17 IX 1939 czyli retoryka historyczna jako aktualny klin polityczny



Tereny Polski zajęte przez III Rzeszę
 i ZSRR (21.10.1939 - 22.06.1941)
Map. Wikimedia commons

17 września 1939 roku jest wykorzystywany w retoryce historycznej rządzących jako aktualny klin polityczny. Nieszczęściem jest rok wyborczy, w którym wykorzystanie elementów polityki historycznej jest standardem. Jednak nie jest to standard równoważny, ponieważ nawet w epoce dobrej zmiany widać wyraźne różnice, w wykorzystaniu retoryki wspomnień 1 września, ukierunkowanej na Niemcy (z pominięciem Słowacji – również agresora), a tej skupionej na 17 września – wycelowanej we współczesną Rosję i Rosjan.

 

Historyczna różnica pomiędzy wydarzeniami z 1 września a 17 września była zasadnicza. 1 września mieliśmy do czynienia z napaścią Niemiec na Polskę, a 17 września wojska ZSRR wkroczyły na jeszcze nie zajęte przez Niemców tereny opuszczanego przez elitę rządzącą państwa polskiego, czy raczej tego, co z niego zostało. Potwierdza to Marszałek Edward Rydz-Śmigły w swojej dyrektywie ogólnej z 17 września 1939 roku z Kołomyi: „Sowiety wkroczyły. Nakazuję ogólne wycofanie na Rumunię i Węgry najkrótszymi drogami. Z bolszewikami nie walczyć, chyba w razie natarcia z ich strony lub próby rozbrojenia oddziałów. Zadanie Warszawy i miast, które miały się bronić przed Niemcami – bez zmian. Miasta do których podejdą bolszewicy, powinny z nimi pertraktować w sprawie wyjścia garnizonów do Węgier lub Rumunii.”.

Szkolny spektakl rocznicowy: "Czas miłości, czas powinności"

„...JA W POLSKĘ MAMO TAK STRASZNIE WIERZĘ...” - recytowali dwaj bracia ośmio – oraz dziewięcioletni Kuba i Mikołaj z Polskiej Szkoły Macarthur, podczas spektaklu słowno – muzycznego dla uczczenia tragicznej rocznicy Września 1939 roku. Spektakl nosił znamienny tytuł:  CZAS MIŁOŚCI, CZAS POWINNOŚCI.

Ta najmłodsza, bo dopiero trzy lata licząca polska szkoła, usytuowana na południowo – zachodnich obrzeżach Sydney, od samego początku dała się poznać, jako placówka pielęgnujaca język, kulturę i historię naszego Kraju. Wystawiony w Polskim Klubie w Bankstown spektakl okazał się być kolejnym, niezaprzeczalnym tego dowodem.

Historia Polonii australijskiej albo o chorobie polskiego emigranta

W Polsce w lipcu br. na rynku księgarskim ukazała się książka Mariana Kałuskiego o Polakach w Australii pt. „Terra Australis. Przyczynki do historii Polaków w Australii”, wydana nakładem Studium Historii Polonii Australijskiej w Melbourne.

Jest to książka, która jest z pewnością ciekawym przyczynkiem do historii Polaków w najdalszym od Polski kraju - w Australii, głównie jednak o powojennej emigracji. Są to również osobiste refleksje autora o jej kondycji. Autor był redaktorem ukazującego się w Melbourne „Tygodnika Polskiego” oraz założycielem Studium Historii Polonii Australijskiej. Celem książki jest odkłamanie wielu wątków najnowszej historii Polaków w Australii. Autor hołduje powiedzeniu: „Prawda ponad wszystko”. 

Pierwszą recenzję książki  napisał prof. Andrzej Targowski  z Western Michigan University (USA).

 

Nagrajmy wspólnie płytę z Symfonią "Polonia" I.J.Paderewskiego!

Zarząd Pomorskiego Stowarzyszenia Instrumentalistów Academia, zwrócił się do redakcji Bumeranga Polskiego  z prośbą o wsparcie medialne a do naszych Czytelników i w ogóle Polonii australijskiej o wsparcie finansowe nagrania płyty kompaktowej ze słynną Symfonią h-moll op. 24 Polonia Ignacego Jana Paderewskiego.
 

 To wybitne dzieło genialnego polskiego artysty jest niewystarczająco znane szerokiemu gronu odbiorców. Pisze  w przesłanym do nas  apelu prof. Bohdan Boguszewski - prezes Zarządu PSI Academia.

Ryszard Opara: AMEN. Pierwsze szpitale rehabilitacyjne w Sydney

Początki mojej kariery, właściciela i menadżera Prywatnych Szpitali w Australii.  Człowiek jest wart tyle - ile może sam stworzyć - wykreować - Ile może dać od siebie - innym ludziom.

AMEN – Autobiografia Naukowa  Ryszarda Opary. Odcinek 29.

Mój pierwszy niebywały sukces:  St. Edmund's Hospital

Po zakupie przy pomocy kredytu szpitala St.Edmund's, siedziałem samotnie dniami i nocami w niemal pustym szpitalu i zastanawiałem się co robić dalej - jak sfinansować remont, konieczne nakłady, co zrobić aby zapewnić finansową stabilność szpitala. Instnktownie czułem, że mogę liczyć tylko na siebie.