Koreański problem Donalda Trumpa

Fot. Flickr

Koreański problem pana Donalda Trumpa dojrzewa. Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna ma lidera, który nie ma kompleksów wobec pana Trumpa i potęgi Ameryki. Jest to oczywiście strategia działań, obliczona na zachowanie podmiotowości Korei w rozgrywce regionalnej. Jednakże jest to strategia niesłychanie ryzykowna.

Z jednej strony stawką w grze jest być albo nie być koreańskich władz państwowych i rządzącej elity, z drugiej strony chodzi o Seul i prawdopodobnie Tokio. W pierwszym przypadku, jeżeli Korea zostanie sprowokowana – zaatakowana, nawet przy poważnym przeciwdziałaniu, mogą zniszczyć to miasto, a na pewno zabić dużo ludzi. Użycie broni jądrowej, nawet przewiezionej po prostu koleją lub ciężarówką, nie jest żadnym wyzwaniem. Dlatego nawet jak im strącą rakiety, to w jakiś sposób dostarczą broń masowego rażenia i jej użyją. Skutki dla świata będą wstrząsające. Japonia również nie jest bezpieczna, jednak być może obroni się dzięki zaawansowanej obronie przeciwrakietowej. Jednakże i tak ryzyko uderzenia jądrowego jest olbrzymie – tam nie ma żartów.

Inicjatywa budowy pomnika Zesłańców Sybiru z Kapsułą Czasu

Co może znaleźć się w Kapsule Czasu? „Anioł Stróż
 – skarbczyk modlitewny dla młodzieży i dzieci” z 1933 r.
 Książeczka ta była świadkiem wywozu rodziny na Sybir.
Fot. SKBPwS - Facebook

Z inicjatywy mieszkańców i stowarzyszeń działających na terenie Słubic miasta leżącego na granicy polsko niemieckiej na trasie Warszawa – Berlin  zrodził się pomysł, budowy nowego pomnika Pamięci Zesłańców Sybiru i Niepodległości, by godnie uhonorować żołnierzy wojska polskiego, zesłańców i czyny niepodległościowe po 1918 r. oraz pamięć tych Polaków, którzy pozostali na Kresach.

Jak informuje nas Michał Sobociński ze Społecznego Komitetu Budowy Pomnika   w skład   tej inicjatywy weszły osoby, które reprezentują różne środowiska a realizacja idei ma odbywać się we współpracy z władzami samorządowymi. 

Powyborcza zmiana krajobrazu politycznego w Niemczech



Angela Merker po raz czwarty zostanie kanclerzem Niemiec.
Fot. D.Hull - Flickr

Niedzielne wybory do Bundestagu w dużej mierze stały się przełomowe i grożą dużymi zmianami ustalonego po 1949 roku systemu politycznego w Niemczech.
 

Po raz pierwszy dwie główne siły polityczne CDU/CSU i SPD uzyskały tak słabe wyniki, po raz pierwszy do parlamentu dostały się partie o bardziej prawicowych poglądach niż CDU i po raz pierwszy w kraju może powstać trójpartyjny rząd. Stabilność zapewnia tylko Angela Merkel: obiecuje pozostać na stanowisku kanclerza.

Według ostatecznych danych niemieckiej Centralnej Komisji Wyborczej partyjny sojusz CDU/CSU z Merkel na czele prowadzi z 33% (246 mandatów w Bundestagu) — jest to jego najgorszy wynik od 1949 roku. Partia Socjaldemokratyczna Niemiec (SPD) pod przewodnictwem Martina Schultza otrzymała 20,5% (153 mandaty), także osiągając najgorszy wynik w historii. Prawicowa „Alternatywa dla Niemiec” po raz pierwszy dostała się do niemieckiego parlamentu z 12,6% i od razu staje się trzecią siłą w Bundestagu (94 mandaty). Liberalna Wolna Partia Demokratyczna (FDP) otrzymuje 10,7% (80 mandatów), „Die Linke” — 9,2% (69 mandatów) i „Zieloni” — 8,9% (67 mandatów).

Japońska wiosna w Marayong

Japońska kultura i tradycja zawitały do Domu Opieki
w Marayong. Fot. R.&A. Siedlccy

Rzeczywiście, pod opiekuńczym okiem Pani Basi i Urszuli w Domu Holy Family Services w Marayong, i za sprawą uzdolnionych rezydentów na ścianie pojawiły się japońskie wachlarze, a w sali zakwitły piękne wiśnie. Dekoracji dopełniały kostiumy stylizowane na japońskich, wzorzystych, mieniących się kolorami kimonach. Niektórzy pracownicy w nie ubrani pięknie się komponowali w tej japońskiej, kreowanej dla rezydentów rzeczywistości. Nawet Pan doktor z ośrodka założył zamówiony przez siebie kostium, a postaci z „Pana Tadeusza” Mickiewicza, stojące na scenie - Zosia i Tadeusz zamienili się w japońską parę.

 By dopełnić klimatu japońskości czekały już na podanie, talerze z sushi do herbatki po japońsku. Moja żona Riho była bardzo mile zaskoczona! Tyle wysiłku włożono, by wyczarować egzotyczną atmosferę. Zaproszona, by opowiedzieć o japońskiej wiośnie, bo australijską już mamy, a także o ceremonii picia herbaty, czuła się jak u siebie. Zaczęła opowiadać.   

Polacy na Kaukazie. Historia

"Orzeł" - rzeźba na Górze Gorącej Ludwika Szodskiego
Fot. A.Katin - Wikimedia Commons

Wybierając się na północny Kaukaz w ramach press-tour, zorganizowanego przez rosyjską fundację im. Gorczakowa nastawiłam się na skonfrontowanie federalnej polityki narodowościowej i informacji, jakie mi dostarczyły lipcowe obrady Rady ds. stosunków narodowościowych przy prezydencie FR – z zastaną rzeczywistością. Ale nie przypuszczałam, że trafię na tam na aktywnie działającą Polonię, choć co nieco o Polakach na Kaukazie wiedziałam.

Mineralnyje Wody z kaukaskiego kompleksu kurortów w Kraju Stawropolskim przywitały żarem z nieba. Wsiadałam w Moskwie do samolotu w temperaturach europejskiej wczesnej jesieni, wylądowałam w temperaturach jak na pustyni.

Do zespołu kurortów „Kaukaskie Wody Mineralne”, stanowiących jeden organizm municypalny od czasów carskich, należy kilka miast, w tym też Piatigorsk, do którego pojechaliśmy z lotniska.