Z maseczką pod nosem…

Ryzyko emisji wirusa z maseczka i bez.
Graf. KPRM

Z maseczką pod nosem, na brodzie, na szyi, czasami na czole, albo zwisającą na uchu, ewentualnie – bez maseczki w ogóle, bo co mi się stanie? To niesamowite, co obserwujemy na naszych ulicach. Ludzie zachowują się jakby byli znawcami rozprzestrzeniania się aerozoli, lekarzami – pulmonologami oraz specjalistami wirusologami. To naprawdę niesamowite, ale problem maseczek pokazuje w jakim społeczeństwie żyjemy i jaki mamy jako społeczeństwo stosunek do siebie, prawa i państwa. 

To naprawdę szokujące odkrycie, ale prawdziwe – właśnie przez to przechodzimy. Odpowiedzią na prymitywizm, musi być przemoc, nie ma innego wyjścia w warunkach zagrożenia bytu całej zbiorowości, trzeba się bronić eliminując zagrożenie tworzone przez jednostki zachowujące się niezgodnie z nakazami władz reprezentujących większość. Drugą stroną porządku jest chaos, drugą stroną państwa – jest anarchia. Wówczas wypadałoby mieć jako pierwszy wynalazek pana Kałasznikowa i wiadro amunicji.

Ryszard Opara: AMEN - Dygresja chwili o historii cywilizacji

Historia świata jest pragmatyczna; chociaż w sensie postępu istnienia, niestety coraz bardziej odbiega od dogmatów natury... Światem od zawsze rządzili i będą zarządzać ci - co mają w sobie, w swoich rękach i głowie SIŁĘ. Jaka jest definicja SIŁY?...

AMEN - Autobiografia Naukowa Ryszarda Opary. Odcinek 84

Podróże dookoła świata.
Dygresja chwili o Historii Cywilizacji; O powrotach do obecności i logiki rzeczywistości.

Podróżując po świecie, poznając różnych ludzi, ich kulturę, obyczaje - człowiek jest zmuszony do myślenia. Czasem zresztą nie ma innego wyjścia, siedząc wiele godzin w klaustrofobiach samochodu, samolotu, lotniska... Czasem nie można świadomie akceptować, nieskończenie różnych, skrajnie odmiennych obrazów rzeczywistości, jakie migają nam co dzień, przed oczami w podróżach...tak po prostu, zwykłą obojętnością. To nie są przypadki losu czy też konsekwencje bytu, przeznaczenia, czasu ani przemijania. Ciągłe zmiany - to tak naprawdę jedyna, stała rzecz istnienia...

Roman Giertych. Z tych Giertychów

Roman Giertych/fot. Twitter

 Słabo znam Romana Giertycha. Osobiście zetknąłem się z nim może dwa razy. Miałem i mam zaszczyt znać jego nieżyjącego dziadka i ojca. Jędrzeja – dziadka Romana – poznałem w Londynie w 1989 roku. 

Giertychowie mieszkali w niezamożnej dzielnicy Londynu. Przyjęli mnie bez wylewności, ale życzliwie. Nie byłem pierwszym młodym endekiem, który ich odwiedzał. Pan Jędrzej był już po amputacji nogi i poruszał się na wózku. Mimo tego i już podeszłego wieku widać było, że to potężny mężczyzna. Kalectwo i potężna sylwetka tak jakoś skojarzyła mi się z Jurandem ze Spychowa. Na posesji Giertychów była komórka pełna książek Jędrzeja. Dawali za darmo ile kto chciał, co w “polskim Londynie” nie było częste. Mimo kilkudziesięciu lat na emigracji w domu Giertychów czuło się polskiego ducha, a w rozmowach sprawy Polski wybijały się na pierwsze miejsce. Giertychowie nie byli zamożni, ale swoim dzieciom zapewnili pierwszorzędną edukację i wychowali je w polskim duchu i tradycji. Z kilkorga rodzeństwa znam tylko profesora Macieja Giertycha, ojca Romana.

Pandemia, aresztowania i bezradność państwa

Premier na kwarantannie. Wideo konferencja 
prasowa 16 października o nowych restrykcjach.
fot. YT KPRM

Pandemia, aresztowania i bezradność państwa – to charakterystyka naszej bieżącej rzeczywistości. Wszystkie trzy kwestie można było przewidzieć, bez większych zdolności predykcyjnych.

Po pierwsze – pandemia pokazała nam swoje prawdziwe możliwości i się rozkręca. Robi się ciekawiej z każdą chwilą, a po popołudniowej konferencji pana premiera i Ministra Zdrowia, w praktyce mamy lockdown, którego tak nie nazwano, chociaż obostrzenia dotyczą mniej więcej 70% ludności kraju (pod względem miejsca zamieszkania). Po drugie aresztowanie znanego prawnika, przewidział tenże sam znany prawnik – co najmniej dwa razy i to publicznie w programach informacyjnych. Po trzecie bezradność państwa wobec rzeczywistości jest tak samo jasna jak to, że woda jest mokra, a słońce świeci.

Carlo Acutis. Błogosławiony w jeansach

Bł. Carlo Acutis. Patron Internetu
Fot. Philip K. Wikimedia commons (Public domain)

 Carlo Acutis, który zmarł w 2006 roku w wieku 15 lat na ostrą białaczkę, został ogłoszony przez Kościół katolicki błogosławionym. Mówi się już, że w przyszłości nastolatek może zostać kanonizowany. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 12 października.

Ale co było takiego niezwykłego w tym zwykłym nastolatku?

Carlo Acutis urodził się w Londynie w 1991 roku i mieszkał w Mediolanie w niereligijnej rodzinie. Uwielbiał grać na PlayStation, na które poświęcał tylko godzinę tygodniowo, lubił filmować swoje psy, uprawiał sport i interesował się muzyką, ale szczególnie ciągnęło go do informatyki.