polish internet magazine in australia

Sponsors

NEWS: POLSKA: Film reżysera Jana Komasy „Boże Ciało” powalczy o statuetkę Oscara w kategorii najlepszy pełnometrażowy film międzynarodowy. Historia opowiada losy chlopaka, który podczas pobytu w poprawczaku przeszedł duchową przemianę i marzy o tym, żeby zostać księdzem. * * * AUSTRALIA: Co najmniej 10 domów zostało zniszczonych w pożarze buszu w Peregian Beach na Sunshine Coast, a 70 wciąż płonie w całym stanie Queensland. Szybko przemieszczający się ogień porusza się w kierunku północno-wschodnim od EMU Mountain Road w kierunku Peregian Beach i Marcus Beach. * * * SWIAT: Rosja i Ukraina dokonały wymiany po 35 więźniów przetrzymywanych na terytorium obydwu państw. Do Kijowa wrócił między innymi ukraiński reżyser Ołeh Sencow, a także 24 marynarzy zatrzymanych w zeszłym roku przez rosyjskie służby w Cieśninie Kerczeńskiej. Ukraina natomiast uwolnila m.in. szefa ukraińskiego biura agencji RIA Nowosti Kiriłła Wyszynskiego.
EVENTS INFO: Muzyczna spotkanie z Katarzyną Żak - Klub Sportowy "Polonia" w Plumpton, 20.09, godz. 19:00; Klub Polski w Bankstown, 22.09, godz. 17:00 * * * Sztuka "Zlodziej" w reż. Cezarego Żaka - Klub Polski w Bankstown, 21.09, godz. 13:00; 18:00 (wyprzedane); Sala JP2 w Marayong, 22.09, godz. 12:30 * * * Bal Federacji - Klub Sportowy "Polonia" w Plumpton, 28.09, godz. 19:00

niedziela, 18 sierpnia 2019

Ryszard Opara: AMEN. Skok do wody i pierwszy milion

Apartamentowce nad zatoką sydnejską.
Fot. K.Bajkowski
Skok do wody – marzeniami w przyszłość... Sydney i Zatoka - Sydney Harbour - Nieruchomości. Przypadek to ważne; czasem decydujące wydarzenie w życiu. Trzeba tylko umieć go dostrzec, potem właściwie przeanalizować i wykorzystać!

AMEN - Autobiografia naukowa Ryszarda Opary. Odcinek 25

Skok do wody – marzeniami w przyszłość...

Zawsze byłem wielkim wielbicielem wody i oceanu. Może dlatego, że jestem urodzony pod tym wodnym - znakiem „Raka”. Kocham wodę, czuję się w niej jak ryba; a może nawet jak rak... 



 Zawsze też byłem świetnym pływakiem i nurkiem. Uważam, to jedyny, (oprócz spaceru) - sport zgodny z naturą.  Zawsze, kiedy tylko mogłem i kiedy mnie było na to stać, mieszkałem w domach/apartamentach z widokiem na wodę. Pływam też codziennie - o ile tylko jakaś możliwość jest w zasięgu...widoku i spaceru.


Jednym z kilku powodów emigracji do Australii, był fakt wyobraźni tego kraju, jako wyspy wśród wielu mórz i oceanów. Od początków naszego pobytu na tym kontynencie, marzyłem też o tym...aby kiedyś kupić dużą łódź motorową. Żaglówki, mnie nigdy nie interesowały, być może dlatego że nie lubię, nie czuję i nie rozumiem wiatru. Zacząłem więc od nart wodnych, potem skutera; zawsze miałem mniejszą lub większą motorówkę. Cały czas marzyłem jednak o dużej łodzi. 

 Ponieważ wielu moich przyjaciół, pasjonowało - tak samo jak i mnie pływanie po morzach i oceanach, kupiłem kiedyś, jak byłem zamożny, kolejne marzenie mojego życia...
Dużą łódź motorową- „Dyna”- długości ok.100 stóp- czyli 32 metry; cztery pokłady... Nazwaliśmy ją „Eropak 8”. To były inicjały imion wszystkich członków rodziny (Ewa, Ryszard/Rysio, Olimpia, Patryk, Angelika, Kinga/Kamil)  a że było nas ośmioro - powstała nowa nazwa, potem firma spółki rodzinnej o tym zawołaniu.

Łódź stała przy przystani naszego domu na Gold Coast, miała 6 kabin dla pasażerów i 2 dla załogi.  Wszystkie z łazienkami. Posiadała w pełni wyposażoną kuchnię, magazyny, lodówki oraz 2 salony – w środku (jeden służący jako jadalnia, drugi to sala TV). Był też tam duży dokład - „deck” z grillem. Można więc było, spokojnie na łodzi zamieszkać, co zresztą miało miejsce podczas 2 miesięcznego w remontu naszego domu na Gold Coast. Eropak 8, był wyposażona w 2x turbo silniki o mocy 2,000 KM. Zbiornik paliwa miał odpowiednią pojemność - 20,000 litrów, więc rachunek za wypełnienie zbiorników ropą... był astronomiczny. Pływaliśmy tą łodzią wokół wschodniej Australii, gdzie na wodach Oceanu Spokojnego - rozwijała szybkość do 70 km na godz.

Największą frajdą były podróże wokół Wielkiej Rafy Koralowej, u brzegów Queensland, ale podróż do Sydney Harbour (pływanie po tej wspaniałej zatoce) - była spełnieniem marzeń wcześniejszych lat - z czasów pobytu w Sydney. Naszym kapitanem był Conrad Bugley, Amerykanin z pochodzenia; dawny skipper u znanego aktora –(Henry Fonda), który po śmierci artysty, przeniósł się z powodów rodzinnych do Australii.

Pewnego dnia wypłynęliśmy kolejny raz, jak się potem okazało – ostatni raz na Pacyfik, żeglując na północ, w stronę Great Barrier Reef i nagle złapał nas niesamowity, ostry tajfun...niezapowiadany przez meteorologów. Ja byłem w swoim żywiole, patrząc na rozmaite niesamowitości aury i natury, będąc pewnym tego że nasz „Eropak 8” nie zatonie - zawsze odwróci się do góry – tak nasza łódź była skonstruowana. Żona i dzieciaki, przeżyły to jednak bardzo, obawiając się o własne życie... a kiedy następnego dnia szczęśliwie zawróciliśmy, do spokoju rodzinnych pieleszy; wszyscy jak jeden mąż – nawet też i żona, stwierdzili, że już więcej w życiu... na naszą łódkę nie wejdą.

Swoich słów dotrzymali. Przez kilka miesięcy...łódź stała pustką, bezrobotna...no i musiałem ją w końcu sprzedać - aby pozbyć się smutku przeszłości, no i potencjalnych sztormów przyszłości spod naszych rodzinnych okien...

Mój dobry znajomy, siedząc ze mną przy kieliszku rozstania, na pocieszenie, przytoczył mi bardzo popularne w Australii wówczas powiedzenie odnośnie właścicieli dużych łodzi, którego sens był taki: Mężczyzna, jest w życiu szczęśliwy dwa razy. Pierwszy raz jak kupi piękną łodź motorową/żaglową, która zawsze była przedmiotem jego marzeń.

Drugi raz będzie szczęśliwy...jak uda mu się tę łódź, w końcu sprzedać. Takie to właśnie jest życie. Ces’t la vie and Let it Be. 

Sydney i Zatoka Harbour - oraz Nieruchomości.

Sydney Harbour to wyjątkowo malownicze, urocze miejsce. Zawsze pełno tam żaglówek, statków i wszelkich innych pojazdów wodnych. Tak naprawdę zresztą tam zawsze był ruch, zawsze coś się działo - bez względu na pogodę: olbrzymie tankowce, kontenerowce, promy, małe łodzie prywatne, żaglówki, kasyna, pływające restauracje; no i ludzie na deskach z żaglem. Prócz tego towarzyszyło wszystkiemu ptactwo i ryby wszelkiego rodzaju, zdarzały się też delfiny, rekiny...  Sydney Harbour – to był taki „teatr morski - na żywo” - można go było oglądać godzinami i nigdy się nie nudzić.

Na obu brzegach Sydney Harbour znajdowały się najbardziej ekskluzywne, najdroższe domy. Zresztą ceny nieruchomości z widokiem na zatokę, szczególnie na most albo operę, przekraczały niekiedy „wody wyobraźni”. No ale wiadomo, te sprawy zawsze kontroluje rynek: popyt i podaż.

Na początku mojego powrotu do Sydney, nasz znajomy, zamożny doktor prawa: Alex Horowitz, którego poznałem - jako pacjenta w Sydney Hospital, zaprosił nas na swoją dużą łódź motorową i przejażdżkę po Sydney Harbour. Był wspaniały, ciepły, słoneczny dzień, z wielką ciekawością oraz pewną dozą zapewne zazdrości, siedząc na rufie oglądaliśmy razem z żoną: cudne domy, rezydencje i pałace; apartamenty, po obu stronach i brzegach zatoki. Kiedy nadeszła pora zachodu słońca, widoki weszły w kolory złota i stały się wprost rewelacyjne. Popijaliśmy szampana, kiedy Doronia westchnęła i powiedziała ze smutkiem tonacji w głosie:  „Tu jest cudownie, ale chyba nigdy, nigdy nie będzie nas stać, aby tu zamieszkać... - niestety”. Zrobiło mi się jej trochę żal, ogarnął mnie smutek. I wtedy, z wielką fantazją, (wprawdzie już nie kawalerską  ale z pewnością ułańską - podkarmianą francuskim szampanem)... powiedziałem:  Kochanie obiecuję, że już za tydzień, dwa... będziemy tu mieszkać. Wspomnisz moje słowa.

Następnego ranka, po przeglądzie niedzielnych gazet, zadzwoniłem do 2 Agencji Nieruchomości, umawiając się na inspekcję kilku mieszkań w dzielnicy Darling Point. To była wtedy i jest do dziś- jedna z najdroższych, najbardziej ekskluzywnych dzielnic, blisko Centrum Miasta. Spodobało mi się szczególnie jedno, dwupokojowe, takie z przepięknym widokiem na zatokę.  Z balkonu, na 7-tym piętrze, można było skoczyć wprost do wody, która była przy brzegu głęboka.  Cena najmu była dość wysoka - 500 $ na tydzień. Jak na owe czasy. (Teraz jest to około 1500 $). Ale...zarabiałem wtedy około 1,000 $ tygodniowo – plus dyżury... Pomyślałem: damy sobie radę. Zresztą, wszystko jest relatywne.

W Polsce, parę lat wcześniej zarabiałem sto razy mniej 12 $ na tydzień i jakoś się żyło.
Pomyślałem, że najwyżej wezmę jakiś dodatkowy dyżur i będzie OK.


 Mieszkanie bardzo się spodobało żonie, aż „zapiszczała” zachwytem i natychmiast chciała się tam przeprowadzić. Mieszkaliśmy wtedy, blisko mego szpitala w Parramacie, 30 km od Darling Point. Był więc potencjalny problem z dojazdami. Musiałem znaleźć pracę w Centrum Sydney. Tak też się stało, a w ciągu tygodnia spełniłem „cudowne” marzenie żony i... zamieszkaliśmy nad Zatoką Sydney Harbour.

Był to kolejny, wspaniały okres naszego życia, który do dziś wspominamy z dużym rozrzewnieniem. Ale to był dopiero początek. Mieszkaliśmy tam kilka miesięcy a wkrótce... zostaliśmy właścicielami tego mieszkania. I nie tylko tego, nawet kilku, co też odbyło się... w bardzo prosty sposób. W tych to latach, właściwie bez większego wysiłku, zdobyłem swój pierwszy milion dolarów. I wcale nie musiałem go ukraść, jak głosi „polska fama” - autorstwa Pana Premiera JK Bieleckiego. Chociaż, stało się to trochę przypadkowo...

Przypadek to ważne; czasem decydujące wydarzenie w życiu. Trzeba tylko umieć go dostrzec, potem właściwie przeanalizować i wykorzystać!

Mój pierwszy milion dolarów – wcale nie ukradziony. Otóż...

Pewnego dnia zadzwonił do mnie właściciel wynajmowanego przez nas mieszkania - Australijczyk który, (jak się później okazało), zamierzał jechać do pracy w USA, z propozycją pilnego spotkania. Umówiliśmy się na niedzielę; bowiem w inne dni najczęściej pracowałem – od rana do wieczora. Podczas spotkania właściciel opowiedział o swej sytuacji zawodowej, rodzinnej (rozwodził się) i zaproponował mi... kupno tego mieszkania. Podał swoją cenę. Byliśmy ofertą bardzo zaskoczeni. Odpowiedziałem, że owszem mieszkanie nam się bardzo podoba, ale wcale nie rozważaliśmy jego zakupu. A w dodatku jest jeszcze jeden mały problem...My... nie mamy pieniędzy.

Gość zareagował zdziwiony: Jak to - przecież pan, o ile wiem jest lekarzem. Z takim zawodem, idzie pan do banku i dostaje dowolną kwotę pożyczki na każdą taką nieruchomość. Odpowiedziałem, że może to i prawda ale ja nie mam nawet czasu iść do banku, bo naprawdę dużo pracuję, a poza tym - nie bardzo wiem... jak to się robi. Wtedy nasz gość szybko zapytał: „Czy w ogóle nie macie... żadnych pieniędzy... – a jeśli mamy...to ile”? Odpowiedziałem - mamy około 25,000 dolarów. Wtedy, ten właśnie facet, ku naszemu zaskoczeniu (po dłuższej chwili namysłu) zaproponował:  OK - Pan mi da te 25 tysięcy, a na resztę... ja panu dam pożyczkę, jako tzw. „vendor finance”. Chyba, że pan woli, pójść do Banku. Zapytałem: A co to jest (ten Vendor finance)? Odpowiedział: Dam panu pożyczkę ode mnie, właściciela nieruchomości. Mieszkanie będzie, do czasu spłaty, zabezpieczeniem kredytu. Prawne formalności będą mniej kosztować, a Pan będzie po prostu-, co miesiąc płacić raty na moje konto. Jak Pan spłaci wszystkie raty, zlikwidujemy hipotekę i apartament przejdzie na Pana...

Zgodziłem się bez wahania. Załatwiliśmy następnego tygodnia wszystkie sprawy formalne i prawne i... tym sposobem, dosłownie w ciągu miesiąca, staliśmy się właścicielami pięknego mieszkania - nad brzegiem Sydney Harbour- najdroższej dzielnicy miasta.

I pomyśleć, że wszystko zaczęło się od przypadku, banalnego epizodu aż tu nagle spełniło się jedno z marzeń żony. Sami odnowiliśmy apartament.  Doronia urządziła go z wielkim smakiem, zrobiła prawdziwą perełkę kolorów i elegancji. Wprawdzie mieliśmy ciągle dług, ale jego spłata niewiele różniła się od opłat za czynsz. 


 Apartament był już naszą własnością, a jego wartość ze względu na położenie ciągle rosła.

W handlu nieruchomościami jest jedna złota, prosta - pryncypialna zasada. O wartości domu, mieszkania decydują trzy rzeczy: po pierwsze lokalizacja; po drugie lokalizacja i po trzecie... lokalizacja.

Niedawno, podczas mojej wizyty w Sydney- akurat to mieszkanie było ogłaszane na sprzedaż.  Cena wywoławcza wynosiła- 1,2 miliona dolarów, 12 razy więcej, niż myśmy zapłacili w 1983 roku.

Ale wracając do meritum…
Mieszkaliśmy już, jak zamożni ludzie, w najbardziej prestiżowej dzielnicy miasta, więc przybywało nam coraz więcej przyjaciół. Życie towarzyskie kwitło. Minęło kilka miesięcy, kiedy jeden z moich znajomych lekarzy - Hindus, już po pierwszej kolacji u nas, zaproponował mi, że kupi nasze mieszkanie, ponieważ... bardzo spodobało się ono jemu -
a zwłaszcza jego żonie, która marzyła o takim właśnie apartamencie. Zaproponował nam za nie od razu cenę, ponad dwa razy wyższą od tej, którą myśmy zapłacili. W pierwszej chwili odmówiliśmy; byliśmy „ciut” zaskoczeni, ale kiedy w tymże budynku pojawiło się na sprzedaż inne- równie piękne ale i większe niż nasze mieszkanie, także do remontu, ale za połowę ceny, niewiele się namyślając sprzedaliśmy nasze i kupiliśmy to drugie.

Powtórzyliśmy te same manewry remontowe – kolorów i elegancji. Kilka miesięcy później tuż obok naszego – drugiego, nowo nabytego mieszkania, pojawiło się kolejne na sprzedaż, więc kupiliśmy i to. Już wtedy byłem takim „ekspertem finansowym” a nasz Bank, obiecał linię kredytową - na moje wszelkie inwestycje... w nieruchomościach. Połączyliśmy oba mieszkania i takim właśnie sposobem mieliśmy już w sumie całe piętro - do własnej dyspozycji - czyli Penthouse, uznawany za najładniejszy w całym budynku.  Wszystkie te transakcje, finansowaliśmy częściowo kredytem bankowym, a kiedy na potrzeby kredytu, bank zrobił wycenę naszego Penthousa - biegły wycenił go na 1,8 m dolarów.

Ciągle mieliśmy dług bankowy –, ale w ten właśnie prosty sposób „na papierze”, w dość krótkim, zaledwie 2- letnim okresie czasu, staliśmy się milionerami. I to w dolarach. A jeszcze parę lat wcześniej, w Polsce taka sytuacja była dla nas absolutnie nie do pomyślenia. Mogła istnieć tylko w naszych marzeniach...

W tym samym mniej więcej czasie, moja kariera zawodowa lekarza uległa zasadniczym zmianom, co również pozwoliło mi na odważne, następne inwestycje w nieruchomości.


Ryszard Opara

NEon24

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy

Promocja

Promocja

Promocja