Bumerang Juniora: Czerwone serce Australii

W Bumerangu Polskim rozpoczynamy nowy dział redakcji  młodzieżowej – Bumerang Juniora. Znajdą się w nim materiały nadesłane przez naszych najmłodszych korespondentów o tematyce dowolnej ale przede wszystkim takie, które najbardziej ich interesują. Zapraszamy naszych nastoletnich czytelników do współpracy redakcyjnej i tworzenia Bumeranga Juniora. Pierwszy reportaż podróżniczy nadesłała Natalia Pruszyńska.

   

    

 Czerwone serce Australii

Cześć! Mam na imie Natalka i jestem Polką chociaż urodziłam się w Australii, a dokładnie w Sydney. Moi rodzice (Krzysiek i Iwona) przyjechali do Australii 11 lat temu, parę miesięcy przed moim urodzeniem. Dzisiaj zabiorę Was na wycieczkę do Red Centre! (tak nazywamy tutaj pustynny środek Australii, który jest ogromny i ma aż 10 pustyń, w tym jedną która nazywa się Pustynią Strzeleckiego, wiecie dlaczego?).

     Red Center jest dzikie, ogromne (mieści w sobie parę krajów europejskich!), kompletnie czerwone i ma mistyczną siłę. Dziś opowiem Wam najwięcej o Uluru, zwanej też Ayers Rocks bo dla większości ludzi na świecie to właśnie Uluru jest symbolem Australii. 

      Ruszamy! 400 kilometrów z Alice Springs (największe miasto w Red Centre) w strone Parku Narodowego Uluru-Kata Tjuta po czerwonej, gorącej i piaszczystej drodze. Uffff, ale upał, ponad 40st C, a przecież mamy tutaj już kalendarzową jesień!

"Wałęsa.Człowiek z nadziei" otworzy Festiwal Polskich Filmów

Najnowszy film Andrzeja Wajdy - „Wałesa. Człowiek z nadziei” będzie pokazany w Australii na otwarciu II Festiwalu Polskich Filmów. Festiwal rozpocznie się trzykrotnie w Melbourne 31 maja,  w Canberze 12 czerwca i w Sydney 21 czerwca.

Polish Film Festival organizowany w Australii po raz drugi przez Puma Media  zaprezentuje polonijnej i australijskiej publiczności 12 najnowszych ubiegłorocznych a nawet tegorocznych   polskich produkcji fabularnych m.in. Syberiada Polska, Baby Blues, Facet (nie)potrzebny od zaraz, Sęp, Papusza.

Głównym filmem otwierającym festiwal jest  ubiegłoroczna produkcja słynnego polskiego reżysera   o legendzie „Solidarności” Lechu Wałęsie –„Walęsa.Czlowiek z nadziei”.  Zdobywca Oscara Andrzej Wajda przedstawia w niej historię wielkich polskich przemian, która przetoczyła się nie tylko przez zebrania partyjne, wiece i Okrągły Stół, ale także przez  mieszkanie Wałesy na gdańskim wielkopłytowym osiedlu.  Po "Człowieku z marmuru" i "Człowieku z żelaza" film zamyka tryptyk, w którego centrum jest człowiek podejmujący walkę z niesprawiedliwością. "Wałęsa. Czlowiek z nadziei” to opowieść o czasie, w którym walka ta zwiastowała zmiany w całej Europie i zarazem  historia człowieka, który nie tracił nadziei.

Polska piosenka w finale Eurowizji

W Kopenhadze odbył się drugi półfinał Konkursu Piosenki Eurowizji. Polscy wykonawcy Donatan i Cleo z utworem "My Słowianie" weszli do finału konkursu, który odbędzie się 10 maja. Od dziś retransmisje z pólfinałów i finału w SBS TV.

Oprócz Polski w finale Eurowizji wezmą udział jeszcze 25 krajów, między innymi Rosja, Ukraina, Białoruś, Słowenia, Austria, Czarnogóra, Holandia, Szwecja i Armenia. Oprócz tego w finale konkursu jak zawsze wystąpią kraje tak zwanej "Wielkiej Piątki" - Niemcy, Włochy, Wielka Brytania, Hiszpania i Francja, a także gospodarz konkursu - Dania.

59. edycja corocznego Konkursu Piosenki Eurowizji odbywa się w Sali B&W Hallerne w Kopenhadze w Danii. W zeszłym roku zwyciężczynią konkursu została duńska piosenkarka Emmelie de Forest z piosenką Only Teardrops.

Ukraina i świat po masakrze w Odessie

Kolaż: Głos Rosji

We wtorek, 6 maja odbyły się pierwsze pogrzeby ofiar masakry do jakiej doszło 2 maja podczas ataku prawicowych bojówek pro-rządowych na protestacyjne miasteczko namiotowe przeciwników rządu Arcenija Jaceniuka. To pierwsze z pogrzebów dziesiątek ofiar masakry 2 maja. Pozostałe będą się odbywać w ciągu najbliższych dni. Był to najbardziej krwawy dzień od czasu przejęcia władzy przez reżim Jaceniuka w lutym. W związku z pogrzebami, rząd skierował do miasta specjalny batalion wojska do pacyfikacji ewentualnych zamieszek.
Jednym z żegnanych był 44-letni Włodzimierz Markin, miejscowy polityk, który został zabity podczas zaciętej walki ulicznej z bojówkami Prawego Sektora. Markin był zwolennikiem miasteczka protestacyjnego i przeciwnikiem rządu w Kijowie. Drugim pochowanym był 31-letni Maksim Nikitenko, zabity i wyrzucony przez okno przez prawicowych bojówkarzy podczas walk wewnątrz budynku Domu Związków Zawodowych do którego schronili się przeciwnicy rządu po tym jak bojówki z Kijowa spaliły ich namioty. Cytowany przez brytyjski dziennik „The Guardian” kolega Maksima, mówił, że Maksim „nie był separatystą ani ekstremistą ale pobiegł bronić budynku, gdy usłyszał, że został zaatakowany”. Przed pogrzebem, otwarta trumna Nikitenki wystawiona została w budynku miejscowego parlamentu, wokół którego zgromadził się tłum ludzi, by wyrazić swój gniew. Z kwiatami przybył miejscowy gubernator ale wściekły tłum przywitał go wrogimi okrzykami. Gdy wynoszono z budynku trumnę, tłum skandował: „Bohater, bohater, bohater…” oraz „Odessa nie zapomni i nie wybaczy” a także „Odessa to rosyjskie miasto”.

Podróż do żródła: Granica. Sydney

Edyta od półtora roku mieszka w Australii. Trafiła tutaj po trzy i pół miesięcznej wyprawie po Indiach z tajemniczym B.:  najpierw jako turystka, a od niedawna jako emigrantka. Teraz dzieli się z nami swymi refleksjami i opisem nowej otaczającej ją rzeczywistości. Swój cykl opowieści zatytułowała : Podróż do źródła. Czym zatem jest Australia w tej podróży do żródła?

Granica

Nie pamiętam wiele z podróży do Australii, ostatnie tygodnie w Indiach były cudownie chaotyczne. Potrzebowałam kilku dni w Malezji, żeby zmyć z siebie kilka zanadto widocznych warstw emocji i przywrócić się do wyglądu akcepowalnego przez straż graniczną. 

 Wylądowaliśmy w Sydney. Mój umysł nie mógł wyłączyć powtarzającego się: wpuszą mnie, nie wpuszczą, przejdę tą niewidzialną linię granicy, czy nie. Nie znałam tego uczucia segregacji, którego B. doświadczał wielokrotnie w Europie. Kiedy ja przechodziłam zadowolona przez granice, machając swoim dowodem, on szedł do okienka z napisem spoza EU i odpowiadał na pytania. Nie było to dla mnie wielkim przeżyciem, bo wiedziałam, że przecież nie mogą go tak po prostu zatrzymać. Teraz wszystko się odwróciło. B. skręcił z prawo do przejścia dla Australijczyków i obywateli Nowej Zelandii, a ja w lewo dla reszty. Nie musiał nawet z nikim rozmawiać. Odpowiedział na jedno pytanie przy konsoli komputera, przyłożył paszport to czytnika,  maszyna zeskanowała mu oczy i już był po drugiej stronie – w domu. Ja stanęłam - w kolejce. Serce biło mi jak małemu zwierzątku, które zapędzono do rogu. Pani przy okienku poprosiła o paszport. Uśmiechnęłam się najszczerzej jak tylko potrafiłam udawać. Pani przeglądneła mój paszport i poprosiła z jej uśmiechem o przejście obok.