Chorobliwi w Internecie

Fot. imagerymajestic (FreeDigitalPhotosNet)

Co robić gdy coś nas boli lub jesteśmy chorzy? Chyba każdy zna odpowiedź na to pytanie. Wystarczy umówić się na wizytę i pójść do lekarza. Problem w tym, że wielu rodaków za największego eksperta medycyny uznaje wujka Google i to nie tylko z powodu szukania oszczędności. Jednak jeszcze większym absurdem wydaje się uzewnętrznianie się ze swoimi chorobami i informowanie o nich możliwie jak największą ilość swoich, nie zawsze bliskich, znajomych na portalach społecznościowych.

Blisko 1/3 Polaków w wieku od 18 do 34 lat jasno wskazuje, że bez Internetu nie mogłaby żyć (poza tym odsetek Internautów w wieku 14-18 lat to już prawie 100%). Średnio każdy z nas w ciągu miesiąca spędza w sieci 73 godziny. Problem w tym, że spędza go często na zupełnych głupotach, bo i tak przeważnie nie mamy jakiś wyższych kompetencji z zakresu korzystania z cyfrowych narzędzi (tak wynika z badania IBRIS dla Fundacji Orange).

Opiekun Much w teatrze La Mama

Radosław Figura to popularny autor  dramatów i scenariuszy oraz tekstów piosenek, wierszy i opowiadań.  Studiował Wiedzę o Teatrze na Akademii Teatralnej w Warszawie. Wielokrotny stypendysta Departamentu Teatru MKiS w dziedzinie Dramatu.

W 1990 roku zdobył Nagrodę Główną w Konkursie na Debiut Dramaturgiczny Teatru Ateneum w Warszawie dramatem "My, wy, oni", a w 1997 wyróżnienie na I Ogólnopolskim Konkursie Komedii w Tarnowie za komedię "Ciotka z Brukseli".

"Inclusiveness" a PolArt2015

Występ folklorystyczny kończący PolArt 2015 w Melbourne.
Fot. mat.prasowe

Poniższy artykuł wziął początek jako sprawozdanie do literackiej sekcji PolArt-u 2015, napisane na prośbę Dr. Elżbiety Koło. Zorientowałam się, że to co mam do przekazania, wychodzi poza ramy, nie tylko sekcji literatury, ale nawet samego PolArt-u: idea inclusiveness, jak również brak jej zrozumienia, ma wpływ na działalność polonijnych instytucji.

Co mam na myśli przez słowo inclusiveness? Jest to to więcej niż słownikowe znaczenie „włączanie”. Inclusivenss to zasady postępowania, dzięki którym osoby o specjalnych potrzebach mają ułatwione partycypowanie w działaniach  społeczności. W odniesieniu do PolArt-u, inclusiveness to po prostu odpowiedź na pytanie „Czy wszystkim ułatwiono wzięcie udziału w festiwalu?”.

Porady zdrowotne Konrada Gacy: Wykład online!

Co dwa tygodnie Konrad Gaca - ekspert ds. leczenia otyłości, najlepszy dietetyk w Polsce, udziela na naszym portalu porad zdrowotnych, w których przedstawił m.in. już siedem zasad mądrego odchudzania.  Dziś mamy dla Was specjalną wiadomość: bezpośredni wykład  Konrada Gacy online! Zapewnijcie sobie miejsca na sali wykładowej!

Konrad Gaca – ekspert ds. leczenia otyłości, specjalista żywieniowy, prezes Stowarzyszenia Zapobiegania Otyłości „Fatkillers”, twórca GACA SYSTEM, od kilkunastu lat pomaga pacjentom z całego świata powrócić do prawidłowej wagi. Sukces jego programu to setki ton zredukowanych kilogramów u tysięcy pacjentów, którzy odzyskując prawidłową wagę zyskali wspaniałą sylwetkę, dobre samopoczucie, energię, a także często powrót do zdrowia. Konrad Gaca od roku prowadzi kampanię w TVP 2 pod hasłem „Odchudzanie na śniadanie” - właśnie rozpoczęła się trzecia edycja akcji, ponadto jest laureatem wielu prestiżowych nagród w zakresie żywienia i sportu. Chętnie dzieli się swoją wiedzą i popularyzuje zdrowy styl życia – jest autorem setek publikacji w mediach w Polsce i za granicą.

 

PolArt 2015: Duch miłości w muzyce, poezji i tańcu

PolArt 2015: Andrzej Henclewski i Robert Molnar w spektaklu

pt. "Spirit of  love in music, poetry and dance"

Trzydziestego grudnia 2015 roku, tuż przed godziną osiemnastą, zasiadłam z mężem w pierwszym rzędzie Deakin Edge Hall na Federation Square w oczekiwaniu na  koncert-spektakl pod tytułem „Spirit of love in music, poetry and dance”. Zgodnie z obietnicą tytułu miał się w nim znaleźć  taniec, poezja i romantyczna muzyka Josefa Millera.

Zajęliśmy miejsca w pierwszym rzędzie na prośbę kompozytora. W tej pozycji byliśmy na tym samym poziomie, co scena, podczas gdy dalsze rzędy pięły się do góry amfiteatralnym stylem. Po lewej stronie sceny, stał czarny, lśniący fortepian, po prawej instrumenty perkusyjne. Między nimi krzesło z gitarą, a poza tym cała masa mikrofonów, prawdopodobnie pozostawionych po którymś z poprzednich PolArt-owskich przedstawień, gdyż wydawało się tego za dużo jak na dwóch ludzi znajdujących się na scenie. Jeden z nich siedział przy instrumentach perkusyjnych, drugi czekał z trąbką. Byli to muzycy Robert Molnar i Andrzej Henclewski. Odgłosy za mną wskazywały, że sala się zapełnia.