Ryszard Opara: AMEN - Peru i Wenezuela

Angel Falls in Venezuela. Fot. L.Carillo - Wikimedia

Życie człowieka jest jak wodospad. Od momentu poczęcia czas jak rzeka płynie w górę, potem spada w dół – zgodnie z Prawem Grawitacji... Nieśmiertelnym. My wszyscy spadamy, chociaż ciągle rwiemy do przodu...a ten przód tak naprawdę oznacza koniec...

AMEN – Biografia Naukowa Ryszarda Opary Odc. 78

Pozostała część Kontynentu Marzeń i Paradoksów – Ameryki Południowej

Peru:

 Wielki ciekawy, całkowicie odmienny kraj od innych w Ameryce. Z wyjątkiem może stolicy Limy, która jest w sumie ogromnym, chaotycznym i trochę niebezpiecznym miastem,
bez większej historii i żadnej koncepcji na przyszłość. Mieszka tam około 10 milionów ludzi; 25% ludności kraju. W większości biedaków i Indian. No i mieszanek... Hałas, smród i bałagan niesamowity. Żadnych zasad drogowych – chyba jedno z najbrzydszych miast,
które w swoim życiu odwiedziłem. Nie marzę aby tam wracać.

Narodowe Czytanie 2020: "Balladyna" Juliusza Słowackiego

Balladyna Juliusza Słowackiego była lekturą dziewiątej odsłony Narodowego Czytania. Z tej okazji Prezydent skierował specjalne przesłanie, zachęcając do udziału w akcji.

 

– Wierzę, że w tym szczególnym dla nas wszystkich czasie, kiedy razem pokonujemy epidemię, wspólna lektura klasyki polskiej literatury jeszcze silniej nas zjednoczy, przynosząc wiele czytelniczej satysfakcji i ponownie łącząc w przekonaniu o doniosłości dzieł naszych największych pisarzy – napisał Prezydent RP Andrzej Duda w liście zachęcającym do współtworzenia akcji.

Janusz Sanocki: Polityczna świadomość płciowa!

Baba z wozu – koniom lżej”. Nawet jeżeli to chłop nie baba albo nawet jeżeli baba fałszywa. „Demokracja” w tym naszym umęczonym kraju, znalazła się w punkcie gdzie najbardziej poszukiwanym zawodem będzie psychiatra!

 

Polityczna świadomość płciowa!

Marksizm wprowadził był, do swojego słownika termin „świadomość klasowa”. Nie każdy robotnik był „z automatu” członkiem klasy robotniczej – warstwy walczącej o zmianę ustroju – a tylko ten, który posiadł ową świadomość klasową. Sam ucisk nie był bowiem wg Marksa możliwą przyczyną rewolucji. Konieczna była jeszcze „świadomość ucisku”.

Lech Wałęsa i tradycja posierpniowa

"Lech Wałęsa". Portret prezydenta.
Gdańsk, Polska. 2013 rok. Autor
 G. Jerszow. Fot. Wikimedia commons

Jak przystało na polską narodową tradycję, czterdziesta rocznica polskiego Sierpnia 80 upływa nam na widowiskowym mordobiciu, pluciu, wzajemnym odsądzaniu od czci i wiary oraz zrzucaniu z sierpniowych cokołów tych, których postawiła na nich historia.

 Oto zamiast narodowego poloneza mamy narodowy dance macabre, w którym pląsają dzieci sierpniowej „rewolucji bez rewolucji”, które zamiast kurtuazyjnie usiąść na symbolicznym styropianie, taszczą ze sobą prycze nabijane gwoździami w nadziei, że dawni towarzysze walki z komuną położą się na nich i już nie wstaną.

  Czyż może być bardziej emblematyczny przykład tej naszej jedynej i niepowtarzalnej, tkwiącej w narodowych trzewiach przypadłości, a opiewanej przez wieszczów i narodowych szyderców, zwanej bezinteresowną nienawiścią? Czyż nie jest nią mentalny klincz dawnych bohaterów narodowej wyobraźni, który nie pozwala im choćby na chwilę wspólnie usiąść i pokazać, że są imponderabilia, wobec których milkną swary i najgłębsze nawet różnice polityczne?

K.Rękas: Emigracja jest już stałym elementem polskiej świadomości

Polski dodatek do brytyjskiej gazety The Guardian
Fot.Wikimedia commons

„Każde pokolenie Polaków od blisko dwustu lat zaznało, co to jest emigracja. Do dzisiaj ci, którzy wracają z emigracji, to pierwsze, co słyszą od rodzin: „Dlaczego wróciłeś?” Przecież, akurat jest siostrzeniec, bratanek, wnuk, który chce jechać! To po co ty wracasz? Co za głupstwo robisz?” – mówi politolog Konrad Rękas.

Przez lata Polska była krajem, z którego ludzie uciekali. I choć ostatnio fala emigracji już opada, to według danych ONZ poza krajem żyje wciąż prawie 4,5 mln Polaków. To 12. największa emigracja na świecie, zaraz za Indonezją i Afganistanem.

Znany polski analityk polityczny i dziennikarz Konrad Rękas, mieszkający w Szkocji, odpowiada na pytania komentatora Sputnika Leonida Swiridowa.