Święta na sprzedaż

Warszawski plakat bożonarodzeniowy.
 Świateczny?

Zbliżają się święta a wraz z nimi - wyliczając - nieodłączne „Last Christmas” George’a Michaela, świąteczne ozdoby na warszawskim Nowym Świecie, promocje w co drugim sklepie oraz „Kevin sam w domu”. Wydatek przeciętnej Polskiej rodziny „na święta” wynosił według badania „Zakupy Świąteczne 2019” przeprowadzonego przez Deloitte 1521 zł ergo o 100 zł mniej niż wynosiła wtedy pensja minimalna netto na osobę. Tymczasem według ISKK w 2018 r. na coniedzielną mszę chodziło 38,2 % wiernych, a 17,3% przyjmowało komunię świętą. Jakby tego było mało zwiększa się liczba apostatów a wisienką na torcie są programy z udziałem pani poseł Małgorzaty Prokop-Paczkowskiej z Lewicy, słynącej z wypowiedzi „a po co kościół katolicki się tam pchał? Dlaczego nie uszanował miejscowych wierzeń?” na temat 750 chrześcijan rozstrzelanych w Etiopii ze swoją własną choinką w tle.

 Zestawienie wiary z obchodzeniem świąt i ich „magią” manifestowaną poprzez nowe kolekcje mody lub artykuły „made in China” z elementami powiązanymi z popkulturowymi świętami stwarza paradoks - nie wierzę, ale obchodzę brzmiący jak „wierzący, niepraktykujący” w odwróconej wersji. To drugie sformułowanie odnosi się do wszelkiej maści wierzących w dogmaty wiary, bądź de facto deistów (gdzie stawiam, że to właśnie stanowi większość przypadków) antyklerykałów żyjących na zasadzie „wierzę, ale nie podoba mi się XYZ w (najczęściej polskim) kościele”. Z kolei grupa tych, którzy obchodzą święta nie będąc katolikami praktykującymi cechuje się działaniem „nie wierzę, ale podoba mi się to”. Niestety, analogia ta jest błędna- żaden z tych ludzi, który włączy największe przeboje popkultury dotyczące (najczęściej amerykańskich) świąt nie będzie „praktykował świąt” jak katolik, a nawet jeśli zje Mincowskiego karpia, to nie w ramach postu, ale w ramach tradycji. Chociaż i to bywa zwodnicze.

Potężna symbolika Tęczowego Węża

A sign in Kings Park, Perth showing the Wagyl,
a snakelike being from the Aboriginal Dreamtime.
Fot. Wikimedia commons

Przed kolonizacją było około 250 różnych języków Aborygenów używanych przez około 500 klanów w całej Australii. Każdy klan posiadał liczne historie o Śnieniu (Dreamtime), przedstawiające, jak ziemia była przemierzana i naznaczona przez Istoty Przodków, które stworzyły formy lądowe, ludzi, zwierzęta, rośliny i gwiazdy niebiańskie.

Ich doświadczenia, a często konsekwencje ich działań, stanowiły podstawę dla aborygeńskich systemów pokrewieństwa, praw, sposobów dbania o Ojczyznę i łączenia się z ziemią.

Przodkowie ci nie zostali zepchnięci w przeszłość, ponieważ ich obecność nadal jest wyczuwalna w świętych miejscach i nadal są odpowiedzialni za dostarczanie zasobów, które podtrzymują klan. Niektórzy Aborygeni utrzymują swoje połączenie z tymi potężnymi istotami, kontynuując wykonywanie pieśni i tańców, które im dali, oraz oznaczając swoje ciała i przedmioty świętymi znakami.

Nowy Rok. Dlaczego obchodzimy go 1 stycznia?

Obraz M Harris z Pixabay

Skończył się rok 2020. Rok pandemi a  z nią związane ogólnoświatowe problemy  i chaos niemal w każdej dziedzinie życia: zdrowia, gospodarki, w życiu społecznym,  w edukacji, nauce i kulturze. Z niepewnością wchodzimy w Nowy Rok 2021 żegnajac ten fatalny, pierwszy, trzeciej dekady XXI wieku. Ale i z nadzieją na zmianę, na powodzenie naszych planów i realizacji marzeń. Dlaczego właśnie 1 stycznia jest co roku dniem, który stanowi  szczególny moment  w naszym życiowym kalenarzu?  

 1 stycznia jest inauguracją każdego kolejnego roku w kalendarzu gregoriańskim, który to został wprowadzony w 1582 roku na mocy bulli papieskiej „Inter gravissimas” Grzegorza XIII.  W powszechnie przyjętym zwyczaju obchodzenie święta należy rozpocząć od otworzenia butelki szampana o północy z dnia 31 grudnia na 1 stycznia następnego roku. Dzień poprzedzający Nowy Rok nosi w polskiej tradycji miano Sylwestra od imienia świętego, który wspominany jest w tym dniu w liturgii w Kościele rzymskokatolickim − papież Sylwester .

Boże Narodzenie 2020. Życzenia

 

Dziękujemy za Wasze życzenia świąteczno-noworoczne.

Mikołaj z Miry - święty katolicki i prawosławny

Ikona św. Mikołaja

W Polsce jest to okazja do wręczania małych prezentów. Dzieci znajdują rano w swoim łóżeczku długo oczekiwane upominki. Kim był naprawdę św. Mikołaj i czym się zasłużył dla najbliższych? Na to pytanie postaram się Państwu odpowiedzieć.

Święty Mikołaj urodzony około 280 roku w Patarze w Azji Mniejszej, w dzisiejszej Turcji, był biskupem Myry i świętym kościoła katolickiego i prawosławnego, gdzie nazywają go św. Mikołajem Cudotwórcą. Cudotwórca bo ratował żeglarzy i miasto od głodu. Odwagą i sprawiedliwością wykazał się też ratując od śmierci niesłusznie skazanych urzędników cesarskich.

Św. Mikołaj to postać historyczna. Był jedynym dzieckiem bardzo zamożnych rodziców, którzy wiele lat modlili się o jego narodziny. Mimo iż był jedynakiem, to jednak od najmłodszych lat odznaczał się wielką wrażliwością na ludzką biedę oraz niezwykłą pobożnością. Te przymioty sprawiły, że został wybrany biskupem Myry, które było stolicą jego rodzinnej prowincji.