Marysia Thiele: Pamięci kobiet Powstania Styczniowego (1)

Marysieńka - Maria Józefa Zimodro-Różańska
 w wieku sześciu lat. Warszawa 1869 rok.
Fot. Archiwum rodzinne autorki

Matki, siostry, narzeczone, żony i córki Powstania Styczniowego to Polki, które błogosławiły swoich mężczyzn do boju o ukochaną Ojczyznę, zmuszały opornych do walki, szły do powstania razem z nimi, błagały mężczyzn by nie brali udziału w insurekcji bez szans zwycięstwa, a potem wspierały Powstańców działalnością konspiracyjną, grzebały poległych, a z tymi, co przeżyli, dobrowolnie jechały na zsyłkę, świadomie rujnując własne, młode życie. Wyrzucone ze skonfiskowanych majątków wraz z dziećmi tułały się po dworach w roli rezydentek, lub przymierały z głodu i chłodu, tracąc dzieci jedne po drugich. Nie wystawiono pomnika Kobiecie Powstania Styczniowego i nie wiele wiadomo o ich bohaterstwie oraz ich cierpieniach.

Historię dwóch kobiet z okresu Powstania Styczniowego - praprababki i prababki -  opisuje Marysia Thiele.

MARIA (1843- ok. 1885) I MARYSIEŃKA (1863-1922)

Część 1

Maria urodziła się w inteligenckiej rodzinie zamożnego ziemianina na Wileńszczyźnie. Była najmłodszym dzieckiem i jedyną dziewczynką, wychowującą się wśród braci i ich przyjaciół. Chłopcy nie zawsze traktowali Marię z należną delikatnością i czasem doprowadzali ją do łez. Siedmioletnia Maria zbudowała bałwanka przed dworem. Rozbawiona chmara chłopców wypadła z domu robiąc z bałwanka cel kul śniegowych. Maria zasłoniła bałwanka sobą i śnieżka uderzyła ją w policzek. Rozpłakała się, a jeden z łobuziaków, Józef Zimodro, pochwycił Marię w ramiona i zaczął uciekać przed innymi. Maria objęła wybawcę za szyję, a chłopcy udając, że chcą zbiegów dogonić, popychali się i przewracali w śniegu. Maria się śmiała szczęśliwa, że bałwanek ocalał. Dziesięcioletnia Maria zaczęła naukę na pensji w Wilnie, gdy bracia studiowali na uniwersytetach.

Romuald Lipko już na „Balu wszystkich świętych"

Romuald Lipko (1950 - 2020)
Fot. Mat. prasowe Budki Suflera

Smutna informacja obiegła w piątek 7 lutego media i fanów polskiej muzyki. Romuald Lipko – legendarny   wspóltworca „Budki Suflera”, kompozytor największych polskich hitów takich jak  „Jolka, Jolka pamiętasz”, „Takie rango” czy, „Bal wszystkich świętych” - nie żyje.  Artysta zmarł w Lublinie  w wieku 69 lat, przegrywając walkę z nowotworem.  Jego piosenki przez dekady śpiewała cała Polska.

W 2014 roku Budka Suflera zakończyła karierę, tym samym Romuald Lipko założył zespół Romuald Lipko Band, z którym jako wokalista koncertował, prezentując najpopularniejsze hity muzyki rozrywkowej. W 2019 roku członkowie Budki Suflera podjęli decyzję o reaktywacji grupy. Zbiegło się to w czasie z problemami zdrowotnymi Lipko. W lipcu oficjalnie ogłoszono, że choruje na raka. W pierwszym kwartale 2020 roku zespół miał ruszyć w nową trasę koncertową.

Muzyczne świętowanie Litwy w Szczecinie

Koncert Litewskiej Narodowej Orkiestry Symfonicznej.
Fot. L.Wątróbski

5 lutego br wystąpiła w Szczecinie (w Filharmonii Szczecińskiej  im. M. Karłowicza), z uroczystym koncertem, Litewska Narodowa Orkiestra Symfoniczna (LNSO)*. Patronat honorowy nad tym występem przyjął ambasador Republiki Litewskiej w Polsce Edvardas Borisovas.     Koncert LNSO dedykowany był 30 rocznicy Odrodzenia Niepodległości Litwy, jej 100 rocznicy Restytucji oraz 450 lecia zawarcia Unii Lubelskiej pomiędzy Litwą i Rzeczpospolitą. O tych wszystkich historycznych wydarzeniach opowiadał przed koncertem ambasador E.  Borisovas.

Na program wieczoru złoży się: poemat „W lesie” przepełniony symboliką dzieła kompozytora – M. K. Ćiurlionisa (1875-1911), utalentowanego także malarza wrażliwego na estetykę barwy. Następnie orkiestra litewska wykonała II Koncert fortepianowy c-moll op.18 (pianista Lukas Geniuśas) S. Rachmaninowa (1873-1943) oraz VI Symfonię F-dur op.68 „Pastoralna” Ludwiga van Beethovena (1770-1827) będącą jedną z nielicznych wycieczek kompozytora w krainę muzyki programowej.

Tomasz Jankowski: Ocieplenia nie będzie

Pomnik Braterstwa Broni w Warszawie. Usunięty przez
 obecne władze . Fot. A.Melin -Flickr (CC BY-SA 2.0)

Od dobrych kilku lat rosyjscy dziennikarze, publicyści czy eksperci wypatrują szans na ocieplenie relacji między Polską, a Rosją. Intencja jest jak najbardziej zresztą słuszna, ale powody, dla których realizacja tej idei jest niemożliwa, są niestety zupełnie obiektywne. I leżą przede wszystkim po stronie polskiej.

Gdy w Polsce okazało się, że zwołanie „sztabu kryzysowego” w celu reakcji na przemówienie rosyjskiego prezydenta w Yad Vashem okazało się krokiem bezsensownym i tym samym narażającym polską dyplomację na śmieszność, do akcji wkroczył Jarosław Kaczyński z absurdalnym żądaniem zapłaty przez Rosjan reparacji za straty poniesione przez Polskę podczas II wojny światowej. Mniejsza tutaj o meritum bo sygnał jest jasny – oświadczył tym przede wszystkim to, że na żadne odprężenie w relacjach z Moskwą nie możemy liczyć, ani nawet go oczekiwać.

Wędrówki po Polsce: Żywiec

Miasto Żywiec  liczy ponad 700 lat. Nazwa miasta pochodzi od słowa „żywić", co wskazuje na to, że tutejsze ziemie od zawsze były urodzajne, a lasy obfitowały w zwierzynę. Pierwsza wzmianka o tym mieście pochodzi ze spisów świętopietrza Diecezji Krakowskiej, pochodzącego z 1308 roku, w których wymieniona jest „parochia ecclesie de Ziwicz", czyli parafia żywiecka. W 1327 roku Żywiec miał ustanowione prawa miejskie.

W rękach różnych włodarzy

Na przestrzeni dziejów Żywiec zmieniał swoich właścicieli. Początkowo należał do książąt cieszyńskich, a następnie do oświęcimskich. Ostatni z książąt piastowskich Przemysław, władał Żywiecczyzną do roku 1433. Po nim ziemię tę objęli Skrzyńscy herbu Łabędź, którzy trudnili się rozbojem, a okres ich władania należał do najbardziej burzliwych w dziejach tego miasta. W 1456 roku Ziemię Żywiecką wykupił król Kazimierz Jagiellończyk. Po nim Żywiecczyzną kolejno władali Komorowscy i żona Zygmunta III Wazy Konstancja. W 1626 roku Konstancja wydała ordynację dla Żywca, która nadała miastu prawa miejskie. Przyniosło to  przyspieszenie rozwoju gospodarczego Żywca.