Kto i po co wywołał wojnę na Ukrainie?

Odpowiedzi na to pytanie udziela książka pt. „Ukraińska szachownica. Kto i po co wywołał wojnę na Ukrainie?”, autorstwa dwojga amerykańskich publicystów Natylie Baldwin i Kermita Heartsong. Polskie tłumaczenie książki ukazało się nakładem wrocławskiego wydawnictwa Wektory, które jako jedno z niewielu wydawnictw w Polsce idzie swoimi publikacjami pod prąd dominującego nurtu politycznego w Polsce.

 

Nim autorzy przechodzą do odpowiedzi na tytułowe pytanie, dokonują w pierwszej części książki swoistej retrospekcji przywołując ostatnią dekadę zimnej wojny z przybliżeniem wzajemnych relacji między głównymi jej antagonistami, czyli USA i ZSRR. Natalye Baldiwn zwróciła uwagę na fakt, że jeszcze pod koniec lat siedemdziesiątych eksperci amerykańskiego wywiadu oszacowali, że na początku kolejnej dekady ZSRR osiągnie maksimum możliwości zarówno w wydobyciu, jak i przerobu ropy naftowej. To pociągnie za sobą bardzo poważne reperkusje społeczne, ponieważ 40 % dewizowych dochodów ZSRR pochodziło z tego źródła. Tym samym, żeby móc utrzymać zbrojenia na planowanym poziomie, musiałoby się to odbyć kosztem ograniczenia wydatków społecznych.

Dlaczego atak na ikonę Matki Boskiej jest aktem barbarzyńskim?

Wiele emocji wzbudziło ostatnio zachowanie prowokatorki, która posłużyła się plakatem z przeinaczonym, sprofanowanym, wizerunkiem Matki Boskiej, gdzie umieszczono aureolę w barwach tęczy LGBT. Umieszczała go ona na koszach na śmieci i na przenośnych toaletach.

Takie potraktowanie wizerunku Matki Boskiej jest zdarzeniem bardzo bolesnym nie tylko dla katolików, ale też i innych osób znających i stosujących zasady normalnego, cywilizowanego, współżycia miedzy ludźmi. Tego rodzaju szarganie wizerunku Matki Boskiej jest uderzeniem w ich najbardziej intymne uczucia. Z czego to wynika? Być może są jacyś ludzie, dla których jest to nie w pełni zrozumiałe, choć i oni powinni przecież pojmować, i ogromna większość pojmuje, że nie należy obrażać innych ludzi.

Czy można zajeździć historii kobyłę?

Karol Modzelewski  (1937-2019)
Fot. T.Leśnowski (Wikimedia commons)  

Parę dni temu umarł Karol Modzelewski. 8 maja odbył się jego pogrzeb na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Profesor Karol Modzelewski, historyk, specjalista od czasów średniowiecza, legendarna postać polskiej opozycji, pierwszy rzecznik NSZZ Solidarność i pomysłodawca nazwy związku i jego organizacyjnej struktury, człowiek, który spędził ponad osiem lat w peerelowskich więzieniach, senator RP, honorowy przewodniczący Unii Pracy.

Karol Modzelewski był prawdziwym człowiekiem lewicy socjalistycznej, był wielkim autorytetem dla wszystkich ludzi myślących o społeczeństwie jako o wspólnocie ludzi, których wartość określa ich praca na rzecz tej wspólnoty. Karol Modzelewski zostanie przeze mnie zapamiętany jako autor prostej i prawdziwej recenzji naszej transformacji po roku 89 – tego, że z trzech wielkich haseł Wielkiej Rewolucji, francuskiej rewolucji: Wolność – Równość – Braterstwo udała się nam tylko wolność. Dwa pozostałe hasła były poza myśleniem, poza wyobraźnią wszystkich rządów mijającego trzydziestolecia.

Program badawczy „Demokracja oddolna w Polsce – utopia czy szansa?”

W Polsce obywateli przekonuje się, że możliwość wrzucenia do urny kartki do głosowania  raz na kilka lat jest podstawą demokracji. Ale czy polscy obywatele, dzięki udziałowi w wyborach i głosowaniu na określone partie i ugrupowania polityczne, mają rzeczywisty wpływ na stanowione w polskim państwie prawo? Przecież to system prawny winien być odbiciem umowy społecznej zawartej z woli wszystkich Polaków, zgodnie z którą powinny być sprawowane rządy w Państwie.

Zakład Kultury Politycznej i Badań nad Demokracją na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie PUNO w Londynie https://puno.edu.pl/zkpbd/  i  Obywatelski Think Thank  zainicjowały wspólnie ogólnopolski program badawczy na temat stanu i perspektyw rozwoju demokracji w Polsce. Program nosi nazwę: „Demokracja oddolna w Polsce – utopia czy szansa?” 

„Majówka” żabnicka*

Procesja do kapliczki przydrożnej . Fot. L.Wątróbski

Maj jest w Kościele miesiącem szczególnie poświęconym czci Matki Bożej. Słynne majowe nabożeństwa przy kapliczkach i przydrożnych figurach, na stałe wpisały się w krajobraz Polski. Jego centralną częścią jest Litania Loretańska, do której w tym roku dodano nowe wezwanie. W Polsce pierwsze odnotowane nabożeństwa majowe zostały wprowadzone w 1838 r. przez jezuitów w Tarnopolu. W połowie XIX w. „majówki” odprawiane już były w wielu miastach - m.in. w Warszawie w kościele Św. Krzyża, w Krakowie, Płocku, Toruniu, Nowym Sączu, Lwowie i Włocławku.

Majówka Żabnicka to nazwa własna przypisana bezpośrednio do wsi o tej samej nazwie – mówił mi prof. dr Bogdan Matławski. Ma wiele znaczeń, ale to główne – to śpiewnie pieśni maryjnych przy kapliczce wiejskiej czy przydrożnej. To jest stara tradycja sięgająca w Polsce początków XIX wieku, natomiast w Żabnicy roku 1945. Wcześniej nie było tu kapliczek, bo mieszkali tu luteranie i nie było tu żadnego kultu maryjnego. Kapliczki zbudowali tu dopiero pierwsi osadnicy, którzy przyjechali tu głównie z Polski centralnej.