"Polonez" z Melbourne tańczy już 50 lat!

Zespół Pieśni i Tańca "Polonez" z Melbourne obchodzi w tym roku 50-lecie. 18  kwietnia odbedzie się z tej okazji galowy koncert.

Zespół powstał w 1965 r. z inicjatywy Zbigniewa Czecha, wraz z Federacją Polskich Organizacji w Wiktorii. Jest jednym z najstarszych zespołów na terenie Australii. Po trzech latach pracy wyjechał na pierwsze artystyczne tournée do stolicy Australii, Canberry. Patronował temu wyjazdowi Gubernator Generalny Australii., Sir Ninian Stephens.

Kolejnym ważnym wydarzeniem w historii zespołu był udział w akcji "Help Poland Live" (Pomóż Polsce istnieć), która była prowadzona w pamiętnym dla nas roku 1982, kiedy w kraju obowiązywały rygory stanu wojennego. "Polonez" zebrał wtedy najwięcej pieniędzy na pomoc rodakom w kraju spośród wszystkich organizacji polonijnych w stanie Wiktoria.

Polskie dzieci z Pahiatua - film Ambasady RP w Wellington

Kadr z filmu "Polish Children of Pahiatua".
Fot. YouTube printscreen

Jak informuje Departament Współpracy z Polonią i Polakami za Granicą MSZ z inicjatywy Ambasady RP w Wellington powstał film dokumentalny nt. polskich sierot syberyjskich przybyłych do Nowej Zelandii w 1944 roku.

Film został zrealizowany w czasie kilkudniowych obchodów, na które w listopadzie ub.r. przybyło z różnych stron świata do Wellington ok. 130 Dzieci z Pahiatua i ponad 350 członków ich rodzin.

Krym ustrzegł się losu Donbasu

Jaskólłcze Gniazdo - neogotycki zamek zbudowany niedaleko
Jałty przez niemieckiego barona wg projektu rosyjskiego
architekta. Fot. V. Argrnberg (Wikimedia Commons)

16 marca 2014 mieszkańcy Krymu w wolnym i demokratycznym referendum opowiedzieli się w dominującej większości za powrotem do Ojczyzny. Dwa dni później 18 marca 2014 r., na Kremlu podpisano stosowny dokument. Republika Krymu i Sewastopol stały się integralną częścią Federacji Rosyjskiej.

Wspaniały film dokumentalny o tym wiekopomnym wydarzeniu autorstwa  Andrieja Kondraszowa „Krym. Droga do Ojczyzny”; [„Крым. Путь на Родину”; Фильм Андрея Кондрашова] można obejrzeć na stronie kanału Rossija [tutaj] WARTO, chociażby na narrację prowadzoną bezpośrednio z Władimirem Putinem Prezydentem Federacji Rosyjskiej, który dokładnie omawia sytuację w jakiej przyszło mu podejmować decyzję w tamte trudne dni. Film jest w języku rosyjskim (fragmenty w jęz. angielskim   - przyp. red.), trwa prawie dwie i pół godziny – doskonały sposób na spędzenie wieczoru.

Po premierze "A Town Called Brzostek" w Sydney

Dyskusja po projekcji filmu. Na scenie: Irving Vallach, Simon
Target i Sev Ozdowski. Fot. Simon Target Archivum

Australiska premiera tak zatytułowanego filmu odbyła się 11 marca w sydnejskim Chauvel Cinema. Widzowie wypełnili salę kinową do ostatniego dosłownie miejsca z pewnością przeczuwając, że będzie to film niezwykły. I nie pomylili się.

Dokumentalny film ‘A Town Called Brzostek’ w reżyserii Simona Targeta jest niezwykły i to pod wieloma względami. Temat traktujący sprawy polsko-żydowskie przedstawił reżyser, który nie jest ani Polakiem ani Żydem. Chociaż akcja filmu toczy się w maleńkim miasteczku na Pogórzu Karpackim jednak kamerzysta wiedzie widza także do Paryża a nawet za oceany- do Nowego Jorku i do Sydney. Akcja toczy się współcześnie, ale reżyser wielokrotnie każe widzowi zerknąć wstecz, do lat międzywojennych a także do tragedii, które rozgrywały się w tych stronach podczas  okupacji hitlerowskiej. Film jest ze wszech miar pozytywny. Niejednokrotnie może wycisnąć łzy wzruszenia, ale nie pozbawiony jest także  sytuacji humorystycznych.

Polska. Minus dwa lub trzy miliony

Wzajemne obwinianie się partii politycznych o spowodowanie emigracji jest bez sensu, nie ma bowiem znaczenia w którym konkretnie roku wyjechało ile Polaków do pracy i do życia na Zachodzie, jak również ilu w którym roku wróciło. To w ogóle tak naprawdę nie ma znaczenia, właśnie w kontekście faktu samego wyjazdu.

Emigranci nie uciekali z Polski Kaczyńskiego, czy Polski Tuska, po prostu wyjechali z Polski, tej tutaj, tej obecnie, tej tu i teraz! Politycy licytując się o daty i wielkości fali migracyjnej tak naprawdę próbują udawać, że nic się nie stało, że to ktoś inny jest odpowiedzialny, a oni proponują inną opcję. Oczywiście jedynie słuszną.