Wędrówki po Polsce: Pałac w Śmiełowie

Widok pałacu w Śmiełowie z lotu ptaka. 
Fot. Fallaner - Wikimedia commons

 Po ponad rocznej przerwie wznawiamy cykl turystyczno-krajoznawczy Ewy Michałowskiej-Walkiewicz - Wędrówki po Polsce. Tym raem zwiedzamy Wielkopolskę. 

Pałac w Śmiełowie. Ukochane miejsce Adama Mickiewicza

 

W Śmiełowie, znajduje się pałac pobudowany w roku 1797. Jego głównym architektem był Stanisław Zawadzki. Jest to jedna z najpiękniejszych konstrukcji architektonicznych Wielkopolski.

 

Wygląd pałacu

 Pałac składa się z piętrowej bryły całego budynku, połączonej z półkolistymi galeriami, a także z oficynami. Budynek główny poprzedza czterokolumnowy portyk, uszeregowany w należytym porządku. Inspiracją dla architekta była Villa Badoer we Fratta. Jest to włoska miejscowość usytuowana niedaleko Wenecji. Autorem jej projektu jest Andrea Palladio. Często też na pałac śmiełowski mówi się obiekt palladyński.

 

"Miesiąc miodowy" premiera Albanese. Pierwsza ocena

Official portrait of Australian Prime Minister
Anthony Albanese. Fot. Wikimedia commons

Pierwszy Newspoll od majowych wyborów federalnych, przeprowadzony w dniach 27-30 lipca na próbie 1508 osób, dał rządzącej Partii Pracy przewagę 56-44 (52,1-47,9  w wyborach) w stosunku do obecnie opozycyjnej Koalicji liberalno-narodowej. Głosy podstawowe to 37% Partia Pracy (32,6% przed wyborami), 33% Koalicja (35,7%), 12% Zieloni (12,2%), 6% One Nation (5,0%), 2% United Australian Party (4,1%) i 10% na wszystkich innich (10,5%).

Ocena zadowolenia z premiera Anthony'ego Albanese'a wyniosła 61% (wzrost o 20 od ostatniego sondażu przedwyborczego), a jego niezadowolenie 26% (spadek o 20%). To dało Albanese akceptację netto +35, co oznacza wzrost o 40 punktów procentowych.

Przemysław Piasta: 1 sierpnia nie jest świętem Ukraińców

Pomnik Małego Powstańca
w Warszawie
Fot. Wikimedia commons

Gdy już wydaje się, że to partia rządząca osiągnęła szczyt głupoty i żenady o swoim istnieniu przypomina opozycja. I natychmiast podnosi poprzeczkę nieco wyżej.

Pierwszego sierpnia o godzinie siedemnastej Polacy tradycyjnie wspominają wybuch powstania warszawskiego. Duża część z nas przystaje. Bez okrzyków i haseł. W milczeniu, zadumie. Bo to dla nas smutna, straszna rocznica. W tej chwili pamiętamy o tragedii miasta, pokolenia i narodu. Przerażającej w swojej skali hekatombie. Tym straszniejszej, że bezcelowej i niepotrzebnej.

Tymczasem lokalni politycy Platformy Obywatelskiej spoglądają na tą historyczną tragedię z innej perspektywy. Prezydent Poznania Jacek Jaśkowiak zadecydował, że tego dnia syreny w stolicy Wielkopolski nie będą uruchomione. Rzecz jasna by nie zranić uczuć naszych bezcennych Ukraińców. Przebił go prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski, który obwieścił, że syreny zawyją także dla Ukraińców, by pokazać im, że są w mieście, które się nie poddaje.

Jarosław Augustyniak: Quo vadis, Polsko?

Rys. Twitter

 Ukro-Pol, Ukro-Polin to są słowa, które coraz częściej pojawiają się wśród Polaków zaniepokojonych perspektywą wspólnego życia na dłużej z Ukraińcami. Konfederacja Korony Polskiej w obawie o trwałą zmianę struktury etnicznej kraju wyszła nawet ostatnio z apelem do rządzących o zaprzestanie ukrainizacji Polski.

Strach, o losy własne i kraju, rodzą zazdrość i zawiść wobec przybyszy zza wschodniej granicy, którzy według wielu Polaków, kosztem naszych podatków, kosztem naszej inflacji, kosztem naszych potrzeb otrzymują często więcej niż oni obywatele naszego kraju.

Stanisław Lewicki: Czy sankcjami można pokonać Rosję?

Ilustration Morning Invest screenshot

Zachód uważa, że sankcje gospodarcze będą skuteczne wobec Rosji i zmuszą ją do postępujących ustępstw, które dalej zamienią się w całkowite podporządkowanie. Tymczasem to sankcjonowanie, które formę bardziej ostrą przybrało od 2014 roku, nie daje oczekiwanych rezultatów. Ostatnio zaś coraz większe straty ponoszą gospodarki krajów Zachodu pozbawione źródła tanich rosyjskich surowców, jak też zysków działających do tej pory w tym kraju swoich korporacji. Jednocześnie drastycznie spadł import zachodnich towarów do Rosji oraz skończył się wielki transfer legalnych i nielegalnych zasobów rosyjskich oligarchów, którzy obawiają się sankcji i konfiskat  dotykających ich obecnie w krajach zachodnich.

Szczególnie podatna na straty, głównie za sprawą własnej dotychczasowej polityki, jest gospodarka Niemiec i ogólnie EU. Widać to to wskaźnikach. Okazało się, że skończył się dodatni bilans w zagranicznym handlu Niemiec. Po raz pierwszy od roku 2003 zanotowano ujemną wartość bilansu. A wiadomo, że wielka nadwyżka na tym rachunku była podstawą siły Niemiec w polityce europejskiej i światowej.  Podobnie rzecz wygląda dla Unii traktowanej jako całość. Za kwiecień tego roku odnotowano deficyt o wielkości prawie 44 mld euro, czyli najwięcej od powstania Unii.