Zamach w Bagdadzie przyćmiewa Brukselę i Paryż. I kogo to obchodzi?

Hadi Center w  Karrada, Bagdad - przed zamachem.
Fot. Tasnim News (Creative Commons)

Zamachy bombowe w Bagdadzie nie powodują, że dodajemy iracką flagę do zdjęć profilowych na fejsbuku, nie piszemy Je Suis Iraquis czy jakoś tak, na pierwszych stronach gazet nie pojawiają się listy ofiar i ich biografie. Ostatni zamach w Bagdadzie to najbardziej krwawy atak Daesz od tygodni – jednocześnie najmniej interesujący. Powiedzmy sobie szczerze – nie wiemy nawet, jak wygląda iracka flaga.

1. Stambuł: Najpierw zaatakowali Stambuł. We wtorkową noc trzech terrorystów, prawdopodobnie bojowników Daesz, przypuściło bezpardonowy samobójczy atak na główny port lotniczy Turcji. Zastrzelili licznych pasażerów i pracowników lotniska, po czym wysadzili i zdetonowali ładunki wybuchowe ukryte w kamizelkach. Zginęło co najmniej 45 osób. No i to jeszcze nas obeszło, bo na lotnisku w Stambule wielu z nas przesiada się w drodze na wakacje. A jak tak nam podłożą bombkę, myśleliśmy, i poprzebijają wakacyjne pontony? Czy nasze lotniska są bezpieczne? Czy mogą grzmotnąć w Warszawę podczas szczytu NATO?

Niezawodny sojusznik w odpalaniu III wojny światowej

Doświadczenie pokazuje, że wojna, aby miała szansę rozkręcić się na całego, musi bazować na podżeganiu do nienawiści. Największym sprzymierzeńcem decydentów tego świata okazują się być środki masowego przekazu. Dla przykładu, w Rwandzie nie doszłoby do masowego ludobójstwa, gdyby ktoś nie zaprojektował, a następnie nie zrealizował planu skłócenia ze sobą zamieszkujących tam plemion Tutsi i Hutu. Narzędziem było radio. Cyklicznie powtarzające się audycje, nakręcające jednych przeciw drugim, w konsekwencji doprowadziły do tego, że maczety poszły w ruch i wyrżnięto ponad milion niewinnych osób. Wszystko działo się w obecności biernie przyglądających się temu wojsk ONZ.


Dwie szatańskie ideologie XX wieku: nazizm i komunizm również chętnie korzystały z możliwości masowego komunikowania się z obywatelami. Modelowym tego przykładem jest produkcja III Rzeszy pt. „Żyd Süss” z 1940 roku. Ten klasyczny nazistowski film propagandowy przedstawił historię jednego Żyda, który popełnił ohydne zbrodnie. Celem tego obrazu – i jemu podobnych – było wykreowanie negatywnego wizerunku Żydów, tak, by naziści mogli z akceptacją Niemców dokonywać swoich antysemickich zbrodni. Dalszy bieg wydarzeń wszyscy znamy. W przypadku bolszewickiej rewolucji w Rosji nieodłącznym elementem były propagandowe ulotki. Ten prosty nośnik przekazu – jak i całą rewolucję – sfinansowały zachodnie banki. Treść ulotek zawsze łączyło jedno: wzniecanie nienawiści do drugiego człowieka. Siła przekazu okazała się być przerażająca – dziesiątki milionów trupów!
 

Kiedy Europa odpowie na terroryzm?

Najnowsze doniesienia z Belgii wskazują, że dramat trwa. Wcześniej Paryż, wczoraj Bruksela – co będzie następne? Gdzie w skupiska ludzi uderzą terroryści? Uwaga, jakkolwiek to zabrzmi – to nie ma już żadnego znaczenia, ponieważ to jest wojna przeciwko Europie i Europejczykom. Nie ma znaczenia kto podłożył bomby w Brukseli – każdego terrorystę i każdego kto umożliwia mu jego działanie należy uznać za WROGA, traktować jako WROGA i jako WROGA wyeliminować, tak żeby nie tworzył zagrożenia.

Podejrzenia oczywiście natychmiast skierowano na radykalną i obca kulturowo mniejszość, która zwłaszcza w stolicy Belgii jest wyjątkowo liczna, a nawet zamieszkuje w wydzielonych enklawach w zasadzie pozbawionych kontroli ze strony belgijskiego państwa i prawa. Nie będziemy tutaj nikogo oskarżać, ponieważ – terroryzm jest zawsze zły i nie ma znaczenia, kto za nim stoi. Jeżeli jednak stoi za nim ideologia bazująca na społecznym podłożu niezadowolonych z warunków życia imigrantów, to trzeba zadać zupełnie na poważnie pytanie, czy przypadkiem nie nadszedł czas do publicznego rozważenia zasadności dalszego trwania tego eksperymentu? Przecież to nie może być tak, że ktoś jest sfrustrowany dlatego, bo jego poziom życia jest niższy niż innych ludzi, a sam niewiele robi żeby swoje warunki życia poprawić. I nikogo nie interesują bzdury o problemach kulturowych z asymilacją, dostępem do edukacji itd. Przybysz jeżeli się nie asymiluje kulturowo – nigdy nie będzie członkiem społeczności do której przybywa. Oczekiwanie, że rzeczywistość się zmieni i dostosuje do oczekiwań przybyszów jest idiotyzmem, prędzej skończy się to obozami, strefami kontrolowanymi przez siły porządkowe i masowymi deportacjami. Nikt nie może mieć do Belgów pretensji, jeżeli zmienią swoją politykę wobec agresywnych innokulturowych mniejszości o 180 stopni i nie tylko będą je obecnie inwigilować i stosować metody nacisku policyjnego, ale przede wszystkim ograniczą do zera możliwość dalszej dyfuzji obcych ludzi, powiększających populację będącą w jakiejś mierze (to już nie interesuje nikogo w jakiej) zapleczem społecznym dla ekstremizmu i terroryzmu.

Raj dla terrorystów

Sprawcy masakry w San Bernardino w USA

Po zeszłotygodniowej masakrze terrorystycznej urządzonej przez małżeństwo muzułmańskie ludziom zgromadzonym na przyjęciu bożonarodzeniowym w stanowym ośrodku pomocy dla niepełnosprawnych w San Bernardino w USA, w Stanach Zjednoczonych utrzymywał się parę dni pełny zamęt na temat okoliczności wydarzenia i motywów, które pchnęły sprawców do dopuszczenia się mordu. Terroryści zabili 14 osób, a spośród rannych 21 innych, stan dwóch określa się jako krytyczny.

Panująca poprawność polityczna ewidentnie utrudniała ludziom odpowiedzialnym nazywanie rzeczy po imieniu. Policja i władze powiadały, że nie wiadomo czym kierowali się zabójcy, choć sprawa była od początku jasna: strzelali do kolegów z pracy męża, 28-letniego Syeda Parooka, w czasie spotkania bożonarodzeniowego. Nazywano je zresztą „dorocznym spotkaniem świątecznym”.

Po paryskiej krwawej łażni: Ta wojna już trwa

Symbol Paryża po krwawym piątku zdominował  portale
 społecznościowe. Graf. Twitter

Ta wojna już trwa, jedni powiedzą, że od 11 września 2001 roku inni, że od ustanowienia Islamskiej Republiki Iranu w 1979 roku. Można te klocki przestawiać tak lub inaczej, jedno pewne, od dawna w tej wojnie giną setki tysięcy ludzi, a co jakiś czas terror uderza w mieszkańców zachodnich stolic.

Paryski zamach najbardziej przypomina atak na moskiewski teatr na Dubrawce z 23 października 2002 roku, w którym zginęło 130 osób. W chwili, kiedy to piszę, władze francuskie podają, że zginęło 128 osób, a ponad 90 osób jest w stanie krytycznym. Równoczesne zamachy przeprowadzono w sześciu miejscach, operacja musiała być przygotowywana przez wiele miesięcy.

 

Świat jest w szoku, prezydent Francji ogłosił stan wyjątkowy i zamknięcie granic narodowych. Powiedział, że Francja będzie walczyć, a walka będzie bezlitosna. Światowi przywódcy wyrażają solidarność, zwykli ludzie przygotowują transparenty „Wszyscy jesteśmy Paryżanami”.

Stan wyjątkowy we Francji. Islamscy terroryści zaatakowali Paryż

Graf. Twitter

Z Paryża docierają sprzeczne informacje odnośnie liczby ofiar ataków terrorystycznych. Władze Paryża mówią o 140 ofiarach, media o ponad 150. W zamachach rannych zostało też ponad 200 osób, w tym 80 znajduje się w stanie ciężkim.

Ataki zaczęły się w piątek, niedługo po godz. 21:00 w czterech różnych punktach jednocześnie. Napastnicy strzelali z broni automatycznej do przechodniów oraz osób przebywających w restauracjach i kawiarniach. 

Następnie pojawiły się doniesienia, że w sali koncertowej Bataclan, gdzie odbywał się koncert zespołu metalowego „Eagles of Death Metal”,  terroryści wzięli na zakładników około 100 osób. Według relacji świadków zamachowcy wznosili okrzyki „Allah Akbar" i „To za Syrię". Francuscy antyterroryści przeprowadzili szturm. Policja poinformowała o około 100 zabitych wewnątrz klubu. Zginęło co najmniej dwóch terrorystów.

Skąd "Państwo Islamskie" ma tak dużo samochodów Toyota?

Większość skradzionych w Australii białych pickupów Toyota trafia w ręce bojowników z ugrupowania Państwo Islamskie – poinformowała w piątek agencja Xinhua, powołując się na australijskiego eksperta ds. terroryzmu, profesora Grega Bartona.

Pickupy Toyota Hilux są w ostatnim czasie najczęściej kradzionymi samochodami w największym australijskim mieście Sydney. W sumie w latach 2014-2015 skradziono 834 samochody tej marki. W zasadzie nie można ich już odzyskać. Profesor Barton uważa, że są one wysyłane w kontenerach do Turcji, a  następnie trafiają do Syrii.

Czy Moskwa i Waszyngton dochodzą do porozumienia?

W Nowym Jorku Barack Obama i Władimir Putin doszli
do porozumienia w sprawie procesu pokojowego, obejmującego
 całość Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Czy dotrzymają słowa?

Podczas gdy media mainstreamowe na Zachodzie,  również w Polsce  przechodzą napad antyrosyjskiej gorączki, na ogół dobrze poinformowany francuski publicysta Thierry Meyssan - założyciel  i przewodniczący organizacji Sieć Woltera interpretuje działania zbrojne Moskwy w Syrii jako pierwszy krok w kierunku całkowitej rewizji obecnych stosunków międzynarodowych. Według niego wydarzenia, które mają miejsce w Syrii, nakazują pytać nie o to, czy Rosji uda się ocalić Syryjską Republikę Arabską przed dżihadystami, ale czy jej armia będzie w stanie, w miejsce sił Stanów Zjednoczonych być gwarantem bezpieczeństwa w regionie? Opierając się na wewnętrznym piśmie Rady Bezpieczeństwa ONZ, stwierdza, iż Władimir Putin i Barack Obama współpracują ze sobą przeciwko liberalnym jastrzębiom i neokonserwatystom w USA.Tekst jego analizy opublikował portal Voltairenet.org .

W Organizacji Narodów Zjednoczonych Rosja śpieszy się powoli. Jej przywódcy są przekonani, że islamskie ugrupowania terrorystyczne cieszą się poparciem CIA od lat 1950-tych, ale że obecnie zagrażają już nie tylko stabilności regionu, ale i interesom samych Stanów Zjednoczonych. Zgodnie więc ze słowami Władimira Putina na ostatniej sesji Klubu wałdajskiego, pożądana jest współpraca celem rozwiązania obecnego problemu.

Czy Rosjanie uratują Syrię?

Rosyjski wielozadaniowy samolot bojowy Sukhoi Su-30SM
Fot.A.Beltyukov/WikimediaCommons
 

Tego trzeba było się spodziewać, Rosja nie ma dobrej prasy na Zachodzie, ponieważ inaczej rządy państw zachodnich straciłyby twarz wobec własnych obywateli. Pokazywanie obiektywnych faktów dotyczących Rosji, zwłaszcza w kontekście takich kwestii jak katastrofa humanitarna w Donbasie, której zapobiegła Rosja, czy też obecna próba stabilizacji części syryjskiego terytorium – jest dla tych ludzi niewygodne, ponieważ obnaża ich grzechy.

Dotychczasowa polityka części państw Zachodnich w Syrii doprowadziła do wzmocnienia ugrupowań terrorystycznych prowadzących w tym kraju wojnę już na zasadzie – każdy przeciwko każdemu, nikt nie jest w stanie tego chaosu już kontrolować. Co więcej nie da się w nim nawet rozeznać, Amerykanie ponieśli porażkę w próbie wietnamizacji tego konfliktu, „ich” rebelianci albo przechodzą na stronę terrorystów, albo oddają im broń. Tam nie ma łatwych odpowiedzi, co więcej – tam nie ma jednoznacznych odpowiedzi na stawiane pytania. Syria to chaos, w której dzisiaj tylko rosyjska misja jest ostoją cywilizacji.

Rosja rozpoczęła rozprawę z terrorystami Państwa Islamskiego

Rosyjskie samoloty szturmowe Su-25. Fot.Nik Pilgrim/Flickr

Wczoraj rano, na prośbę prezydenta Syrii Assada, za pozwoleniem rosyjskiej Rady Federacji (senatu) i na rozkaz prezydenta Rosji Władimira Putina, rosyjskie lotnictwo wojskowe przystąpiło do rozprawy z terrorystami Państwa Islamskiego, al-Qaidy, Dżabhat an-Nusra i innych ugrupowań dżihadystów w Syrii.

Agencja Reuters poinformowała o rozpoczęciu rosyjskich nalotów, a pierwsze ataki z powietrza miały być przeprowadzone na obrzeżach syryjskiego miasta Homs i są prawdopodobnie kierowane przy współdziałaniu lądowych sił wojsk syryjskich i z nimi koordynowane. Wcześniej poinformowano, że prezydent Syrii Baszar al-Asad  w liście do rosyjskiego prezydenta Władimira Putina poprosił oficjalnie o pomoc wojskową w zwalczaniu terrorystów. 

Prezydent Syrii: Państwo Islamskie to wytwór polityki Zachodu

Prezydent Syrii Baszar al-Asad.
fot. F.R. Pozzebom/Wikimedia

O walce z "Państwem Islamskim", perspektywach procesu politycznego w Syrii, problemie uchodźców oraz o możliwości swojej rezygnacji w specjalnym wywiadzie dla rosyjskich mediów opowiedział prezydent Syrii Baszar al-Asad. W obliczu fali  emigrantów z Bliskiego Wschodu zalewajacych Europę  wywiad ten stanowi ważną analizę przyczyn jej powstania.  

„Państwo Islamskie to trzecia forma politycznej i ideologicznej trucizny, wyprodukowanej przez Zachód w celu osiągnięcia politycznych interesów w regionie. Pierwszą formą było Bractwo Muzułmańskie. Drugą była Al Kaida w Afganistanie. Trzecią formą tej trucizny są właśnie ISIS i front al-Nusra. Czym jest ISIS? Czym są te grupy? To po prostu ekstremistyczne produkty polityki Zachodu” – mówi prezydent Syrii Baszar-al.-Asad w wywiadzie. Wywiad został przetłumaczony przez xportal.pl .


– Panie Prezydencie, dziękuję w imieniu nas wszystkich, przedstawicieli rosyjskich mediów z RT, „Rossijskaja Gazeta”, Channel 1, Russia 24, RIA Novosti i NTV. Dziękuję za danie nam możliwości rozmowy z panem podczas bardzo krytycznego dla Syrii momentu, w którym pojawia się wiele pytań w rodzaju takich ja te dotyczące tego, gdzie dokładnie zmierza proces polityczny mający na celu osiągnięcie pokoju w Syrii, jakie są najnowsze osiągnięcia w walce z ISIS, te dotyczące statusu rosyjsko-syryjskiego partnerstwo, a także oczywiście te związane z ogromnym exodusem syryjskich obywateli, których ucieczka zdominowała w ostatnim czasie nagłówki europejskich gazet.

Najsilniejsza broń "Państwa Islamskiego": marka i marketing

Graf. Obserwator Polityczny

Ostatnie zamachy po raz kolejny dowodzą, że świat, jaki znamy jest bezbronny wobec szaleńców z bronią. Nie da się obronić społeczeństwa przed ludźmi, którzy ryzykując wszystko, godząc się ze śmiercią, decydują się na zabijanie. Co więcej, nie ma reguły, która wskazuje, kto jest potencjalnym zabójcą. Wskazywanie, jako odpowiedzi całej kultury i religii jest niesprawiedliwe, poza tym byłoby spełnieniem marzeń terrorystów, dla których konflikt cywilizacji jest szczytem marzeń.

Tymczasem bandyci wcale nie są silni, są głównie dobrze zarządzani. Robi to ktoś, kto doskonale rozumie logikę i mechanikę funkcjonowania społeczeństw zachodnich i bliskowschodnich. Pod logikę tych dwóch systemów dobiera się metody walki i sposoby ataku, tak żeby za każdym razem wypełniać media. To przekłada się na oglądalność, a ta stworzyła już swoje marki „w tym segmencie rynku informacyjnego”.

Rzeź niewiniątek i dzieci, które będą zabijać... w imię Allaha

Kadry z szokującego wideo egzekucji rosyjskich szpiegów
na terenie "Państwa Islamskiego".

A więc na czym stanęliśmy…? Od czego zacząć? Zbyt długo odwracaliśmy głowy i zamykaliśmy oczy, a teraz musimy otworzyć je nagle szeroko. Patrzę na zdjęcie zrobione w Nigerii. Resztki spalonych pojazdów, opony, taczka. Z tyłu, na tle drewnianych baraków wyczekujący ludzie. Ciemnoskórzy, ubrani w większości w dżinsy i koszule. Kobiety w tradycyjnych kolorowych strojach afrykańskich. Na ich twarzach nie widać nawet przerażenia… stoją w otępieniu, zrezygnowani. Żadnej teatralności rozpaczy do jakiej przyzwyczaiły nas media.

W sobotę, 10 stycznia 2015 roku w Maiduguri – mieście położonym w północno-wschodniej Nigerii i liczącym ponad 1 milion mieszkańców – dziesięcioletnia dziewczynka mająca pod ubraniem pas z ładunkiem wybuchowym weszła na rynek. (dalej: 18+)

Po zamachach we Francji. Tanya Valko mówi o terroryźmie

Tanya Valko w Sydney. Fot.K.Bajkowski

We Francji w wielu miastach odbywają się wielotysięczne manifestacje solidarności z ofiarami ostatnich zamachów terrorystycznych. Nadal nie wiadomo kto jest ich sponsorem choć zamachowcy przed zabiciem ich przez policję przyznawali się do powiązań z Al-Kaidą i ISIS.
-Zabijanie islamskich terrorystów  nie jest rozwiazaniem – twierdzi pisarka i arabistka Tanya Valko. - Oni stają się w oczach świata Islamu męczennikami.  Potrzebna jest edukacja.
 Dziś w BP druga cześć nagrania ze spotkania z Tanyą Valko w Sydney.

Po środowym ataku na redakcję satyrycznego pisma  "Charlie Hebdo" w Paryżu, w ktorym zginęlo 12 osób, w całym kraju i poza Francją odbyły się manifestacje solidarności, których uczestnicy występowali pod hasłem "Jestem Charlie".

Atak islamisty w centrum Sydney. Koniec akcji uwolnienia zakładników

Dramat w sydnejskim CBD. Uzbrojony terrorysta  islamski  przetrzymuje od rana zakładników w  kawiarni Lindt przy Martin Place w centrum Sydney. Na razie nie wiadomo, jakie są motywy jego działania. Pięciu zakładników , dwie kobiety i trzech mężczyzn zdołało uciec. W pomieszczeniu kawiarni nadal przebywa ok 15 osób. Centrum miasta jest sparaliżowane. W akcji odbicia zakładnikow biorą udział setki policjantów.

Z ostatniej chwili: Po 16 godzinach oblężenia kawiarni Lindt na Martin Place w Sydney policja odbiła zakładnikow z rąk  islamskiego napastnika. W wyniku akcji trzy osoby zginęly w tym napastnik a cztery zostały ranne.

Sprawcą zajścia okazał się 50-letni uchodźca z Iranu Man Haron Monis, w przeszłości skazany za pisanie nienawistnych listów do rodzin poległych za granicą żołnierzy oraz oskarżony o napaści na tle seksualnym i pomoc w zabójstwie swojej żony. Przebywał na wolności po wpłaceniu kaucji. W Australii mieszkał od 1996 r.

Jak pokonać tzw. "Państwo Islamskie"?



Aktualna mapa Syrii i Iraku. Tereny kontrolowane przez
ISIL (czerw.)Tereny zdobywane przez ISIL (różowy)
Rys. Wikipedia/BBC CC BY-SA 3.0

Jak pokonać tzw. Państwo Islamskie? To jest problem nad jakim obecnie głowią się Amerykanie i wszyscy władcy na Bliskim Wschodzie.

Dotychczasowe niepowodzenia w walkach z islamistami wynikają z trzech powodów: po pierwsze złego zdefiniowania charakteru tej organizacji. Państwo Islamskie (ISIL -The Islamic State of Iraq and the Levant- przyp. red.) to nie jest ugrupowanie terrorystyczne w takim rozumieniu jak inne globalne ruchy islamskie np. al-Qaeda (Jabhat al-Nusra). To coś o wiele więcej, to jest przede wszystkim najpotężniejsze powstanie ludności sunnickiej z jakim Irak ma do czynienia od początku zachodniej interwencji. Po drugie problemem jest to, że do Sunnitów irackich dołączyli ich syryjscy sąsiedzi oraz goście z innych krajów. Po drugie nie doceniono szybkości i skuteczności działania bojowników islamskich oraz słabości struktur irackich, które po prostu nie umieją walczyć. Po trzecie zawinili Amerykanie, którzy uparli się, żeby usunąć legalnego prezydenta Syrii, co im blokuje ruchy oraz przede wszystkim spowodowało błędy strategiczne związane z dozbrajaniem tzw. liberalnych ruchów, które bardzo szybko przyłączyły się do Państwa Islamskiego nie mając innej alternatywy poza śmiercią.

Syria: Kto wygra, kto przegra

 Kilka dni temu, w czasie kolacji, grupa inteligentnych i świetnie wykształconych (wszyscy po Stanfordzie) ludzi (Polacy, jeden Anglik i jeden Amerykanin) zaczęła mnie maglować w sprawie Syrii: kto wygrał, kto przegrał, i co dalej.

 W Syrii nigdy nie byłem i nie wybieram się tam w najbliższym czasie. Poza śledzeniem tego, co piszą i mówią poważne media, rozmawiam często z ludźmi, którzy dobrze znają region i parają się dyplomacją od lat z górą czterdziestu. Od nich zatem płyną opinie, którymi się niżej dzielę.
Ilekroć Kongres sprzeciwia się skutecznie polityce proponowanej przez prezydenta, trudno to określić inaczej niż jako jego porażkę.
Celem Obamy od samego początku kryzysu syryjskiego – czyli od marca 2011 – było uniknięcie zaangażowania USA. Prezydent długo nie godził się nawet na dostawy broni dla opozycji. Doświadczenia z Iraku i Afganistanu, a także rozwój sytuacji w Egipcie, Tunezji i Libii, stanowiły przestrogę. Użycie terminu „czerwona linia” z dzisiejszej prespektywy jawi się jako błąd. Ale gdy Obama mówił o nieprzekraczalnej granicy miał powody sądzić, że podejmuje zobowiązanie, którego nigdy nie będzie musiał honorować. A to dlatego, że w konfliktach takiej natury, jaki obecnie toczy się w Syrii, użycie broni chemicznej ma niewielką użyteczność militarną, a pociąga za sobą ogromne ryzyko polityczne. Prezydent zatem uważał, że Asad nigdy nie sięgnie po broń chemiczną, bo to mu się nie będzie opłacać.

11 września - data tragiczna podwójnie

Ofiary 11 września można uczcić na różne sposoby – minutą ciszy, okrągłymi słowami, wspomnieniem tej tragedii. Po dziesięciu latach należy im się jednak coś więcej.
Należy wreszcie nazwać wrogą ideologię stojącą za zamachami i podjąć się znalezienia sposobów walki z nią. W przeciwnym razie mówienie o tym, że upadek World Trade Center obudził nas ze słodkiego snu o „końcu historii”, będzie tylko frazesem.
11 września to data tragiczna podwójnie.
Po pierwsze, w wymiarze ludzkim – jako tragedia zabitych i ich rodzin, a także cios wymierzony w Zachód i jego idee.
Po drugie, w tym aspekcie, który pojawił się później – nieumiejętności zdefiniowania przeciwnika – co spowodowało, że przez lata strategia obrony była nieskuteczna.
Narracja budowana po 11 września budowana była na dwóch skrajnie przeciwnych biegunach, często nawet przez tych samych decydentów, w zależności od okoliczności (George W. Bush, Tony Blair). Obywatele byli z jednej strony przekonywani, że islam nie ma absolutnie nic z tym wspólnego, a wręcz to wiara islamska stała się ofiarą i została „uprowadzona” przez terrorystów. Z drugiej strony funkcjonował pogląd, że wrogiem Zachodu jest islam jako całość.
Pierwszy z tych poglądów, oficjalnie funkcjonujący głównie wśród elit politycznych i części środowisk naukowych, doprowadził do ogłoszenia „wojny z terroryzmem”, lecz w końcu także do unikania słowa „islam” w kontekście sprawców zamachów, czy też, jak ostatnio chciałby prezydent Obama – do uniknięcia wspominania w kontekście rocznicy zamachów o sprawczej roli Al-Kaidy. To nonsens.
Jeżeli przyjrzeć się historii, nigdy nikt do tej pory nie walczył z samą taktyką prowadzenia walki. W okresie Zimnej Wojny żadna ze stron nie walczyła przeciwko broni nuklearnej, tylko przeciwko komunizmowi, czy też zgniłemu Zachodowi. W pierwszych dniach września 1939 roku Polska nie walczyła z Blitzkriegem, tylko z hitlerowskimi Niemcami. Rosja, Anglia, Prusy powstrzymywały Napoleona, a nie innowację Rewolucji Francuskiej – szyk tyraliery, który minimalizował ofiary w piechocie wystawionej na artyleryjski ostrzał.
Takie podejście to jednak nie tylko powód do kpiny, to również tragiczne tego konsekwencje, ponieważ nie określa ono wrogiej Zachodowi ideologii, która za tymi zamachami stoi. Dzisiaj przynosi to także skutki na scenie politycznej, kiedy to islamscy przeciwnicy demokracji bronią się twierdząc: „Nie jesteśmy terrorystami” – co daje im carte blanche na głoszenie radykalnych idei. W efekcie zachodnie rządy zaczynają przeciwnika uważać za sojusznika. Mało tego. Pozwalają mu na współtworzenie strategii naszej odpowiedzi na zagrożenie. Nie przypadkiem głównymi partnerami rządów – szczególnie amerykańskiego – w dialogu z muzułmanami na Zachodzie są dziś organizacje związane z Bractwem Muzułmańskim. CAIR, MAS, ISNA w Stanach Zjednoczonych, MAB w Wielkiej Brytanii, UCOII we Włoszech, UOIF we Francji, IGD w Niemczech czy Liga Muzułmańska w Polsce.
Czy zatem rację ma druga strona, twierdząca, że wrogiem jest islam jako całość? Poza ksenofobicznymi wypaczeniami, które pomijają fakt, że większość muzułmanów na Zachodzie nie jest ani zaangażowana w terroryzm, ani jest członkami radykalnych organizacji, to stwierdzenie jest wynikiem nieporozumienia pomiędzy różnymi szkołami studiowania religii.
Jedna ze szkół, wywodząca się ze Stanów Zjednoczonych, dokonuje analizy wyłącznie na podstawie tekstów i opracowań religijnych. Stąd spotykamy tam wiele stwierdzeń typu „zagrożeniem jest islam, ale nie muzułmanie”. I rzeczywiście, jeżeli czyta się Koran czy hadisy, to w określonych przypadkach – i przyjmując zasadę abrogacji – nie ma się powodu do szczególnej radości.
Z kolei szkoły wywodzące się z Europy traktują religię jako fakt społeczno-kulturowy, stąd też dążą do wyjaśniania pewnych jej mankamentów jako kwestii czysto kulturowej, a nie religijnej.
I jeśli by dokonać syntezy obydwu szkół, to można wysunąć hipotezę, że mamy w islamie do czynienia z sytuacją, gdzie fundamentalistyczna – znaczna, ale wciąż będąca mniejszością – grupa, używając tekstów religijnych dąży do kontroli i przejęcia reprezentacji całej społeczności muzułmańskiej. Oficjalnie głosząc poszanowanie dla demokracji, ludzie ci wypatrują tak naprawdę jej końca, bo jak inaczej można traktować wypowiedzi w rodzaju: „Jako muzułmanie zobowiązani jesteśmy przestrzegać prawa państwa, na terytorium którego się znajdujemy, ale gdy będziemy sprawować władzę nad pewnym terytorium, mamy obowiązek wprowadzić prawo szariatu”.
Czy mamy wierzyć, że autor tej wypowiedzi nie chce państwa islamskiego, że nie uważa go za idealny twór przekazany przez Allacha? Chce – a więc chce końca demokracji. To wrażenie umacnia także publikowanie książek islamistów, czy zapraszanie wykładowców głoszących sprzeczne z demokracją poglądy. Czy ta obłuda i pogarda jest wymierzona jest tylko w Zachód i jego idee? Uważna analiza wypowiedzi szejka Jusufa Al-Karadawiego, który twierdzi, że tym razem islam podbije Zachód nie za pomocą miecza, lecz przy użyciu D’awa, prozelityzmu i ideologii, pokazuje, że większość muzułmańskich imigrantów traktowana jest przez niego jako nośnik wirusa islamizmu, a nie jako ludzie, którzy mają wartość samą w sobie. To właśnie owo połączenie między islamskimi radykałami a większością muzułmanów, powinno zostać przerwane.
Problem należy traktować wielostronnie. Z jednej strony pozytywne i śmiałe projekty integracyjne, wsparcie dla tych głosów, które opowiadają się za sekularyzacją islamu, za jego modernizacją. Z drugiej, blokowanie rozwoju organizacji fundamentalistycznych, takich jak Hizb ut-Tahrir, Bractwo Muzułmańskie i podobne. Niestety, dopóki Europa nie potrafi sobie z tym problemem poradzić, należy też znacząco ograniczyć imigrację z krajów muzułmańskich. Brzmi to być może jak rasowe profilowanie, ale trzeba zdać sobie wreszcie sprawę, w jakiej jesteśmy sytuacji – i jest to jeden z najłagodniejszych środków zaradczych, jaki można w niej zaproponować.
Współcześni politycy po kompromitacji wojny z terroryzmem znaleźli sobie niestety inny ersatz skutecznego działania. Wypowiedzieli wojnę wielokulturowości. W ten sposób idea współżycia różnych kultur została złożona na ołtarzu poprawności politycznej i braku odwagi nazywania problemów po imieniu.
Może i jest to pójście pod prąd dzisiejszej publicystki, kiedy nawet Slavoj Žižek na łamach „Krytyki Politycznej” (oraz całe jej forum) depczą wielokulturowość. Natomiast sama idea, żeby wspólnie zamieszkiwali państwo ludzie szanujący wspólne prawo, aczkolwiek wywodzący się z innych kultur, posiadających inne tożsamości i odmienne zwyczaje, nie jest czymś złym. Wypaczeniem było tylko przyzwolenie na sytuację, w której te zwyczaje przejmują prymat nad prawami człowieka lub zawłaszczają przestrzeń publiczną. Wypaczeniem jest przyzwalanie na nieszczerą działalność różnych organizacji, które za zasłoną demokratycznych frazesów, jednocześnie głoszą antydemokratyczne treści.
Najlepszym podsumowaniem tej sytuacji wydaje się wypowiedź dziennikarza Andrzeja Koraszewskiego, prowadzącego portal racjonalista.pl: „Jeśli multikulturalizm jest dziś skompromitowany, to nie jako idea pokojowego współżycia ludzi różnych ras, wyznań i poglądów, ale jako idea przyzwolenia na różne fanatyzmy, jako idea zagubienia tego, co otwierało drogę do pokojowego życia pod wspólnym dachem”. Szczerze mówiąc, nie za bardzo też wiadomo, o czym mówią Žižek czy Angela Merkel, gdy posługują się pojęciem Leitkultur (kultury wiodącej).
Europejska Leitkultur to przecież demokracja, prawa człowieka i świeckie państwo, a nie leżące na skrajnych biegunach dwa fantazmaty – albo multi-kulti albo jednorodnej tożsamości.

Jan Wójcik
euroislam.pl

Bin Laden zgładzony!

Osama bin Laden, twórca sieci terrorystycznej al Kaida, odpowiedzialny za śmierć tysięcy niewinnych ludzi, został zabity podczas akcji sił amerykańskich 1 maja w Pakistanie. Sprawiedliwości stało się zadość. Gratulujemy sojusznikom. Cieszymy się wraz z narodem amerykańskim.

        Polacy ginęli w zamachach zorganizowanych przez bin Ladena i jego siatkę: w najstraszniejszym z nich, 11 września 2001 roku w USA, na Bali, w Madrycie i Londynie czy w Pakistanie, gdzie geolog Piotr Stańczak porwany i zamordowany został przez radykałów inspirowanych przez bin Ladena. Polscy żołnierze walczą w Afganistanie w ramach misji NATO dlatego, że bin Laden wydał swą terrorystyczną wojnę cywilizowanemu światu.

        Niech wczorajszy dzień będzie przestrogą dla tych, którzy chcą kontynuować haniebne działania bin Ladena i planują kolejne ataki terrorystyczne.

Radosław Sikorski
Minister Spraw Zagranicznych