Walenty czy Kupała – polski spór o święto miłości

Św. Walenty, obraz Lucasa
 Cranacha Starszego (1502 r.)
public domain

W przestrzeni internetowej pojawiły się dziś apele o bojkot Walentynek i przypomnienie sobie o słowiańskiej Nocy Kupały. Spór staje się o tyle poważny, że jego uczestnicy sięgają do argumentów tożsamościowych – jedni przypominają, że 14 lutego to wspomnienie chrześcijańskiego patrona zakochanych, drudzy zaś odwołują się do rodzimych tradycji. Życie najpewniej jak zwykle przejdzie obok tych polemik, ale warto się zastanowić, czy mają one jakikolwiek sens?

Współczesna wersja Walentynek jako święta zakochanych, jest słusznie uważana za wytwór komercjalizacji kultury. Zarówno ich data jak i charakter doskonale wpisuje się bowiem w martwy okres w handlu jaki następuje po gorączce Świąt Bożego Narodzenia i przed przyjściem wiosny. Zostaje on więc zagospodarowany przez moralno-uczuciowy szantaż, który nakazuje w połowie lutego biegać po sklepach w poszukiwaniu prezentów dla ukochanej lub ukochanego, zamawiać bilety na – zazwyczaj – kiczowate komedie romantyczne, lub też wydawać resztki pensji na wystawne kolacje. Wszystko podlane jest zaś sosem nieznośnego różu zlewającego się z mdłą czerwienią.

Utrudnienia w edukacji domowej. Konferencja w Sejmie

Fot. woodleywonderworks  Wikimedia (CC BY 2.0)

21 listopada 2017 roku w Sejmie odbyła się konferencja na temat edukacji domowej. Wzięli w niej udział politycy, naukowcy, dyrektorzy szkół, a także rodzice dzieci korzystających z edukacji domowej i maturzyści. Na konferencji przedstawiono m.in. koncepcję utworzenia szkoły eksperymentalnej dla dzieci polonijnych. Wniosek o założenie takiej szkoły został  odrzucony przez Ministerstwo Edukacji Narodowej.

Przesłanką do zorganizowania konferencji były zmiany w prawie oświatowym, które wpłynęły na realizację edukacji domowej w Polsce. Ze względu na wprowadzone przepisy, np. o rejonizacji wojewódzkiej czy obowiązku uzyskania opinii publicznej przychodni psychologiczno-pedagogicznej, edukacja domowa została znacznie utrudniona dzieciom w Polsce, a praktycznie uniemożliwiona małym Polakom za granicą.

Duet aktorski "Mam Teatr" występuje ponownie w Australii

Po raz kolejny „Mam Teatr” czyli Marzanna Graff i Aleksander Mikołajczak odwiedzili Polonię w Australii.

 

Zagrali już w Perth  nowość: komedię „Pomoc sąsiedzka”. To komedia z nutą nostalgii o dwójce wyjątkowo niedobranych sąsiadów. Ona to Pani Jola – pracoholiczka, singielka a on- Pan Stefan – uparty i nie przejmujący się konwenansami człowiek. Czy taka dwójka będzie umiała się porozumieć?

 

W sobotę tę komedię obejrzano (z ogromną radością ale i łezką wzruszenia) w Sydney w Klubie Polonia w Plumpton.

17 lutego o godz. 18:30 „Pomoc sąsiedzka” zostanie zagrana jeszcze w klubie Polskim w Bankston. 18 lutego  o godz. 12.30 (dodatkowo na specjalną prośbę publiczności!) w Marayong.

 

Dziś w Marayong widzowie obejrzeli wzruszający spektakl „Podaj dłoń”, który w Sydney można będzie jeszcze obejrzeć w piątek w Konsulacie Polskim. Jest to historia rodziny, która dopiero po śmierci ukochanej babci odkrywa, że była ona Sybiraczką.

Obie Koree zjednoczyły się na czas Zimowych Igrzysk Olimpijskich

Sportsmenki reprezentujący obie Koree przekazują pochodnię
z ogniem olimpijskim  łyżwiarce figurowej Kim Yu-na, która
zapaliła znicz  23. Zimowych Igrzysk w Pjonczangu.
Fot. TV screen

W położonym zaledwie  80 km od granicy z Koreą Północną   Pjongczangu rozpoczęly się 23. Zimowe Igrzyska Olimpijskie,  które potrwają  do 25 lutego. W zawodach biorą udział sportowcy z 92 krajów.

Północna i Poludniowa Korea  po okresie napięcia polityczno-militarnego doszły do porozumienia i ich sportowcy wystepują  jako jeden zespół pod neutralna flagą z wizerunkiem konturu calego Półwyspu koreańskiego.

Przy okazji rozpoczęcia Igrzysk  przywódca Korei Północnej wystosowal list  z zaproszeniem do prezydenta Koreii Poludniowej Moon Jae-in , ktory został przekazany przez siostrę Kim Dzong Una - Kim Yo-jong . Obecnie przebywa ona w Korei Południowej  i  znalazła się w loży honorowej podczas   uroczystego otwarcia Olimpiady.

Polsko-izraelska wojna o prawdę

Brama obozu Auschwitz.  Fot. Logaritmo, (domena publiczna)

Polska, jak mało kto na świecie, ma prawo do walki z oszczerczym terminem „polskie obozy śmierci”. Takowe nigdy nie istniały, ale od lat w debacie publicznej ten pogląd funkcjonuje. Nieoczekiwanie cios w tej sprawy padł ze strony naszego dotychczasowego sojusznika. Nowelizacja ustawy o IPN obudziła demony w Izraelu, stawiając pod znakiem zapytania lata przyjaźni polsko-izraelskiej.

Przez wiele lat, w wolnej Polsce, rządy od lewa do prawa musiały praktycznie co chwila reagować na pojawiające się na Zachodzie określenia „polskie obozy śmierci”. Termin tak głęboko zakorzenił się w zachodnim opinio communis, że używali go nawet najwięksi przywódcy wolnego świata, m.in. Barack Obama. Lata dyplomacji i edukacji nie przyniosły skutku. Nie dziwi mnie zatem, że nacjonalistycznie nastawiony rząd postanowił wziąć sprawę w swoje ręce. Sejm przyjął niedawno uchwałę mająca penalizować używanie określeń o „polskich obozach śmierci”, ale nie to obecnie budzi kontrowersje w polskiej debacie. Ustawa zakłada bowiem karanie grzywną lub więzieniem za „sugerowanie współodpowiedzialności za Holocaust narodu polskiego".