Gala Konkursu Chopinowskiego. Eric Lu zwycięzcą

 

Eric Lu zwyciężył w XIX Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina – ogłosiło jury pod przewodnictwem Garricka Ohlssona.

Pianista wystąpi podczas uroczystego Koncertu Laureatów, który odbył się we wtorek, 21 października 2025 roku, o godzinie 20.00 w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie.

Laureat I nagrody otrzymał złoty medal i 60 tys. euro z rąk prezydenta RP Karola Nawrockiego. 

Finał XIX Konkursu Chopinowskiego w Warszawie

Trwa finał Konkursu Chopinowskiego. W gronie najlepszych z najlepszych pianistów świata, jako jedyny Polak w konkursie, znalazł się wrocławianin Piotr Alexewicz.  Do finału jury zakwalifikowało 11 pianistek i pianistów: Piotr Alexewicz, Kevin Chen, David Khrikuli, Shiori Kuwahara, Tianyou Li, Eric Lu, Tianyao Lyu, Vincent Ong, Miyu Shindo, Zitong Wang i William Yang.

Finał rozpoczął się  w sobotę (18 października) i potrwa do poniedziałku (20 października). Występy codziennie rozpoczynają się o godz. 18.

Wszystkie transmisje: Chopin Institute

Trwa XIX Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina

 W Warszaie trwa  XIX Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina. Dziś ruszył II etap, do którego jury dopuściło  czterdzieścioro pianistów spośród 84 z 18 krajów. Wśród nich jest czterech Polaków: Piotr Alexewicz, Adam Kałduński, Piotr Pawlak i Yehuda Prokopowicz. Najwięcej, bo 14-ścioro w II etapie będzie reprezentowało Chiny. 

Uczestników ocenia jury, na którego czele stoi Garrick Ohlsson – amerykański pianista, niekwestionowany zwycięzca VIII odsłony konkursu w 1970 roku. Oprócz niego jurorami podczas XIX Konkursu Chopinowskiego są m.in. John Allison, Yulianna Avdeeva, Nelson Goerner, Ewa Pobłocka i Piotr Paleczny.

Transmisje na żywo:

Transmisje najwyższej jakości dźwiekowej: Polskie Radio Dwójka

'Kołysanka dla Jezusa". Spotkanie z poetką Ludwiką Amber

Ludwika Amber na spotkaniu
w Marayong, 1.12.2024.
Fot. K.Bajkowski

1 grudnia w sali Jana Pawła II w Marayong odbyło się spotkanie poetycko-muzyczne z sydnejską poetką Ludwiką Amber. W trakcie spotkania recytowane były wiersze z wydanego w ub. roku tomiku  liryki religijnej pt. "Kołysanka dla Jezusa". Recytowała sama autorka w towarzystwie męża Andrzeja Jachimczaka. Oprawę muzyczną , którą stanowiły kolędy i piosenki związane z Bożym Narodzeniem zapewniła Bożena Szymańska. 

Ludwika Amber urodziła się w 1948 r. w Kowarach. W latach 1950-1969 mieszkała w Olsztynie. Studiowała psychologię na Uniwersytecie Warszawskim.

W Polsce pracowała jako nauczycielka Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych w Laskach. W 1981 r. działała w Związku Zawodowym „Solidarność”. Od 1982 r. mieszka z rodziną w Sydney.

Opublikowała 25 książek poetyckich, tom prozy autobiograficznej "Szybujące krajobrazy Australii" i jako  tłumaczka poezji australijskiej obszerny wybór wierszy "Billabong".

„Ślub” – pierwsza w Polsce operowa inscenizacja dramatu Gombrowicza

 Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu wpisuje się w najlepsze tradycje Opery, a zarazem w swoim repertuarze, proponuje to, co literacko jest klasyką, jednak to właśnie ujęcie sceniczne pozwala przywrócić jej nowe oblicze – tak, dosłownie oblicze, bo najnowsza premiera opery „Ślub” odkrywa twarz dramatu Gombrowicza, której chce się spojrzeć w oczy. Wydarzenie miało miejsce 22 listopada br., pod patronatem honorowym Rity Gombrowicz. A już 1 grudnia br., „Ślub” zaistnieje w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie. To pierwsza w Polsce operowa inscenizacja tego dzieła Gombrowicza. Spektakl uświetnia 120-lecie jego urodzin oraz 55. rocznicę śmierci.

 

Fabuła dramatu jest oniryczna. Sposób jej operowej inscenizacji pozwala na przebudzenie świadomości oraz wrażliwości, ukierunkowanej na przeżycia artystyczne jak i stricte społeczne. „Odchodzę od myślenia o Ślubie od tradycyjnych skojarzeń z tym, co wokół Gombrowicza narosło, od haseł typu „gęba” i „pupa”. Dla mnie najbardziej inspirująca jest tu konstrukcja psychiczna bohatera, który cały czas podważa każdą sytuację i swoje istnienie. Do końca nie wiemy, co jest jego snem, a co jawą” – twierdzi reżyser. W imię twórczego buntu (a do takiego upoważnia, czy wręcz go nakazuje Gombrowicz), będę z nim polemizować, gdyż poczucie owej „niewiedzy” w gruncie rzeczy jest wiedzą – przynajmniej w obszarze emocji, które tworzą własną, równoległą do materialnej rzeczywistość. Pierwsze skojarzenia? Oczywiście! Myślom pozwala wybrzmieć w ten sposób muzyka, skomponowana przez Zygmunta Krauze jako jego pierwsze dzieło stworzone dla poznańskiej instytucji. Powstało w ramach programu Zamówienia kompozytorskie, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. Dźwięki są głęboko osadzone w myśleniu o Gombrowiczu jako o realnym wizjonerze, który nie może i nie chce być święty (może dlatego jest nam tak bliski). Nie można krytykować za cechy ludzkiego charakteru wpisane w jestestwo, które jest lub nie musi być dramatem (odwołując się do nazwy gatunku lub pojęcia bardziej holistycznego).

III edycja Paderewski Festival 2024

Paderewski Festiwal w Poznaniu. Fot. mat. prasowe

„Dziękuję, że dziedzictwo mojej twórczości może być inspiracją dla obecnych czasów a moja osoba tak wyraziście zapamiętana” – znając temperament pianisty i kompozytora, Ignacego Jana Paderewskiego, zapewne w ten sposób mógłby wyrazić się o III edycji Paderewski Festival 2024. To był prawdziwy festiwal emocji, intrygujących rozmów, ciekawych opinii… Trwał od 7 do 12 listopada i objął swoim zasięgiem Poznań oraz Wielkopolskę.

 

30 wydarzeń, doborowi artyści, setki melomanów i przedstawicieli opiniotwórczych środowisk m.in.: naukowych, biznesowych, samorządowych, akademickich. Każdy mógł odnaleźć własnego Paderewskiego – takiego, którego najbardziej szanuje, lubi lub w myślach wchodzi w dialog z faktami z życia wybitnego męża stanu… aby słyszeć różne tonacje spuścizny Mistrza.

Odwołując się do konwencji metafory (wielobarwność życia i postaw Ignacego Jana to wręcz sugeruje), duch Paderewskiego nie przyszedł do nas jedynie fraku i w muszce. Dał nam za to koncert, który domaga się bisu – patrząc na reakcje publiczności i zainteresowanie propozycjami kulturalnymi, które wyznaczyły rytm festiwalu.

Kto dziś pisze dla „Tańczącej Eurydyki”?

Z okazji Światowego Dnia Godności  (trzecia środa października) zapraszamy do wysłuchania piosenki „Bliskość szczęścia”, która powstała specjalnie na tę okoliczność. Poniżej zamieszczamy link do piosenki i publikujemy wywiad z artystami: Martą Grabowską i Dominikiem Górnym dot. m.in: tajników powstania piosenki „Bliskość szczęścia”.

Czy to Państwa pierwsze spotkanie na gruncie zawodowym?

Marta Grabowska: Nie, choć pierwsze w takiej formie. Wcześniej

współpracowaliśmy z sobą podczas kilku Gali Polskiej Mody, gdzie śpiewałam piosenki

Anny German a Dominik prowadził wydarzenie jako konferansjer.

Dominik Górny: Wtedy też miałem okazję po raz pierwszy usłyszeć na żywo Martę

jako laureatkę I miejsca w Międzynarodowym Wokalnym Konkursie im. Anny German

„Wiktoria” w Warszawie.

Prawykonanie i „Diamentowa sonata” na Międzynarodowy Dzień Muzyki

Fot. E.Jaskowiak

„Diamond Sonata” na skrzypce i fortepian oraz prawykonanie Trzech Pieśni na tenor i fortepian z muzyką Artura Banaszkiewicza do słów Dominika Górnego – były to główne wyznaczniki Koncertu z okazji Międzynarodowego Dnia Muzyki, który odbył się 2 października w Salonie Muzycznym –Muzeum Feliksa Nowowiejskiego w Poznaniu. Wydarzenie odbyło się pod honorowym patronatem Światowego Projektu „Poezja Dla Kultury Godności”. Patronem medialnym został „Bumerang Polski”.

Salon Muzyczny wypełnił się po brzegi brawami melomanów. Wśród nich mogliśmy powitać m.in.: Sławomira Pietrasa, dyrektora czołowych instytucji teatralnych w Polsce; Waldemara Górkę z małżonką, mecenasów sztuki; prof. Norberta Skupniewicza, jednego z najważniejszych przedstawicieli „nowej figuracji” w sztuce polskiej.

Teatr Wielki w Poznaniu trwa jak „Pokolenia”

"Flis" premiera. Dominik Górny z reżyser
Barbarą Poll i artystami. Fot. E.Jaśkowiak

Pięć premier (w tym jedna prapremiera), dwa festiwale, koncerty specjalne i jubileusze, utytułowani artyści oraz wznowienia staną się naszym udziałem w nowym sezonie artystycznym Teatru Wielkiego im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, który został zainaugurowany 28 września br. – równolegle z II Festiwalem Moniuszki. „Flis” – bo o tej premierze mowa, wystawiona na gościnnej, kameralnej scenie Teatru Polskiego w Poznaniu, stała się operą nie tylko kameralnych ale i wielkich przeżyć.   

 

„Flis” daje się odczytać w języku, w którym Moniuszko do nas zawsze mówił – a jednak nieco inaczej. Nie był to bowiem język tak skondensowany jak teraz. Tak charakterystyczne dla patrona Teatru Wielkiego w Poznaniu, wskrzeszanie wartości narodowych, w przypadku „Flisa” nie jest pełną liturgią lecz symbolicznym opłatkiem. Wystarcza on jednak, aby patriotyzm nie był jedynie ideą ale i czynem. Tak, to opera kameralna, która może pozostawić niedosyt – albo inaczej – skupia się na tym co jest symbolem – pokazane treściwie lecz wieloznaczne w swojej formie i przekazie, który jest jednym ze znaków rozpoznawczych Moniuszki.

Nie jesteś sam „Drogi Evanie Hansenie” polska prapremiera w Poznaniu

Teatr Muzyczny w Poznaniu buduje swoją pozycję pod względem scenicznym i artystycznym jak i poprzez umiejętność wpisywania się w aktualne konteksty społeczne. Udowadnia, że sztuka musicalowa może nieść głębsze przesłanie, które dzięki atrakcyjnej formie przekazu, zachęca do jego poznania. A niekiedy inspiruje do zmiany życia… – przekonała nas o tym pierwsza w naszym kraju premiera musicalu w polskiej wersji językowej pt.: „Drogi Evanie Hansenie…”, która odbyła się 7 września br. Patronat honorowy nad premierą objął Rzecznik Praw Dziecka.

 

Tytułowy Evan staje się dla nas nie tylko drogi, ale i bezcenny. Wszystko za sprawą gry zaangażowanych do spektaklu artystów. Ich gra, jest autentyczna, dzięki czemu słyszymy w emocje harmonijne jak i pozbawione spokoju – jak to w życiu bywa. A bywa tak, że gdy mamy 17 lat – jak nasz bohater, nie czujemy się bohaterami. Ale dążymy do tego… do bycia w miejscu, gdzie są marzenia…, gdzie śpiewają o nich idole… gdzie nasze „ja” staje się alter ego dla okresu dorastania fizycznego i dojrzewania duchowego. Wie o tym najlepiej Evan, który przeżywa realne problemy w relacjach z rówieśnikami. Nie mogąc się z nimi dogadać – zaczyna, w formie listów, rozmawiać sam ze sobą. Zgodnie z zaleceniem terapeuty. Jest to jakieś wyjście, dopóki butami w te listy nie wejdzie Connor – znajomy z klasy…, który popełnia samobójstwo. Jego rodzice znajdują przy nim list Evana… stwierdzają, że musiały ich łączyć bliższe relacje…

 

"Kordian" Słowackiego w Narodowym Czytaniu 2024

7 września, w całej Polsce i wielu ośrodkach polonijnych na świecie w ramach Narodowego Czytania zaprezentowany został utwór Juliusza Słowackiego „Kordian” - jedno z najwybitniejszych dzieł polskiej literatury .To jeden z trzech najważniejszych, obok III części „Dziadów” Mickiewicza i „Nie-Boskiej komedii” Krasińskiego, dramatów polskiego romantyzmu. Znakomity, polemiczny z Mickiewiczowskim, wizerunek epoki.

Narodowe Czytanie to coroczne wydarzenie, zainicjowane przez Prezydenta RP w 2012 r. Pierwszą lekturą odczytaną w ramach akcji był „Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza. Celem przedsięwzięcia jest popularyzacja polskiej literatury poprzez wspólne czytanie najwybitniejszych dzieł znanych i cenionych twórców. W akcję mogą włączyć się wszyscy chętni.

Kultura Aborygenów jest młoda, nie starożytna

Kultura australijskich Aborygenów jest często uważana za najstarszą ciągłą kulturę na świecie. W rzeczywistości kultura Aborygenów jest niedawna – podobnie jak każda inna znana dziś kultura.

Ludzie uczą się kultury, tak jak jest ona dzielona przez innych wokół nich. Antropolodzy zidentyfikowali około 164 definicji "kultury", ale można je sprowadzić do trzech kluczowych czynników, które definiują kulturę: języka, wierzeń i zwyczajów grupy. Amerykańska antropolożka Linda Light twierdzi, że język ludzki można uznać za najważniejszą cechę kultury, ponieważ złożona kultura ludzka nie może istnieć bez języka, a język nie może istnieć bez kultury. Są one nierozłączne, ponieważ język kształtuje kulturę i dostarcza środków, za pomocą których kultura jest dzielona i przekazywana z pokolenia na pokolenie.

Polski Teatr Stary w Adelaide wystawi komedię "Grube Ryby"

Polski Teatr Stary w Adelaide zaprezentuje we wrześniu jedną z najlepszych komedii Michała Bałuckiego pod tytułem „Grube ryby”. Napisana w 1881 roku sztuka z sukcesem bawi publiczność od wielu lat.

W miejskiej posiadłości państwa Ciaputkiewiczów reguralnym gośćmi są dwaj starzy kawalerowie Wistowski i Pagatowicz. Wieczory upływaja im miło na partyjkach wista z panem domu. Sielską rutynę zakłóca wiadomość o nagłym przyjeździe Wandy – ukochanej wnuczki Ciaputkiewiczów. Kawalorwie obawiając sie przymusowego swatania zamierzaja zrejterować, gdy drogę zagradza im Wanda i jej przyjaciółka – Helena.  Urok i awansy ze strony młodych panien stopniowo zmiękczają opór starych kawalerów. Jakie zamiary mają dziewczęta i państwo domu? Czy polowanie na „grube ryby” zakończy się sukcesem?

Mistrzowski finał sezonu w Teatrze Wielkim w Poznaniu

Plakat finałowej premiery
sezonu artystycznego 'Powroty"
w Teatrze Wielkim w Poznaniu

Granicą nie jest scena a o wysokości nieba nie świadczy podniesiona kurtyna. Jednak to właśnie one dają ramy horyzontu… W zależności od tego z jakiej perspektywy na niego spojrzymy – jest granicą, przed którą stoimy lub taką, którą już przeszliśmy… 22 czerwca br. artyści finałowej premiery sezonu artystycznego „Powroty” w Teatrze Wielkim w Poznaniu przeszli samych siebie w tym, co sprawia, że ruch sceniczny staje się mistrzowski a oddech tancerza daje tlen dla wyobraźni publiczności.

 

„4: Pastor / León & Lightfoot / Bondara” to spektakl zmysłów sięgających dreszczy światła. Spektakl uczuć i odczuć, który rodzi się, umiera i zmartwychwstaje w umiłowaniu do tańca baletowego. Pełen prawdziwych, spontanicznych a przez to i skrajnych emocji, balansuje pomiędzy spełnieniem i niedosytem a przemienieniem wody w wino. Zmysły roztańczone stają się religią. Nie chodzi w niej o zbawienie – jest za bardzo statyczne… przecież miłość to nie powinność. Nie można się jej nauczyć. Jej synonimem jest balet traktowany jako namacalna droga ekspresji do zjednoczenia ciała z duszą; do obnażenia duszy z ciała… Olśnienie, precyzja, dynamika… z każdym gestem nacinanie tkanki, pod którą pulsują niezliczone tętnice… Serce – przeszczep jego rytmu od ruchów tancerzy po oddechy oraz brawa kolejnych osób na widowni. Jedność…

Koncert Sydnejskiej Poetralii

Marianna Łacek i klub sydnejskich poetów.
Fot. E. Elismore

 SŁOWEM I NUTĄ MALOWANE czyli Koncert Sydnejskiej Poetralii w Klubie Polskim w Bankstown

 Najpierw kilka słów wyjaśnienia. Poetralia, to klub sydnejskich poetów. Piszą i komponują swoje utwory nie od dzisiaj, ale jako zorganizowana grupa poetycka działają dopiero drugi rok. We własnym gronie spotykają się zwykle raz w miesiącu.

W niedzielne popołudnie 19 maja postanowili uchylić rąbka swojej działalności poetyckiej. Dzięki temu, publiczność zgromadzona w Klubie Polskim w Bankstown miała okazję przeżyć prawdziwą ucztę duchową. Zapowiadał to już nawet sam wystrój klubowej sali. Nastrojowe światła, kwiaty, aranżacje z kolorowych, jesiennych liści… Wygodne foteliki wokół nakrytych nieskazitelnymi obrusami stolików czekały na gości… Aż trudno uwierzyć, że tutaj, poprzedniego, wieczoru odbywała się zupełnie inna sobotnia impreza. Do bardzo późnych godzin bawiła się w tej sali grupa polskiej młodzieży, tańcząc do upadłego przy dźwiękach Kapeli Polskiej.

Przed festiwalem w Opolu: Wywiad z Dominiką Dobrosielską

Fot. E.Jaśkowiak

Z Dominiką Dobrosielską, laureatką „Szansy na Sukces”, która wystąpi w koncercie Debiutów w Opolu 2024, rozmawia redaktor Dominik Górny. Festiwal w Opolu rozpoczyna się w najbliższy piątek. 

Dominika to nazwa wyspy. A jednocześnie to Twoje imię…

To wyspa na Morzu Karaibskim. Małe Antyle, pomiędzy Gwadelupą a Martyniką. Chociaż jeszcze nie byłam na tej wyspie, to czytałam, że jest tam niesamowita flora i fauna.

 

Jak się mieszka na wyspie Dominika? A może to Ty jako artystka jesteś wyspą?

Dobre pytanie. Na pewno chciałabym żyć wśród natury. To, co ziemia potrafi sama zrodzić: kwiaty, trawę, drzewa, wszystko to, co jest z jej serca, bardzo sobie cenię. Jednak, potrzebowałabym domu. Chciałabym mieć swoją bezpieczną przestrzeń, w której mogłabym się ukryć przed burzą. Chcę spokojnie zamknąć okno i drzwi, przeczekać deszcz i powitać słońce.

Dominik Górny: Piękny finał Ery Jazzu!

Fot. archiwum Ery Jazzu.

„Pozostańmy razem. Pozostańmy z jazzem” – powiedział Dionizy Piątkowski, twórca festiwalu „Era Jazzu”, której galę, zapowiedzianą jako ostatnią, oklaskiwaliśmy 14 kwietnia br. w Auli UAM w Poznaniu. Tak jak jazz ma podziały rytmiczne, tak i ta gala odbyła się w niepowtarzalnym feelingu „30/50/70”; w nutach odczytanych w słowach oznaczałoby to: 30 lat pracy impresaryjnej Dioniego – bo tak nazywają go przyjaciele; 50 lat działalności dziennikarskiej i jubileusz jego 70-tych urodzin.

 

Projekt był realizowany przy współpracy Miasta Poznań; „Czas Komedy” przy współpracy Samorządu Województwa Wielkopolskiego a partnerem było Biuro Podróży Almatur-Poznań. Jak pisać „było” o tym, co jest. Tak! Era Jazzu w trwały sposób zaznaczyła swoją nutę w kulturze poznańskiej, wielkopolskiej, krajowej i międzynarodowej… a może na odwrót? Dzięki temu, że zapraszała na scenę gwiazdy światowe, proporcje, w którymś momencie zostały odwrócone?

Rodzinna recenzja występów "Mam Teatr" w Perth

Ostatnim etapem tegorocznej podróży Mam Teatr do Australii było Perth. Do znanej już doskonale widowni antypodów Marzanny Graff i Aleksandra Mikołajczaka dołączyła z Polski Julia Pękalska. Ten trzyosobowy skład bawił i wzruszał publiczność z Perth. To nie tylko aktorzy, to już przyjaciele wielu z nas. Zawsze powtarzali, że cieszy ich gdy spektakle ogląda cała rodzina. Postanowimy zastosować się do ich sugestii. Na tegoroczne spektakle poszliśmy wielopokoleniowo: babcia, mama  i dorosłe już dzieci. Bawiliśmy się wyśmienicie. Na koniec stworzyliśmy wspólne recenzje spektakli. Oto one.

Recenzja spektaklu "Dżunio"

Mam Teatr w swoim najnowszym tournee po Australii przywiózł widzom spektakl "Dżunio", którego mogliśmy podziwiać również podczas jego występu w Perth. Autorstwa Marzanny Graff, ta komedia prawie kryminalna rozgrywa się w kontekście sąsiedzkich relacji, tajemnic, i humoru, które w niektórych momentach przeplatają się z subtelnie dramatycznymi niuansami.

Natalia Kukulska z medalem Labor Omnia Vincit

Natalia Kukulska jako laureatka LOV.
fot. archiwum THC

„Teraz jestem kimś” – powiedziała Natalia Kukulska w chwili wręczenia jej medalu Labor Omnia Vincit przyznanego przez Kapitułę Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Córka słynnej Anny Jantar została wyróżniona „za umiejętność łączenia różnych stylów i gatunków muzycznych, które jednają polską kulturę z międzynarodowym wymiarem artyzmu” – zaznaczył w laudacji Dominik Górny, poeta, dziennikarz, reprezentujący dr. Mariana Króla, Prezydenta THC i kapitułę. Dyplom wręczył Paweł Adam, burmistrz miasta i gminy Buk.

Wydarzenie odbyło się 27 stycznia br. w finale Koncertu Noworocznego w Buku. Natalia Kukulska dołączyła do grona laureatów, do których należą m.in.: Ewa Bem, Zbigniew Wodecki, Zdzisława Sośnicka, zespół Skaldowie, Michał Bajor, Jan Ptaszyn Wróblewski, Seong-jin Cho, maestro Andrea Bocelli.

Kolejna dawka dobrych emocji czyli Mam Teatr już w Australii

Doskonale znani widowni na antypodach aktorzy Mam Teatr: Marzanna Graff i Aleksander Mikołajczak po raz kolejny przywieźli nowości teatralne. Tym razem różne tytuły w różnych miastach ale dwa pojawią się w każdym z odwiedzanych: komedia prawie kryminalna „Dżunio” oraz szalona bajka na każdy wiek „Zamieszanie”.

W Melbourne już odbył się wieczór poezji „Norwid w dialogu damsko męskim”. Widownia długo jeszcze po zakończeniu nie wychodziła i prowadziła ożywione dyskusje wokół tematu wierszy i dramatów.