Sprawiedliwość dla Assange'a to sprawiedliwość dla wszystkich

Julian Assange zostaje ukarany po prostu
 za ujawnienie prawdy (zrzut ekranu z YouTube)

 Niesprawiedliwość narzucona wydawcy WikiLeaks Julianowi Assange jest afrontem nie tylko dla prawdy w dziennikarstwie, ale także dla praw człowieka dla wszystkich, pisze John Pilger .

KIEDY po raz pierwszy zobaczyłem Juliana Assange'a w więzieniu Belmarsh w 2019 roku, krótko po tym, jak został wyciągnięty ze swojego schronienia w ambasadzie Ekwadoru w Londynie, powiedział: „Myślę, że tracę rozum” .

Wyglądał mizernie, był  wychudzony, jego oczy były zapadnięte, a szczupłość ramion podkreślała żółta identyfikacyjna tkanina zawiązana wokół jego lewego ramienia, sugestywny symbol kontroli instytucjonalnej.

Prof. Stanisław Bieleń: Contra bellum

Prof. Stanisław Bieleń.
Fot. Instytut Studiów Podatkowych

Kanadyjska pisarka Margaret Atwood zauważyła kiedyś, że do wojen dochodzi wtedy, gdy ci, co je rozpoczynają, są przekonani, że zwyciężą. Nasilająca się w polskim dyskursie publicznym retoryka prowojenna wskazuje na absurdalne wzmożenie w kontekście cytowanej wypowiedzi. Dzieje się tak, jakby polskim decydentom  marzyła się zwycięska wojenka, dająca im tytuł do sławy,  tyle że jest to ryzykowne stąpanie we mgle, w ciemnościach i na dodatek nad przepaścią. Każda bowiem wojna w polskich warunkach jest obecnie niewyobrażalna, jeśli chodzi o jej ewentualne koszty i straty. W kontekście  historycznych tragedii jest także absolutnie niemoralna i irracjonalna w arsenale środków układania się z innymi państwami.

W oparach absurdu

Poszukiwanie i wskazywanie Rosji jako realnego wroga przybiera charakter propagandowy i doktrynalny, a opinię publiczną od dłuższego czasu media głównego nurtu przygotowują na starcie z agresorem. Do Rosji Władimira Putina dołączyła ostatnio Białoruś Aleksandra Łukaszenki. Nie wystarczą już tajne narady gabinetowe w gronie pseudospecjalistów od strategii wojennej. W sposób otwarty na konferencjach prasowych pobrzękuje się magicznymi liczbami, a to o radykalnym zwiększeniu liczebności armii, a to o nowych zakupach broni, przeważnie u zachodniego sojusznika, bo na własny przemysł zbrojeniowy nikt spośród rządzących nie ma pomysłu, jak go zmodernizować i wykorzystać także pod względem gospodarczym.

55 lat Czerwonych Gitar i nowy singiel "Sto gradowych chmur"

Czerwone Gitary A.D.2021.
Fot. printscreen YT "Sto gradowych chmur"

"Sto gradowych chmur" - to nowy singiel legendarnych Czerwonych Gitar, których muzyka dźwięczy w uszach Polaków już od 55 lat.  Muzykę skomponował wokalista i basista zespołu Arkadiusz Wiśniewski, natomiast słowa napisał współpracujący między innymi z Ewą Farną i Natalią Szroeder Łukasz Kleszowski.

Muzycy przesyłając nagranie dla Czytelników Bumeranga Polskiego zdradzają, że chociaż w piosence pojawią się gradowe chmury sugerujące nadciągającą burzę to parasole z całą pewnością tym razem nie będą potrzebne ...

Zbliża się koniec zachodniego systemu gospodarczego

Marks. Fot. Obraz diema z Pixabay 

Zachód produkuje już zbyt mało, by dało się tam żyć, podczas gdy Chiny stały się „warsztatem świata”. Tylko posiadacze kapitału zarabiają pieniądze, i to duże pieniądze. Ten system zaraz się zawali. Czy wielcy kapitaliści mogą jeszcze wspólnie utrzymać swój stan posiadania?

Już w XVIII wieku brytyjscy teoretycy rodzącego się kapitalizmu skupieni wokół ochrzczonego Żyda Davida Ricardo kwestionowali stabilność tego systemu. To, co początkowo jest bardzo opłacalne, z czasem staje się powszechne i nie będzie już tak wzbogacać właściciela. Konsumpcja nie może wiecznie uzasadniać masowej produkcji. Socjaliści z kręgu Karola Marksa [1] przewidzieli później nieuchronny koniec systemu kapitalistycznego.

Macron na temat Morrisona: „Nie sądzę, wiem”

Krótkie spotkanie Scotta Morrisona
z Emmanuelem Macronem na szczycie
G20 w Rzymie. Bez przełomu.  
Fot. Twitter

Prezydent Francji Emmanuel Macron nazwał premiera Australii Scotta Morrisona kłamcą na światowej scenie.

W nadzwyczajnym wywiadzie z australijskimi reporterami na G20 w Rzymie, Macron został zapytany, czy uważa, że ​​Morrison okłamał go w związku z anulowaniem kontraktu na okręt podwodny we wrześniu. Odpowiedź francuskiego prezydenta była następująca:

 Nie sądzę, wiem.

Ze swojej strony Morrison twierdzi, że nie kłamał (i poinformował Macrona w czerwcu o kontrakcie). Niemniej jednak komentarze pokazują, że stosunki dyplomatyczne są w poważnych tarapatach.