Upadek Afryki i współczesny kryzys imigracyjny w Europie

Imigranci z Afryki we Frankfurcie n/Menem.
Fot. Picturepest / Flickr

Coraz więcej państw europejskich  dobitniej akcentuje, że nie chcą  przyjmować rosnącej rzeszy imigrantów.  Przybywający na Stary Kontynent Afrykanie często jednak powołują się na ogrom cierpień i wyzysku ze strony „białych” i  na aspekt „sprawiedliwości historycznej”. Czy cywilizacja zachodnia poddana bardzo silnej presji imigracyjnej z krajów obcych kulturowo przejdzie wkrótce do historii? Analizy tego zagadnienia dokonuje Elżbieta Daszkowska, analityk Fundacji Amicus Europae.

„Dyskutowanie o imperializmie to trochę jak rozpatrywanie zalet i wad gwałtu. Co możemy powiedzieć? Że tęsknimy za nim? - Arundhati Roy indyjska pisarka poruszająca kwestie humanitarne

 Trudno się nie zgodzić z powyższym cytatem, wypowiedziane słowa dobitnie oddają gorycz towarzyszącą narodom które w swoim dorobku historycznym były poddawane kolonializacji, a od razu trzeba zaznaczyć, że jest to temat niełatwy i słusznie budzący kontrowersje w którym  „punkt widzenia zależy od …..koloru skóry” czy można na przykład równoważnie ocenić następujące wypowiedzi? „Powiedziałbym, że kolonializm jest wspaniałą rzeczą. Rozpowszechnił cywilizacje w Afryce. Przed nim oni nie znali pisma, koła w naszym rozumieniu, nie mieli szkół ani szpitali ani nawet normalnego ubrania”- Ian Smith, premier brytyjskiej Rodezji i urodzony w Afryce potomek brytyjskich kolonializatorów.

Polska telewizyjna: Który kanał najpopularniejszy?

Fot. Imagerymajestic.  FreeDigitalPhotos.net

Statystyczny polski telewidz w zeszłym roku spędzał przed swoim teleodbiornikiem aż 4 godziny i 23 minuty! To o 3 minuty dłużej niż rok wcześniej i kolejny raz gdy liczba ta (pomimo narzekań na poziom telewizji i konkurencję ze strony Internetu) wzrasta, a nie maleje. Tym samym koniec tradycyjnej telewizji, przynajmniej w Polsce, jest daleki, a koniunkturę nakręcają kolejne darmowe kanały w naziemnej telewizji cyfrowej (MUX8) i jeszcze więcej stacji tematycznych. Dla pełnego obrazu polskiej telewizji warto jednak prześledzić najpopularniejsze programy telewizyjne 2015 roku z podziałem na kategorie (a jest w nich przynajmniej kilka niespodzianek).

Zacznę od filmów fabularnych. Choć po stacjach ogólnodostępnych ciężko oczekiwać premier (tylko takie kanały mogą liczyć u nas na milionowe wyniki oglądalności) to najczęściej wybieramy produkcje znane nam od dawna i sprawdzone. Pojedynek filmowy 2015 roku można nazwać Kevin kontra reszta świata. Gdyż to nadany w ostatnie święta „Kevin sam w domu” (rok produkcji 1990) zgromadził największa liczbę widzów (4,09 mln), zaś trzecie miejsce przypadło drugiej części jego przygód („Kevin sam w Nowym Jorku” z 1992 roku z 3,12 mln). Kevina przedzielił tylko najnowszy w zestawieniu „Wałęsa człowiek z nadziei” (3,29 mln). Za ciekawostkę należy uznać sytuację z ponadczasową komedią „Sami swoi” (1967). Ma ona bowiem jak widać stałą grupę zwolenników, bo w styczniu w Polsacie oglądało ją 2,89 mln, a w grudniu w TVP1 2,88 mln (pozwoliło to na 7 i 8 miejsce w zestawieniu filmów).

Przed spotkaniem Franciszka i Cyryla. Czy runie kolejny mur?

Patriarcha Wszech Rusi i papież Franciszek spotkają się na
Kubie. Fot. Kremlin.ru, C. Rosada (Creative Commons)

Wydarzenie, które można nazwać nie tyle historycznym ile epokowym – spotkanie zwierzchników rosyjskiego kościoła prawosławnego i kościoła katolickiego – Patriarchy Moskiewskiego i Wszech Rusi Cyryla i papieża Franciszka odbędzie się w najbliższy piątek na Kubie.

W spotkaniu wezmą udział także: przewodniczący Wydziału Zewnętrznych Kontaktów Kościelnych Patriarchatu Moskiewskiego metropolita Hilarion i przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności chrześcijan kard. Kurt Koch oraz tłumacze. Językami rozmowy, na którą przewidziano około dwóch godzin, będą hiszpański i rosyjski.

Na lotnisku obecny będzie także prezydent Kuby, Raúl Castro.

Chiny angażują się na Bliskim Wschodzie

Prezydent Chin Xi Jinping i saudyjski książę Muhammad
 ibn Salman na lotnisku w Riadzie 16 stycznia 2016 r.

Prezydent Chin Xi Jinping udał się na tournée do Arabii Saudyjskiej, Egiptu i Islamskiej Republiki Iranu. Oficjalnie celem nie są rozmowy na tematy politycznie, a wyłącznie – gospodarcze. Państwom Bliskiego Wschodu Chiny proponują udział w budowie „nowego jedwabnego szlaku”, dzięki czemu mogłyby nie tylko dalej się rozwijać, ale i uniezależnić się od zapędów kolonialnych Zachodu.

Na dzień dzisiejszy świat arabski jest zdominowany przez Stany Zjednoczone, które usiłują go eksploatować i opóźniać jego rozwój. Tymczasem liczne bunty – w Palestynie, Syrii, Iraku, Jemenie i Bahrajnie – świadczą o woli sprzeciwu wobec tego stanu rzeczy; woli, która kontrastuje z dobrowolnym serwilizmem Europejczyków.

Aktualne refleksje z podróży na Krym

Sewastopol. Fot. Wikimedia Commons

"Krym. Rosja. Na zawsze". Takie hasło pod podobizną prezydenta Federacji Rosyjskiej Władimira Putina, wita wszystkich wychodzących z całkowicie przebudowanego lotniska w Symferopolu, stolicy Republiki Krym. Dla kogoś kto, tak jak ja, był na półwyspie po raz pierwszy, może ono wyglądać jak oświadczenie woli rosyjskiego prezydenta lub groźba w kierunku wszystkich tych, którzy po dziś dzień nie uznają przynależności Krymu do Rosji. Trzeba jednak zagłębienia się w charakterystykę tego regionu i otoczenia, by w tym krótkim zawołaniu odczytać coś zgoła innego. Dlatego na taką skróconą, „tekstową podróż” zapraszam wszystkich Czytelników. 
  

1. Zrozumieć
 

Oczekuję najgorszego. W końcu siłą rzeczy obserwuję nadające w Polsce media, mówiące o okupacji tego miejsca. Spodziewam się więc patroli, kontroli, mundurów, broni i grup dywersyjnych, walczących o wyzwolenie. Wiadomo wszakże z tego samego źródła, że referendum było fikcją. Nie było na nim przecież obserwatorów z zachodniego establishmentu, a to oni decydują o tym, kiedy wola ludu jest wolą ludu, demokracja demokracją, a prawo prawem. I o ile ukraiński rząd, powołany w wyniku puczu, cieszy się powszechnym uznaniem, o tyle o przyłączeniu się Krymu do Rosji „wiemy”, że było nielegalne.