To był koncert, w którym każdy mógł odnaleźć ojczyznę
muzycznych marzeń, aspiracji oraz tego, co definiuje życiowy i twórczy stan
pokoju. Wybrzmiał „Mazurek Dąbrowskiego”. Każda zagrana w nim nuta była jak
kwiat – nie zasuszony przez historię lecz
świeży i pachnący – uzasadniający przekonanie, że muzyka może być pretekstem do
odnalezienia nowego wymiaru patriotyzmu i europejskości.
Byliśmy świadkami prapremierowego wykonania utworu
„Nova” ukraińskiej kompozytorki, Victorii Polevej. Obecna na sali artystka nie
kryła wzruszenia, gdy usłyszała brawa jako wyraz uznania dla utworu, w którym
pragnęła przekazać emocje walki o pokój. Co więcej zilustrować odwagę
swoich rodaków.
Następne ponad trzydzieści minut przeżyliśmy w tonacji a-moll – za sprawą koncertu skrzypcowego op. 53 A. Dvořáka. Wraz z wejściem na scenę Veriko Tchumburidze, powróciły wspomnienia z poprzedniej edycji konkursu, kiedy grała dla nas jako kandydatka do nagrody. Teraz jej smyczek w swoich gestach był nie tylko zdecydowany ale na swój sposób dumny – jakby z każdą kolejną nutą dawał świadectwo, że artysta jest ambasadorem istotnych idei. Nie gra wyłącznie dla samej prezentacji utworu, ale po to, żeby wyrazić miłość do kultury, ukazać jej znaczenie w kreowaniu życia poza scenicznego. Do tego potrzebny jest warsztat techniczny i to, co najważniejsze w spotkaniu z publiką – osobowość twórcza – autor tego artykułu starał się to wyczuć ale przede wszystkim osobiście dowiedział się od przewodniczącego jury – Augustina Dumay’a.
 |
| 7.10.2022 Veriko Tchumburidze i Dominik Górny. Inauguracja 16 Konkursu Wieniawskiego Aula UAM Poznań |
Tchumburidze, na szali przeżyć postawiła dwie wiodące
emocje: żarliwość połączoną z entuzjazmem dla odkrywania w muzyce istoty
wolności a także refleksyjność, która nie musi mówić językiem maestrii, aby być
zrozumiana i uszanowana. Dało się to szczególnie usłyszeć podczas bisu, w
którym Tchumburidze przykuła naszą uwagę ascetyczną formą dźwięków bliskich
usłyszenia pulsacji serca. Zagrała „Requiem for Ukraine” autorstwa Igora
Lobody. Każdy z oddechów wydobywanych z duszy skrzypiec Veriko Tchumburidze
rezonował ze strunami uczuć słuchaczy.
Zaiste, w kręgu życia – smutki i radości dążą do
odrodzenia, przyjęcia nowych form zgodnych z impulsem przyszłości. Udowodniła do
brawurowa interpretacja Symfonii e-moll op. 7 M. Karłowicza. Naszym udziałem
stało się prawdziwe „Odrodzenie” i to nie jedynie ze względu na tytuł symfonii.
Interpretacja dzieła była wyważona, momentami nieco chłodna w odbiorze, co
wzmagało zaciekawienie dla kolejnych sytuacji opowiadanych przez brzmienie
instrumentów.
Ad vocem patrona konkursu – jak wiemy – Henryk
Wieniawski w Poznaniu nie mieszkał. Jednak nie raz w nim dawał koncerty. Poświęcił
nawet temu miastu utwór „Souvenir de Posen”. Jestem przekonany, że dla ducha
Wieniawskiego, który – zapewniam – był obecny podczas koncertu – taka
inauguracja była oddanym z wzajemnością suwenirem. Świadczy to o klasie
współczesnych artystów jak i o randze oraz profesjonalizmie działania
Towarzystwa Muzycznego im. Henryka Wieniawskiego.
Smyczki i ręce do oklasków czas podnieść! …bo oto rozpoczęła
się 16. edycja Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego
– jednego z najbardziej prestiżowych tego typu wydarzeń na świecie.
Dominik
Górny
* * *
Koncert inauguracyjny. Transmisja You Tube ( Wianiawski Society ) :
Poezja Dominika Górnego - z inspiracji przesłuchań Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego
KONCERT NA SKRZYPCE I ŻYCIE
I. Allegro moderato
Serce młodego skrzypka
nie jest młode
Skrywa w sobie pełnię
od debiutu fantazji
po horyzont wariacji
Poszukuje prawd
aby sale koncertowe
zapełnić ziarnami światła
chociaż częściej są to ludzie
Koncertuje
Rodzi kolejne wariacje
z których komponują się nowe serca
Tak tonacje
odnajdują narodowość
Tak pokolenia
przechodzą w tonacje
II. Znajdywanie rytmu
Smyczek – pędzel
który z dźwięków czyni obrazy
Gram czyli maluję
Maluję a więc słyszę
III. Tożsamość
Muzyka rodzi się w miejscu
gdzie nurt
łączy się ze źródłem
IV. Twój bis moim finałem
Ruch smyczka
przecina oddech
na dwie ojczyzny –
osobistego spełnienia
i uznania od publiczności
(tożsame pięciolinie?)
Talent – przewodniczący jury
Konkurs – Księżyc w kontrapunkcie
Emocje – konstelacje
z których odczytasz partytury
To co gwiazdom
daje światło
istnieje pomiędzy dźwiękami
V. Werdykt
Wyobraźnia
otwarta wiolinem
Echo brawem nuty
Powietrze –
okno wybrzmiewa witrażem
VI. Miara artysty
Głos pragnienia sławy
oddaję muzyce
Wydobywam maestrię
z interpretacji –
nie silę się na zastąpienie
własną ręką
smyczka
VII. Osobowość
Każdy manifest to u źródła
gra o ciszę
Stradivarius –
pokój jako stan duszy oraz rzeźba
Bezcenny dla ogółu
Nieliczni potrafią go docenić
Wirtuozeria to nie prezentacja utworów
lecz idei uzasadniających
odwagę w walce
Struna
nurtem lub granicą
Zgoda na rolę solisty
Czynienie z charakteru
instrumentu
autor poezji: Dominik Górny
Dominik Górny – pomysłodawca i
inicjator Światowego Projektu „Poezja dla Kultury Godności”. Autor 10 książek poetyckich,
w tym „Poematu o moim Chopinie” zaliczonego do najważniejszych wydarzeń Roku
Chopinowskiego na świecie. Jego twórczość przetłumaczono na 18 języków. Jest
obecna w ponad 100 międzynarodowych wydawnictwach. Odznaczony m.in.: Brązowym
Krzyżem Zasługi nadanym przez Prezydenta RP i Odznaką Honorową „Zasłużony dla
Kultury Polskiej” MKiDN. Kawaler Orderu I klasy ze Złotą Gwiazdą na szarfie
Królewskiego Orderu Św. Stanisława BM.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy