Eryk Ławoński mistrzem Australii w tańcu irlandzkim

Eryk z pucharem mistrzostw Australii.

15-letni Eryk Ławoński z polsko-japońskiej rodziny zamieszkałej w Sydney jest Mistrzem Australii w Tańcach Irlandzkich. W środę, 27 września na  The Australian Irish Dancing Championships, których  finał odbył się w Quaycentre na terenach Sydnejskiej Wioski Olimpijskiej,  zdobył pierwsze miejsce w kategorii wiekowej chłopców, stając na najwyższym podium, pobijając konkurentów z Queensland, ACT, Victorii i Południowej Australii.

Eryk znany jest Polonii z dorocznych biegów niepodleglości organizowanych na terenie Klubu Sportowego "Polonia" w Plampton przez kolejnych 5 lat po 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodleglości, jako jeden z najmłodszych i czołowych biegaczy.  Występował też na scenie w tańcu irlandzkim, wzbudzajac podziw uczestników odbywającego sie tam w 2019 roku festiwalu bożonarodzeniowego.

- Eryk, przede wszystkim gratulacje od Bumeranga Polskiego zdobycia pierwszego miejsca w konkursie ogólnoaustralijskim…

- Dziękuję.

Jak się czułeś, jak wyniki zostałe ogłoszone?

 - Ogłoszenie wyników było emocjonalne, ponieważ zawodnicy z pięciu stanów czekali przed podium i od piątego miejsca zaczęli wywoływać nazwiska. Czułem się bardzo szczęśliwy gdy byłem wymieniony jako zwycięzca...

Występ Eryka podczas konkursu. Fot.© M.Baar/MediaImages

Eryk Lawonski na najwyższym podium The Australian Irish Dancing Championships w Sydney

- Co sprawiło, że lubisz tańczyć, a szczególnie polubiłeś taniec irlandzki?

- Już od czwartego roku życia uczęszczam na lekcje baletu. Lubiliśmy z bratem Rogerem tańczyć przed telewizorem  w rytm gry Just Dance. W Carlingford Dance School uczono też innych styli. Spodobały mi się tańce irlandzkie i ich też zacząłem się uczyć. Dodam, że moi dziadkowie mieszkający w Tokio  byli mistrzami Japonii w tańcach towarzyskich (ballroom dancing). To też wpłynęło na  zainteresowanie tańcem. 

Eryk z nauczycielkami tańca

- Traktujesz to jako hobby, relaks czy moze myślisz, żeby być zawodowym tancerzem?

- Na razie to tylko aktywne hobby wymagające sprawności fizycznej i koncentracji, wyrabiające poczucie rytmu i smaku artystycznego

- Twój pierwszy taniec i pierwszy występ. Pamiętasz?

 - Pamiętam jak w roku 2017 wygrałem pierwszy raz mistrzostwo stanowe. To niezwykłe uczucie.

- Brałeś udział w wielu konkursach. Ile zdobyłeś nagród, wyróżnień?

- Mam sporo pucharów, medali wyróżnień i nagród jak pluszowe misie. Niektóre puchary są przechodnie i po roku je się oddaje.

- Kto Ciebie uczy, kto opiekuje sie Twoim rozwojem artystycznym?

- Moimi regularnymi nauczycielkami są Katrina Hawse i Elena Barrett Hough z  Scoil Rince Creer Irish Dance School w Carlingford

- Jak przygotowujesz sie do wystepów? Ile czasu poświecasz temu?

- Lekcje tańca Irlandzkiego mam trzy razy w tygodniu.

Z trofeami tanecznych konkursów...

- Możesz nam zdradzić, co jest najbardzej istotne w tańcu irlandzkim?

- Jest sporo niuansów. Takie ogólne zasady to tułów, ręce  i głowa powinny pozostawać nieruchome. Stukanie butami musi być w rytm muzyki. Różne tańce mają specyficzne kroki.

- Do irlandzkiego tańczenia potrzebne są specjalne buty. Co to za buty?

- Są dwa rodzaje butów: soft shoes i hard shoes. Te drugie mają przód i tył podeszwy z drewna i umożliwiają charakterystyczne, dzwięczne uderzenia o podłogę podobnie jak tap dancing, podczas gdy miękkie obuwie stukają tylko obcasami.

- Jakie plany na przyszłość? Może teraz wystąpisz w konkursie międzynarodowym?

- Bardzo to lubię i mam nadzieję jeszcze się szkolić i starać się wygrywać dalsze zawody. Wkrótce będę miał egzamin Advanced Foundation w klasie baletu przy Royal Academy Of Dance (RAD).

- Dziękuję za rozmowę i życze Tobie  dalszych sukcesów w karierze tanecznej.

Rozmawiał Krzysztof Bajkowski

zdjęcia: Jarek Ławoński