 |
| Wąskie uliczki Starego Miasta |
Słońce na Majorce jest cudowne. Można na plaży przebywać cały dzień i nie odczuć oparzeń skóry. Po wygrzaniu się na piasku okolic Palma de Mallorka czas na ochłodzenie się w cieniu zabytkowych uliczek miasta. Są bardzo wąskie. Słoneczne światło do nich prawie nie dociera; stanowią naturalną chłodziarkę. Doskonaly projekt architektoniczny uwzględniający ludzkie potrzeby komfortu życia w ciepłym klimacie.
Starówka Palmy jest jedną z najlepiej zachowanych w Europie. Najbardziej znaczącymi zabytkami stolicy Balearów to dwie budowle: gotycka katedra de Santa María de Mallorca (budowana w latach 1230 i 1600) oraz Palau de l'Almudaina (Pałac de l' Almudaina) który jest mieszanką stylów aragońskich i arabskich.
Pierwotnie pałac ten był siedzibą mauretańskich walis (gubernatorów), a później majorkińskich królów. Obecna budowla, wzniesiona wokół zwartego dziedzińca, w znacznej mierze zawdzięcza swój wygląd królowi Jaume II (1276-1311), który mieszkał tu przez ostatnie 12 lat życia.
Monarcha przekształcił dawną fortecę w pysznie wykończony pałac, łączący z powodzeniem elementy gotyckie i mauretańskie. Tego niełatwego dzieła dokonał ulubiony architekt króla, urodzony na Majorce Pedro Selva. Dwa najbardziej rzucające się w oczy odwołania do architektury mauretańskiej to kruche z pozoru zewnętrzne mury z kwadratowymi wieżyczkami i zgrabnym krenelażem oraz delikatna arkadowa loggia, która najładniej wygląda od dołu, z nadmorskiej esplanady.
Pierwotnie pałac ten był siedzibą mauretańskich walis (gubernatorów), a później majorkińskich królów. Obecna budowla, wzniesiona wokół zwartego dziedzińca, w znacznej mierze zawdzięcza swój wygląd królowi Jaume II (1276-1311), który mieszkał tu przez ostatnie 12 lat życia.
Monarcha przekształcił dawną fortecę w pysznie wykończony pałac, łączący z powodzeniem elementy gotyckie i mauretańskie. Tego niełatwego dzieła dokonał ulubiony architekt króla, urodzony na Majorce Pedro Selva. Dwa najbardziej rzucające się w oczy odwołania do architektury mauretańskiej to kruche z pozoru zewnętrzne mury z kwadratowymi wieżyczkami i zgrabnym krenelażem oraz delikatna arkadowa loggia, która najładniej wygląda od dołu, z nadmorskiej esplanady.
 |
Wpływy działalności architektonicznej Antoniego Gaudiego |
Natomiast stojąca obok i górująca nad otaczającymi parkami i zabudową starego miasta katedra to budowla będąca symbolem, nie tylko Palmy ale całej Majorki. Swą atrakcyjność zawdzięcza zarówno przepięknej gotyckiej architekturze jak i swej wielkości oraz kolorowi kamienia użytego do jej konstrukcji wyróżniającemu monument z pośród sąsiednich budynków. Atrakcyjności Katedrze dodaje to, że jest położona naprzeciwko morza. Jest więc pierwszym widocznym obiektem architektonicznym dla turystów przybywających na wyspę promami.
Katedra została wybudowana przez nieznanego architekta tuż po odbiciu wyspy z rąk muzumańskich przez Koronę Aragonii ( Corona de Aragon) i dalej rozbudowywana od 1346 do 1601 roku. W latach 1904 - 1914 remont katedry przeprowadzony przez slynnego Antonio Gaudiego spotkał się z niebywałą falą krytyki, choć rekonstrukcja glownego ołtarza – przeniesienie go w bardziej centralne miejsce stała się prokursoryjna dla obowiązującej dopiero kilkadziesiąt lat później posoborowej liturgii mszy.
Niesamowitą ciekawostką jest to iż oba budynki – katedra i pałac w słoneczne dni zmieniają swój kolor dzięki zastosowanym do ich budowy materiałom. Wraz ze zmianą natężenia światła ich mury w godzinach południowych staja się jasnożółte by w promieniach zachodzącego słońca stać się jego odbiciem i olśniewać wszystkich intensywnym pomarańczem.
 |
Mury Pałacu de l' Almudaina
|
 |
| Katedra de Santa María de Mallorca |
 |
Uliczki Palmy , dające komfortowy chłod po gorącym dniu
|
 |
Typowy dziedziniec rezydencji na Starym Mieście
|
 |
| Portyk Katedry de Santa María de Mallorca w Palmie |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy