Australijska moda: Vintage

Sarra Phillips

Australijscy projektanci mody  nie zapomnieli o vintage style - stylu, który generalnie nawiązuje do mody sprzed co najmniej 20 lat. Na nowy sezon wiosenno-letni zpproponowali pomysły  projektowe z lat 50-tych, kiedy to dominowała tendencja zerwania z przeszłością  oraz dla kontrastu starsze wzornictwo lat początku  XX w. ze świata koronek, burleski i odkurzonych zasuszonych kwiatów, czy w ogóle motywów kwiatowych.

Oto kolejna porcja zdjęć Krzysztofa Bajkowskiego z tegorocznego Sydney Fashion Festival. Przykłady z wybiegów w sydnejskim Town Hall, na którym prezentowali swoje projekty: Sarra Phillips, MissUnkon, Talulah, AliceMcCall, Johanna Johnson, Hardwick i i White Sands Australia.

Zobacz poprzednie fotoreportaże Bumeranga  Polskiego z sierpniowego Mercedez-Benz Sydney Fashion Festival pod tagiem: Moda.

Wielka stawka amerykańskich wyborów w 2012 r

Amerykańskie wybory w 2012 roku mają wyjątkowe znaczenie. Chodzi o to, czy wyborcy zgodzą się na transformację rządu w kierunku modelu korporacji, wspierającego najbogatszych tylko, których zdanie i dochody mają zapewnić rozwój biznesu i zatrudnienia? Czy też wyborcy potwierdzą potrzebę funkcjonowania demokratycznego rządu w oparciu o zasadę jedna osoba, jeden głos?

Za pierwszym rozwiązaniem opowiada się Mitt Romney, kandydat Partii Republikańskiej. Za drugim - urzędujący prezydent Barak Obama, demokrata. Obecnie by zwyciężyć w tego typu wyborach, kandydaci muszą dysponować budżetem rzędu 1 miliarda dol. Kto więcej wyda na reklamy w telewizji ten ma większe szanse na zwycięstwo, zwłaszcza gdy głosi się wygodną informację a niekoniecznie prawdziwą. Decyzją Sądu Najwyższego, limit na udzielanie wsparcia finansowego kandydata został zniesiony. Nieograniczone pieniądze mogą wpływać nie do niego a do jego komitetów politycznego wsparcia. Co na jedno wychodzi? Na przykład pewien miliarder z Las Vegas chce „kupić” wojnę z Iranem za obiecane kandydatowi 100 milionów dol. Co ważniejsze sponsorzy nie muszą ujawniać swego nazwiska.

Złamał kod Enigmy. Amerykańskie uznanie po latach

Ławeczka Mariana Rajewskiego w Bydgoszczy.

Jak poin­for­mo­wał por­tal TVN24.pl 4 („Zła­mał kody Enigmy. Ame­ry­kań­ski medal 80 lat póź­niej”) córka Mariana Rejew­skiego, Janina Syl­we­strzak, ode­brała medal przy­znany pośmiert­nie jej ojcu, przez Zwią­zek Kor­pu­sów Wywiadu Woj­sko­wego Armii USA (AMICA).
 Medal Knowl­tona, nazy­wany tak od nazwi­ska pio­niera ame­ry­kań­skiego wywiadu woj­sko­wego Tho­masa Knowl­tona, został wpro­wa­dzony w 1995 r. Medal otrzy­mują osoby, które wnio­sły wybitny wkład do roz­woju wywiadu woj­sko­wego USA Wnio­sek do kapi­tuły medalu wysto­so­wało Dowódz­two Kontr­wy­wiadu Dowództw Sojusz­ni­czych NATO. Po 80 latach Rejew­ski wycho­dzi wresz­cie z cienia?
Marian Rejew­ski uro­dził się w 1905 r. w Byd­gosz­czy. W 1923 r. uzy­skał maturę w Pań­stwym Gim­na­zjum Kla­sycz­nym w Byd­gosz­czy (obec­nie I LO). Stu­dia matematyczno-przyrodnicze pod­jął na wydziale filo­zo­ficz­nym Uni­wer­sy­tetu w Pozna­niu i tam też uzy­skał sto­pień magi­stra filo­zo­fii w marcu 1929 r. Rejew­skiego uczył wybitny pol­ski mate­ma­tyk, ini­cja­tor badań nad Enigmą, pro­fe­sor Zdzi­sław Kry­gow­ski. To wła­śnie pro­fe­sor Kry­gow­ski skie­ro­wał Mariana Rejew­skiego jesz­cze pod­czas stu­diów na tajny kurs kryp­to­logi, do II Oddziału Biura Szy­frów WP. W 1932 r. Marian Rejew­ski wpadł na nowa­tor­ski na tamte czasy spo­sób dekryp­tażu szy­frów, oparty na meto­dach mate­ma­tycz­nych – a nie lin­gwi­stycz­nych. Dzięki temu w kilka tygo­dni zła­mał pierw­sze nie­miec­kie kody. Wspól­nie z kole­gami ze stu­diów Jerzym Różyc­kim i Hen­ry­kiem Zygal­skim opra­co­wał tech­niki pozwa­la­jące na regu­larne odczy­ty­wa­nie szyfrogramów.

Open Forum: National Disability Insurance? Do we need it?

Ostatni wywiad kardynała Martiniego

Kard. Carlo Maria Martini (1927 - 2012)

Ojciec Georg Spo­rschill, jezu­ita i Fede­rica Radice Con­fa­lo­nieri prze­pro­wa­dzili  wywiad z kard. Carlo Marią Mar­ti­nim na kil­ka­na­ście dni przed śmier­cią b. arcy­bi­sku­pem Medio­lanu (kard.Martini, wielki intelektualista, jeden z najwybitniejszych osobistości współczesnego Kościoła, zmarł w ub. piątek - przyp. red.).  To rodzaj ducho­wego testa­mentu. Kar­dy­nał auto­ry­zo­wał swoje wypo­wie­dzi. Jego sekre­tarz, świa­dom wagi pada­ją­cych stwier­dzeń, pro­sił, by wywiad został opu­bli­ko­wany dopiero po śmierci kar­dy­nała. Kard. Mar­tini to bez­sprzeczny auto­ry­tet moralny Kościoła poso­bo­ro­wego, punkt odnie­sie­nia jego chrze­ści­jań­skiego skrzydła.
Wywiad publi­ku­jemy w całości.

–Jak Jego Emi­nen­cja widzi sytu­ację Kościoła?
Kościół jest zmę­czony, w Euro­pie dobro­bytu i w Ame­ryce. Nasza kul­tura posta­rzała się, nasze kościoły są wiel­kie, a nasze klasz­tory puste. Apa­rat biu­ro­kra­tyczny Kościoła rośnie jak na droż­dżach, a nasze ubiory są pom­pa­tyczne. Czy te rze­czy wyra­żają jed­nak to, czym dzi­siaj jeste­śmy? Dobro­byt ciąży… Jeste­śmy jak ten młody bogacz, który, smutny, odszedł kiedy Jezus nama­wiał go, by został jego uczniem. Wiem, że nie możemy porzu­cić wszyst­kiego z łatwo­ścią. Ale przy­naj­mniej możemy szu­kać ludzi, któ­rzy są wolni i bli­scy bliź­niemu. Jak byli nimi biskup Romero i męczen­nicy jezu­iccy z Sal­wa­doru. A u nas? Gdzie są boha­te­ro­wie któ­rzy mogliby nas inspi­ro­wać? W żad­nym wypadku nie możemy poszu­ki­wać ich wyłącz­nie w obrę­bie Instytucji…