Ewa Błaszczyk i Fundacja "Akogo?" w Sydney

Ewa Błaszczyk i Marianna Janczarska podczas recitalu
w Bankstown. Fot. K.Bajkowski

W polonijnych klubach w Melbourne i Sydney mieliśmy niezwykłą okazję obejrzeć występy polskiej aktorki filmowej  i teatralnej Ewy Błaszczyk. Podczas każdego ze spotkań oprócz prezentacji monodramu „Oriana Fallaci. Chwila w której umarłam” autorstwa Remigiusza Grzeli  i fragmentów recitalu pt. „Pozwól mi spróbować jeszcze raz”, odbywała się projekcja materiałów z dokonaniami fundacji „Akogo?”. Ewa Błaszczyk, ktorej córka jest w śpiączce od 2000 roku, dwa lata później wraz z ks. Wojciechem Drozdowiczem założyla tę fundację, ktorej celem jest działanie   na rzecz dzieci wymagających rehabilitacji po ciężkich urazach neurologicznych.

Ewa Błaszczyk  zadebiutowała jako studentka w 1977 na scenie Teatru Współczesnego w Warszawie. Za rolę Klary w filmie Wiesława Saniewskiego Nadzór otrzymała w 1985 roku Brązowe Lwy Gdańskie na 10. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Występowała w kabarecie Jana Pietrzaka oraz w Rodzinie Poszepszyńskich.

Jest również aktorką śpiewającą. Brała udział w przeglądach piosenki aktorskiej we Wrocławiu. Śpiewa głównie piosenki Agnieszki Osieckiej, Jonasza Kofty, Jana Wołka, Jacka Kleyffa, Wojciecha Młynarskiego oraz Jacka Janczarskiego.

Jest współautorką (razem z Krystyną Strączek) osobistego wyznania Wejść tam nie można (wyd. Znak) oraz książki-albumu będącej zapisem rozmowy z Izabelą Górnicką-Zdziech Wszystko jest takie kruche (wyd. Edycja Świętego Pawła, Częstochowa, 2010).

W  2014 roku została odznaczona srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”,

13 grudnia 1986 wzięła ślub z pisarzem, dramaturgiem, satyrykiem i scenarzystą filmowym Jackiem Janczarskim, który zmarł 2 lutego 2000. Ich córki-bliźniaczki, Marianna i Aleksandra  urodziły się 2 stycznia 1994. 11 maja 2000, dokładnie sto dni po śmierci męża, Aleksandra zakrztusiła się tabletką, wskutek czego dziewczynka znalazła się w śpiączce.

W 2002 roku razem z księdzem Wojciechem Drozdowiczem założyła fundację „Akogo?”, działającą na rzecz dzieci wymagających rehabilitacji po ciężkich urazach neurologicznych. Jej celem było wybudowanie Kliniki Neurorehabilitacyjnej „Budzik” przy Centrum Zdrowia Dziecka, będącej pierwszą w Polsce kliniką dla dzieci po ciężkich urazach mózgu. Otwarcie kliniki miało miejsce 7 grudnia 2012. Budowę Kliniki, której koszt wyniósł ponad 20 mln zł, zrealizowano  dzięki ofiarności wielu darczyńców indywidualnych, firm, fundacji oraz środków UE.

Klinika posiada 15 łóżek, z pełną infrastrukturą niezbędną do hospitalizacji i rehabilitacji neurologicznej dzieci po ciężkich urazach mózgu.

Od lipca 2013 r. w „Budziku” są pierwsi pacjenci - dzieci do 18 roku życia po urazie, w konsekwencji którego doszło do ciężkiego niedotlenienia mózgu, z syndromem apalicznym (z wyłączeniem urazów okołoporodowych, chorób metabolicznych genetycznie uwarunkowanych). Przyjmowane są dzieci przebywające w śpiączce nie dłużej niż 12 miesięcy od urazu lub 6 miesięcy jeśli śpiączka wystąpiła z przyczyn nieurazowych, dzieci mogą być leczone w Klinice przez okres 12 miesięcy, z możliwością przedłużenia o kolejne 3 miesiące. Leczenie w Klinice jest bezpłatne dzięki finansowaniu ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia.

W Bumerangu Polskim przedstawiamy drugą częśc relacji ze spotkania z Ewa Błaszczyk oraz twórcami Fundacji „Akogo?”. W pierwszej relacji mówił autor monodramu „Oriana Fallaci. Chwila w której umarłam”, pokazanego przez Ewę Błaszczyk na scenie Klubu Polskiego w Bankstown – Remigiusz Grzela. Zob. materiał: „Oriana Fallaci. Chwila, w której umarłam” w Sydney   W dzisiejszej relacji całość scenicznej rozmowy Remigiusza Grzeli  z Ewa Błaszczyk i jej córką Marianną Janczarską o występie teatralnym  ale głownie o Fundacji „Akogo?”, fragmenty z recitalu na zakończenie spotkania oraz krótka wypowiedź Ewy Błaszczyk dla czytelników  Bumeranga Polskiego .

info. na pods. Wikipedia, fundacja Akogo, klinika Budzik,

 Nagranie: BumerangMedia YT, Realizacja: Krzysztof Bajkowski