanimi grepsami czytelnicy), co kwintesencję tzw. transformacji władzy w Polsce. Stworzone ewidentnie za prane pieniądze, pilnowało interesów wybranych oligarchów, a nawet mafiosów, dając alibi udziałowi kręgów SLD w procesie wyprzedaży i rozkradania tego, co pozostało po PRL.