Para książęca w Sydney i żółta sukienka

William i Kate przed SOH. Fot. YTscreen

Ksią­żę Wil­liam i księż­na Kate razem z małym księ­ciem Je­rzym wy­lą­do­wa­li dziś na lot­ni­sku w Syd­ney rozpoczynając tym samym 10 dniową podroz po Australii. Pod­czas przy­wi­ta­nia człon­ków Bry­tyj­skiej Ro­dzi­ny Kró­lew­skiej, obserwatorzy zwrocili szczegolną uwagę na księż­ną Cam­brid­ge, która po­ja­wi­ła się w fan­ta­stycz­nej żół­tej sukience.

Komentatorzy mówią, że po­ja­wia­jąc się w żół­tej kreacji pro­sto od mieszkającej w Londynie serbskiej projektantki Rok­san­dy Ilin­cic, Kate zło­ży­ła hołd sław­ne­mu au­stra­lij­skie­mu słoń­cu. Jed­nak nie wszy­scy do­ce­ni­li jej gust. - Wil­liam stwier­dził, że wy­glą­dam jak banan - po­wie­dzia­ła księż­na fo­to­re­por­te­rom, gdy para do­tar­ła pod gmach Opery Sydnejskiej. 

Świet­nie do­pa­so­wa­na su­kien­ka po­cho­dzi z wio­sen­nej ko­lek­cji Rok­san­dy Ilin­cic.

Harmony Dinner. Kulturowa różnorodność Australii

Polscy nauczyciele z ministrem Victorem Dominello podczas Premier's Harmony Dinner 2014. Fot. K.Bajkowski

Około tysiąca osób przybyło 10 kwietnia do Rosehill Gardens w Sydney na zaproszenie premiera Nowej Południowej Walii, Barry’ego O’Farrela. Wieczór był okazją do celebracji harmonijnej egzystencji wielokulturowej społeczności Nowej Południowej Walii.

Już po raz trzeci  Community Relation Commisions NSW  zorganizowała uroczystą kolację - Harmony Dinner, na którą zaproszeni zostali przedstawiciele rządu, korpusów dyplomatycznych, szkół i różnorodnych grup etnicznych oraz mediów w tym ponad 225 osób reprezentujących 61 szkół etnicznych. Byli obecni polscy nauczyciele z sydnejskich  szkół oraz konsul RP w Sydney Regina Jurkowska. Uroczystość poprowadził Vince Sorrenti.

Webinaria, czyli polska edukacja bez granic

Projekt edukacyjny Polskie Szkoły Internetowe Libratus wprowadził w roku szkolnym 2013/2014 dla polskich dzieci mieszkających za granicą Webinaria – wirtualne lekcje przedmiotów ojczystych, prowadzone przez polskich nauczycieli.

 

W kwietniowe weekendy wszystkie dzieci, które do tej pory nie miały okazji zapoznać się z taką formą edukacji, będą miały okazję przekonać się, jak interesująca może być nauka po polsku na emigracji. Będzie to możliwe dzięki organizowanym otwartym spotkaniom. Szczegóły oraz harmonogram spotkań umieszczone są na stronie www.libratus.edu.pl/web/nauka/webinaria .

Ukraińcy największą grupą studentów zagranicznych w Polsce

W roku akad. 2013/14 w Polsce studiuje 35.983 studentów zagranicznych ze 149 krajów, czyli o 6811 więcej niż w roku poprzednim (wzrost o 23%). Tak dużego wzrostu ich liczby polskie uczelnie jeszcze nie doświadczyły. Stanowią oni w tej chwili 2,32% ogółu studentów w Polsce (siedem lat temu stanowili zaledwie 0,6%).

 

 Wzrost współczynnika umiędzynarodowienia wynika nie tylko ze wzrostu liczby obcokrajowców, ale również z bezprecedensowego spadku ogólnej liczby studentów. W roku akademickim 2013/14 w Polsce studiuje łącznie 1.549.877 osób – o ponad 125 tysięcy mniej niż w roku poprzednim.

Według najnowszych danych udostępnionych przez GUS, najwięcej studentów zagranicznych przyjechało na polskie uczelnie z Ukrainy (15.123). Coraz częściej mówi się w związku z tym o "ukrainizacji" polskiego szkolnictwa wyższego, jako że Ukraińcy stanowią już 42% ogółu studentów zagranicznych w Polsce. Następni w kolejności są Białorusi (3743), Norwegowie (1580), Hiszpanie (1361) i Szwedzi (1251). Ponad 80% ogółu studentów obcokrajowców przyjechało do Polski z Europy (29.207 osób). Kolejne kontynenty to Azja (4712 studentów), Ameryka Płn. i Śr. (1346), Afryka (592), Ameryka Płd. (99) i Oceania (22).

Rusofobia w kategoriach prawicowości

Nienawiść do Rosji miałaby być wyznacznikiem prawicowości, gdy deklarowana gotowość do współpracy z nią miałaby być wyznacznikiem lewicowości czy wręcz zmitologizowanego "postkomunizmu".

Nawet bardzo pobieżny przegląd mediów uchodzących w Polsce za prawicowe pokazuje skrajnie antyrosyjski ton przeważający na tej części sceny politycznej. W opinii tychże mediów, a także polityków Prawa i Sprawiedliwości oraz polityków odpryskowych z tej partii pokazuje, że usilnie próbuje się tutaj przenieść myślenie rusofobiczne i rusofilskie na kategorie doktrynalne czy wręcz ideologiczne. Wedle propagowanej tutaj koncepcji, nienawiść do Rosji miałaby być wyznacznikiem prawicowości, gdy deklarowana gotowość do współpracy z nią miałaby być wyznacznikiem lewicowości czy wręcz zmitologizowanego "postkomunizmu".

Z przedstawioną powyżej kalką myślową, którą wtłacza się dziś polskiej opinii publicznej, nie można się zgodzić i to przynajmniej z trzech powodów.