Jan Engelgard: Od dialogu do bicia po mordzie

„Nie zamierzamy z nikim prowadzić wojny, nie chcemy wojny, ale jeżeli do nas będą w taki sposób się odnosić, jak to było pod koniec ubiegłego roku i teraz, dostaną w mordę i to bardzo mocno” – powiedział w kwietniu tego roku Aleksander Łukaszenka.

Wtedy uznano to w Polsce za przejaw ekstrawagancji i  nadmiernego wzburzenia. Teraz, z perspektywy półrocza widzimy, że nie były to słowa rzucone ot tak…

Nie ma co ukrywać, akcja przerzucania do nas mas imigrantów z krajów Bliskiego Wschodu jest zorganizowaną operacją białoruskich władz. Wszelkie inne tłumaczenia są niepoważne. Z faktami się nie dyskutuje. Prawdą jest także to, że ta operacja nie dotyka tylko partii rządzącej w Polsce, ale uderza także  w polskie interesy narodowe. Dlatego mimo sympatii do Białorusi nie można tych działań popierać. Można co najwyżej próbować zrozumieć, skąd takie działania się wzięły? Odpowiedzi na to pytanie nasi politycy i dziennikarze raczej nie szukają.

Stanisław Lewicki: Referendum nie do pomyślenia

Ten składający się z trzech słów polski termin – nie do pomyślenia – można wyrazić jednym angielskim słowem – unthinkable, które ma nawet szerszy zakres przenoszonych znaczeń i określa coś niemożliwego do przeprowadzenia, wyobrażenia, akceptacji. Właśnie czymś takim, wręcz laickim bluźnierstwem dla euroentuzjastów, jest pomysł przeprowadzenia w Polsce jakiegoś referendum w sprawie przynależności do UE.

 Z takim pomysłem wystąpił poseł Solidarnej Polski – Janusz Kowalski. Wyznaczył nawet możliwy termin takiego referendum: „2027 r., kiedy zakończy się obecna perspektywa budżetowa, to będzie czas, kiedy może być referendum w sprawie wyjścia Polski z UE. Jeśli nie zatrzymamy eurokratów, koszty życia w Polsce będą zbyt duże. Wyjście Polski z UE uderzy w gospodarkę niemiecką, dlatego musimy zacząć grać twardo. Polska nie może być żebrakiem UE”.

Antyszczepionkowe protesty w Sydney, Gold Coast i Melbourne

Były wyższy oficer policji Craig Backman
wygłosił do tłumów w Melbourne mocne
przemówienie. Fot YT screenprint

Była gwiazda telewizyjnego serialu "Home and Away" Isabel Lucas i były pilot Qantas dołączyli do setek innych antyszczepionkowców na niedzielnym wiecu protestacyjnym na Złotym Wybrzeżu . Protest jest częścią serii wieców w całym kraju przeciwko obowiązkowym szczepieniom    przeciwko Covid-19 dla niektórych branż i zawodów.

Jednym z tych, którzy zwracali się do tłumu, był były pilot Qantas Graham Hood, który zrezygnował z powodu narzuconego obowiązku szczepienia. W tym tygodniu zawieszono również około 4000 pracowników Queensland Health.

„Nie dotkniesz naszych dzieci, nie wstrzykniesz naszym dzieciom” – powiedział, gdy tłumy wiwatowały. 

Sprawiedliwość dla Assange'a to sprawiedliwość dla wszystkich

Julian Assange zostaje ukarany po prostu
 za ujawnienie prawdy (zrzut ekranu z YouTube)

 Niesprawiedliwość narzucona wydawcy WikiLeaks Julianowi Assange jest afrontem nie tylko dla prawdy w dziennikarstwie, ale także dla praw człowieka dla wszystkich, pisze John Pilger .

KIEDY po raz pierwszy zobaczyłem Juliana Assange'a w więzieniu Belmarsh w 2019 roku, krótko po tym, jak został wyciągnięty ze swojego schronienia w ambasadzie Ekwadoru w Londynie, powiedział: „Myślę, że tracę rozum” .

Wyglądał mizernie, był  wychudzony, jego oczy były zapadnięte, a szczupłość ramion podkreślała żółta identyfikacyjna tkanina zawiązana wokół jego lewego ramienia, sugestywny symbol kontroli instytucjonalnej.

Prof. Stanisław Bieleń: Contra bellum

Prof. Stanisław Bieleń.
Fot. Instytut Studiów Podatkowych

Kanadyjska pisarka Margaret Atwood zauważyła kiedyś, że do wojen dochodzi wtedy, gdy ci, co je rozpoczynają, są przekonani, że zwyciężą. Nasilająca się w polskim dyskursie publicznym retoryka prowojenna wskazuje na absurdalne wzmożenie w kontekście cytowanej wypowiedzi. Dzieje się tak, jakby polskim decydentom  marzyła się zwycięska wojenka, dająca im tytuł do sławy,  tyle że jest to ryzykowne stąpanie we mgle, w ciemnościach i na dodatek nad przepaścią. Każda bowiem wojna w polskich warunkach jest obecnie niewyobrażalna, jeśli chodzi o jej ewentualne koszty i straty. W kontekście  historycznych tragedii jest także absolutnie niemoralna i irracjonalna w arsenale środków układania się z innymi państwami.

W oparach absurdu

Poszukiwanie i wskazywanie Rosji jako realnego wroga przybiera charakter propagandowy i doktrynalny, a opinię publiczną od dłuższego czasu media głównego nurtu przygotowują na starcie z agresorem. Do Rosji Władimira Putina dołączyła ostatnio Białoruś Aleksandra Łukaszenki. Nie wystarczą już tajne narady gabinetowe w gronie pseudospecjalistów od strategii wojennej. W sposób otwarty na konferencjach prasowych pobrzękuje się magicznymi liczbami, a to o radykalnym zwiększeniu liczebności armii, a to o nowych zakupach broni, przeważnie u zachodniego sojusznika, bo na własny przemysł zbrojeniowy nikt spośród rządzących nie ma pomysłu, jak go zmodernizować i wykorzystać także pod względem gospodarczym.