Teatr Wielki w Poznaniu jako instytucja kultury, dzięki artystycznemu zmysłowi jego dyrektora – Renaty Borowskiej-Juszczyńskiej oraz „jej” – „naszych” artystów; coraz pewniej umacnia swoją pozycję na tle innych teatrów. Prezentowane pod jego szyldem spektakle, stają się propozycjami, które wpisują się w tematy i nurty wartkie społecznie – zarówno pod względem libretta, muzyki jak i międzynarodowej kooperacji artystów.
Opera w
trzech aktach, narracją fabuły, obnażyła nie jeden akt naszych emocji:
społecznych i na wskroś osobistych. Wzajemne przenikanie się tych dwóch żarów i
chłodów, jest kluczowe dla odgadnięcia twórczych zamierzeń Brittena. Pozostaje
dziś on dla nas artystą szczególnie uwrażliwionym na kondycję jednostki w
społeczeństwie. Ściślej – na jej relacje ze społecznymi zasadami – często
sztucznie narzucanymi i chcącymi decydować o tym, czy ktoś ma prawo do takiego
czy innego szczęścia. Krzyczącymi bez echa kiedy będzie zaakceptowany i na ile
może odważyć się być sobą. Idąc (tańcząc i śpiewając dalej) – jakie to niesie
za sobą konsekwencje.
Odwołując się
do retoryki Brittena – my jako zbiorowość zasiedliśmy w Auli Artis. My jako
publiczność oklaskiwaliśmy. My jako pojedyncze osoby mieliśmy indywidualne refleksje
i spostrzeżenia. Święte – nieświęte „my” stało się przestrzenią do grzechu – zaistnienia
odwagi prywatnej, przyznania się do swoich zalet, które społeczeństwo może
uznać za wady. Czy na pewno był to grzech? Było nim wspomniane „my” czy „ja”? A
może jest tak, że kiedy nas wszechogarnia idące i biegnące zewsząd „my” –
wkracza już ono na teren tego, co osobiste i jest bliskie do przemiany w
waleczne „ego”?
Podczas
premiery opowiadali o tym m.in.: Bartosz Gorzkowski (rola tytułowa), Gosha
Kowalinska (Lady Billows) oraz Benedetta Mazzetto (mrs Herring). Warto zwrócić
uwagę, że dzięki programowi OPERA HELPS U, zainicjowanemu przez Stowarzyszenie
Kulturalne „Pegaz” we współpracy z Teatrem Wielkim w Poznaniu; w realizacji
przedsięwzięcia uczestniczyli artyści z Ukrainy: Eugene Lavrenchuk (reżyser
współpracujący) i Iryna Ushanova-Rudko (partia Cis).
Rytm zdarzeń ilustrowała orkiestra kameralna Gmachu pod Pegazem. Co ciekawe – ubrana w luźne stroje, których barwy wybrzmiewały w echu tej zamierzonej komedii. Z kolei śpiewacy w strojach byli głównie czarno-biali. Mogło to symbolizować szarość mechanizmów społecznych, które bywają bezlitosne dla jednostki. A jednak – tytułowy bohater w finale wkracza na scenę ubrany nie tylko w kilkubarwny strój ale i w odwagę. Gdy fabuła chciała nas przekonać, że on dosłownie zmarł i wszyscy go pochowali; Albert nagle się zjawia. I wówczas wiemy – odgórnie narzucane normy chcą być postrzegane jako wyłączni kontrolerzy naszych oddechów. A wcale tak nie jest – można się z nich wyzwolić. Istnieje bowiem inne powietrze – wewnętrzna wolność. „Albert Herring” Benjamina Brittena, ukazany pod szyldem Teatru Wielkiego w Poznaniu to spektakl idealny na współczesne czasy. To spektakl współczesny na niepokorne czasy.
Parafrazując wspomniany na samym początku cytat Brittena – „Wolność nie ekscytuje, dopóki nie zostanie ujawniona”. Wracając do pytania „Czy na pewno był to grzech?” – oczywiście, że tak; oczywiście, że nie. Może sednem życia jest właśnie to, aby nie dążyć ani do zbawienia ani do potępienia. Czasem warto być pośrodku – z małą komedią w sercu na dramat tego, co dzieje się poza jego rytmem.
Dominik Górny
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy