Widziane z USA. Carlston: Czas przestać wspierać Ukrainę!

 Wypowiedź Zełenskiego i fake opublikowany w amerykańskich mediach o „rosyjskim ataku rakietowym” na Polskę w ich skali są porównywalne z informacją o zamordowaniu arcyksięcia Ferdynanda w Sarajewie, uważa publicysta Fox News Tucker Carlson. Takie wydarzenia mogą sprowokować wojnę nuklearną.

Najbardziej obrzydliwą rzeczą w mediach jest to, że nie można się bez nich obejść, bez względu na to, jak obrzydliwe się wydają. W przeciwnym razie, jak świat może nie zrozumieć za pośrednictwem mediów, od nich otrzymujemy wszystkie informacje. Nie możemy tego jeszcze zmienić, ale możemy przestać ślepo wierzyć we wszystko, co mówi się z ekranów i stron gazet.

Konrad Rękas: Kompleksy Urbana, czyli ostatnia dekada

Jerzy Urban (1933-2022)
Fot. Wikipedia

 Jerzy Urban: niegdyś poczytny reportażysta, który jednak z czasem poświęcił skuteczność interwencyjną na rzecz popularnych humoresek kryminalnych. Zawsze gnany potrzebą bycia częścią towarzyskiej elity i niepokojem, że jednak do niej nie przystaje i na swoje miejsce musi zasłużyć nadgorliwością, ekscesem, przerysowaniem. W butach felietonisty politycznego nigdy nie czuł się zbyt dobrze, co nadrabiał symulowaną pewnością siebie. Wyćwiczył ją na stanowisku rzecznika rządu, tworząc wzorzec informacyjnej arogancji władzy, powielany wielokrotnie w znacznie gorszej formie już przez ówczesnych przedstawicieli aparatu i destrukcyjnie rozwinięty w III RP.

Alibi dla towarzyszy kapitalistów

Po 1990 r. „Nie” stanowiło w pewnym momencie nie tyle sumienie (jak wierzyli podkręcani tanimi grepsami czytelnicy), co kwintesencję tzw. transformacji władzy w Polsce. Stworzone ewidentnie za prane pieniądze, pilnowało interesów wybranych oligarchów, a nawet mafiosów, dając alibi udziałowi kręgów SLD w procesie wyprzedaży i rozkradania tego, co pozostało po PRL.

Agnieszka Piwar: Krótka smycz polskojęzycznych dziennikarzy

 Pamiętają Państwo białoruskiego dziennikarza-opozycjonistę Ramana Pratasiewicza? Ileż to było lamentowania w mediach, po tym jak został aresztowany podczas „międzylądowania” w Mińsku. Jednak chwilę później dziennikarze w Polsce nagle morda w kubeł. Dlaczego? Były redaktor naczelny kanału Nexta na Telegramie szybko zaczął sypać, że polskojęzyczne władze łożyły mnóstwo forsy [wydartej z kieszeni polskiego podatnika], na dywersyjną działalność w sąsiednim państwie Białoruś.

Tymczasem Pratasiewicz ostatecznie nieźle się ustawił po stronie białoruskiej. Najpierw zmienił poglądy. Nie jestem pewna czy szczerze, gdyż takie typy raczej poglądów nie mają. Obecnie wygląda to mniej więcej tak, że z jego perspektywy Białoruś nie jest już be, a Zachód przestał być cacy. W międzyczasie rzucił dziewczynę Sofię Sapiegę, obywatelkę Rosji, która wraz z nim została zgarnięta z lotniska. I wreszcie ożenił się w obywatelką Białorusi.

Fakty są już bez znaczenia

Konferencja prasowa ambasadora
Rosji w Warszawie. Fot. printscreen YT

Ambasador Rosji w Polsce Siergiej Andriejew pełni misję w Warszawie już od prawie ośmiu lat. Zdążył już zatem znakomicie poznać nie tylko język polski, ale również miejscowy klimat polityczny oraz kulturę dziennikarską, a właściwie jej brak.

Zawiedzione oczekiwania sensacji

1 czerwca rosyjski ambasador zwołał w budynku ambasady konferencję prasową. Zdarzenie to dość wyjątkowe, bo przez ostatnie lata tego rodzaju spotkania z mediami odbywał stosunkowo rzadko. Jak sam zaznaczył na wstępie, zazwyczaj z polskimi dziennikarzami rozmawiał w warunkach nadzwyczajnych. Ostatnio, w 23 marca tego roku przed siedzibą polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, gdzie wezwano go, by poinformować o wydaleniu pod niejasnymi zarzutami 45 rosyjskich dyplomatów. Później dziennikarze biernie rejestrowali napad na ambasadora Andriejewa 9 maja na warszawskim Cmentarzu-Mauzoleum Żołnierzy Radzieckich, gdzie na ich oczach rozjuszony tłum najprawdopodobniej opłaconych, ukraińskich aktywistów dokonał publicznie przestępstwa – agresji na szefa placówki dyplomatycznej.

Przemysław Piasta: Cenzorzy skracają smycz

 Środowiska liberalne rwą szaty, gdyż podły rząd zablokował powiązaną z nimi stronę internetową „poufnarozmowa.com”. Na przedmiotowej domenie zamieszczone były osławione już e-maile wykradzione przez hackerów ministrowi Dworczykowi. Treści maili przytaczać nie będę gdyż primo, nie ma w nich nic zaskakującego (niczego dobrego po Dworczyku się nie spodziewałem i faktycznie nie zaskoczył mnie), secundo i tak wszyscy zainteresowani dawno już się z tym materiałem zapoznali i zarchiwizowali go na swoich twardych dyskach.

To co jest ciekawe w tej sprawie to reakcja polityków anty-pisowskiej opozycji. „Ale jak to?”- zdają się pytać z naiwnością cechującą jedynie pacholęta lub osobniki dorosłe o dwucyfrowym ilorazie inteligencji. Przecież rząd obiecał, że blokowanie dostępu do zasobów internetowych, dokonywane na poziomie DNS przez polskich przedsiębiorców telekomunikacyjnych na żądanie Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, będzie dotyczyć jedynie walki z „rosyjską propagandą”.

Czy Morawiecki chce wciągnąć Polaków do wojny z Rosją?

Pozwolą Państwo, że zacznę od dygresji. 30 marca 1939 r. grupa wybitnych przedstawicieli polskiej nauki – profesorowie Franciszek Bujak, Stanisław Estreicher, Stanisław Pigoń, Stanisław Grabski, Eugeniusz Romer i Stefan Glaser w towarzystwie byłego prezydenta Poznania Cyryla Ratajskiego oraz Zygmunta Lasockiego, byłego posła do parlamentu austriackiego i polskiego posła w Czechosłowacji – spotkało się z prezydentem RP Ignacym Mościckim.

W obliczu coraz bardziej niebezpiecznej sytuacji międzynarodowej (było to po wkroczeniu do Pragi i likwidacji Czechosłowacji przez III Rzeszę), zebrani apelowali o radykalną zmianę stanowiska sanacji zarówno wewnątrz kraju jak i w polityce zagranicznej. Delegacja zwracała uwagę na rozbicie narodu, na rozluźnienie i rozgoryczenie wewnątrz społeczeństwa i apelowała o politykę zjednoczenia, o amnestię i zniesienie represji m.in. wobec Wincentego Witosa i Wojciecha Korfantego.

Szczekanie na papieża Franciszka

Papież Franciszek podczas rozmowy z redaktorem
 Corriere, Luciano Fontana

Słowa papieża Franciszka o „szczekaniu NATO pod drzwiami Rosji”, zresztą wyrwane z szerszego kontekstu – wywołały szok i oburzenie wśród polskich polityków i publicystów. Wiceminister Edukacji i Nauki Tomasz Rzymkowski (PiS) zasugerował aby papież nie wypowiadał się na tematy międzynarodowe, bo… stracił kontakt z rzeczywistością [1].

Poseł Dariusz Joński (KO) stwierdził, że papież Franciszek totalnie się skompromitował [2]. Władysław Kosiniak-Kamysz (PSL) uznał, że te słowa nigdy nie powinny paść, gdyż wywołują ogromny ból i są nieprawdziwe [3]. Dla Tomasza Terlikowskiego wypowiedź Franciszka jest przejawem kompletnej ignorancji i ulegania putinowskiej propagandzie [4]. Z kolei szef Klubu Ronina Józef Orzeł stwierdził, że Franciszek jest po stronie Rosji i przeciw Zachodowi [5]. Skąd ten zgodny chór z lewa i z prawa – osób i środowisk, które zwykle toczą ze sobą zaciekłe batalie o kwestie światopoglądowe i udział Kościoła katolickiego w życiu publicznym? W komentarzach internautów pojawiały się też bardziej dosadne określenia w rodzaju: „ruski agent”, „szkodnik”, czy też „sługus Putina”.

Kto czerpie korzyści z masakry w Buczy?

Prezydent Zełenski powiedział, że przywódca jednego
 z państw członkowskich UE zakwestionował kijowską
 wersję wydarzeń wokół zabójstwa w Buczy.

Masowe morderstwa ludności cywilnej w Buczy i innych miejscach na Ukrainie rozwścieczyły zachodnią opinię publiczną przeciwko Rosji. Rosja stoi w obliczu narastających oskarżeń o ludobójstwo, a jej prezydent Władimir Putin i inni wysocy rangą urzędnicy rosyjscy są już skazani jako zbrodniarze wojenni, którzy mają być ścigani w międzynarodowych trybunałach podobnych do procesów norymberskich przywódców nazistowskich.

Zachodnie media ryczą jak syreny przeciwmgielne, podczas gdy rosyjskie media i inne niezależne media są zakazane lub tłumione przez toksyczny antyrosyjski klimat polityczny. W tej rażąco niezrównoważonej sytuacji propaganda jest wielokrotnie wzmacniana. Istnieje poczucie, że hurtowe zamknięcie mediów przed ostatnimi rzekomymi masakrami na Ukrainie jest częścią ustawki.

Słowo od Redakcji: Mamy trudny czas próby

 W trudnych czasach powszechnego zakłamania a takie właśnie niestety nastały, mówienie prawdy wydaje się być czynem nieopłacalnym, wrecz niebezpiecznym dla autora. Z takimi wątpliwościami  zmagają się obecnie niezależni dziennikarze. Wolność słowa stanęła pod pręgierzem.  Myślę jednak, że mroczne czasy miną  i głęboko wierzę, że  jak to zwykle bywa, prawda w końcu zwycięży przynosząc  dobre owoce.   

W ostatnich tygodniach wielu naszych czytelników i przyjaciół otrzymało  od niejakiego P.Ł. ( nazwiska tego osobnika  nie będę reklamował) obrzydliwy donos na nasz magazyn. Donos jest skrojkony w  stylu przypominajacym najgorsze czasy stalinowskie.  Zawiera insynuacje obrażające nas Polaków, nasz magazyn i redakcję. Musimy odnieść się do tego, bo niektórzy z Was, którzy go otrzymali  mogą zasugerować się  podstepną propagandą rozsiewaną przez jego autora. Oświadczam więc, że  nic co jest zawarte w rozpowszechnionym emailu na temat naszego magazynu nie jest prawdziwe.  

Grzegorz Braun: „Musimy zachować zdrowy rozsądek”

 Rozmowa Agnieszki Piwar z "Myśli Polskiej" z posłem na Sejm Grzegorzem Braunem.

Nasza rozmowa zbiegła się w czasie, kiedy padliśmy ofiarą tzw. cenzury prewencyjnej. Operatorzy w Polsce blokują dostęp do strony internetowej „Myśli Polskiej”, a ostatnia konferencja prasowa z Pana udziałem została zbojkotowana przez dziennikarzy akredytowanych w Sejmie.

– Nie po raz pierwszy zbojkotowano naszą konferencję, ale pierwszy raz media głównego ścieku same zareklamowały tę akcję. Mówię nie po raz pierwszy, bo właściwie od początku działania Konfederacji w przestrzeni publicznej na poziomie parlamentarnym my się spotykamy z obstrukcją i bojkotem. Takie demonstracyjne fochy pato-dziennikarzy i ekip telewizyjnych już się zdarzały. To jest oczywiście groteska, bo ich zadaniem w teorii miałoby być relacjonowanie, gdy tymczasem oni zajmują się raczej cenzurowaniem przekazu. I nadymają się poczuciem misji za jaką mają najwyraziściej tępienie wszystkiego co nie mieści się w głównym ścieku, wszystkiego co odbiega od polit-poprawnego standardu.

Barbara Krygier: W informacyjnej pułapce

 Wszystko to, co widzimy, słyszymy i czujemy wnika w nas i wpływa na nasze życie. Ta, wydawałoby się banalna prawda, często jest przez nas w ogóle niedostrzegana. Na ogół  godzimy się, aby zalewały nas fale negatywnych komunikatów, odpychających obrazów i hałaśliwych dźwięków. Nie chronimy też przed nimi naszych bliskich, a nawet dzieci.

Gdzie się podział nasz instynkt  samozachowawczy? A przecież chodzi o rzecz najważniejszą. O nasze zdrowie i życie. Godzimy się na to wszystko, bo myślimy – tak nas przecież uczono – że istnieje jakaś wszechwładna, „obiektywna” rzeczywistość, na którą nie mamy wpływu, więc musimy ją znosić. Tylko, co to ma wspólnego z tak okrzyсzaną i pożądaną „wolnością” i z drugiej strony jaki ma związek z tak zwaną „wolnością słowa”?  Gdzie jest miejsce na nasz osobisty wybór, jeżeli nie mamy świadomości czemu jesteśmy poddani.

Polowanie na czarownice

 W epoce, w której króluje zabobon pali się czarownice. Ale żeby spalić czarownicę na stosie trzeba ja najpierw złapać. Jeszcze w średniowieczu powstał Malleus Maleficarum (Młot na czarownice) – katolicki traktat na temat czarownictwa, spisany przez dominikańskiego inkwizytora Heinricha Kramera. Najciekawsza w nim jest ostatnia część dotycząca praktycznych szczegółów wykrywania, sądzenia i eliminowania wiedźm.

 Rozważane są tam m.in. takie problemy jak zaufanie do zeznań świadków i potrzeba eliminowania złośliwych oskarżeń, ale z drugiej strony plotka jest uznawana, jako przesłanka wystarczająca do oskarżenia, a żywa obrona – jest świadectwem opętania podsądnej przez Diabła. Szczegółowo wyłożone są sposoby wymuszania zeznań – z rekomendowaną kolejnością stosowania tortur włącznie. Wskazane jest używanie rozpalonego żelaza i golenie całego ciała podsądnej w poszukiwaniu znaków diabła. Przez stulecia traktat ten cieszył się olbrzymia popularnością, bynajmniej nie z powodu, że pomagał w wytropieniu czarownicy, ale że był narzędziem w ręku władz wzbudzania lęku w kontestującym działania władz pospólstwie.

Historia niczym baśń. Niezwykła książka Sławomira Malinowskiego

Czasem mamy szczęście trafić na książki niezwykłe. I zadajemy sobie wtedy pytanie – jak to się stało że dopiero dzisiaj je odkryłem. Tak właśnie jest z niezwykłą książką autorstwa Sławomira W. Malinowskiego „Telewizja Dziewcząt i Chłopców 1957-1993. Historia niczym baśń z innego świata”.

Opowiada ona o czasach gdy telewizja kierowała dla dzieci i młodzieży programy mądre i pozbawione tandetnego naśladownictwa. Gdy telewizja autentycznie uczyła przez zabawę. „Ekran z bratkiem”, „Zwierzyniec”, „Niewidzialna ręka”, „Klub Pancernych”. Przypomina ona ludzi, którzy wnieśli ogromny wkład w polepszenie naszego kulturowego DNA – Wandzie Chotomskiej, Macieju Ziemińskim, Krzysztofie Baranowskim, Szymonie Kobylińskim, Zygmuncie Kęstewiczu, Januszu Przymanowskim czy wielkim piewcy naszej przyrody Michale Sumińskim. Jest ona nie tylko poświęcona samym programom ale również ich widzom. To opowieść o akcjach społecznych w których brały udział dziesiątki tysięcy młodych Polaków zachęconych programami telewizyjnymi. Akcjach, które uczyły ich empatii, i budowały prawdziwą wspólnotę narodową.

WSJ: Ewakuacyjna misja wojsk USA w Polsce

Dziennik Wall Street Journal poinformował, że Biały Dom zatwierdził plan Pentagonu dotyczący wojsk amerykańskich w Polsce. Plan przewiduje użycie wojska do ewakuacji tysięcy obywateli USA, którzy prawdopodobnie uciekną z Ukrainy w przypadku ataku Rosji. Jak podaje dziennik, administracja Bidena stara się uniknąć chaotycznej ewakuacji, przypominającej tą prowadzoną w Afganistanie.

Część z 1700 żołnierzy 82 Korpusu Powietrznodesantowego rozmieszczonych w Polsce, w najbliższych dniach zacznie zakładać punkty kontrolne, obozy namiotowe i inne tymczasowe obiekty na granicy Polski z Ukrainą, przygotowując się do obsługi przybywających Amerykanów. W opinii przedstawicieli amerykańskiej administracji żołnierze nie są upoważnieni do wjazdu na terytorium Ukrainy i nie będą ewakuować Amerykanów ani latać samolotami z terytorium Ukrainy.

Zemsta na Julianie Assange

Próba ekstradycji Juliana Assange'a do Stanów Zjednoczonych nie jest oparta na żadnych faktycznych zarzutach, ale jest motywowana wyłącznie chęcią zemsty tego kraju. Jest to nadużycie prawa i twierdzenie o wszechmocy USA - mówi  Kristinn Hrafnsson, dyrektor Wikileaks w rozmowie z Mirą Teradą, dyr. Fundation to Battle Injustice (FBI). 

Wywiad pt. 'USA revenge on Julian Assange' ukazał się 15.12.2021 na voltairenet.org.

Mira Terada: Dzień dobry, cieszę się ze spotkania. Bardzo dziękuję,że znalazłaś dla mnie czas. Mam kilka pytań. Angielski sąd zmienił styczniowe postanowienie westminsterskiego sądu i zadośćuczynił żądaniu strony amerykańskiej o wydanie Assange Stanom Zjednoczonym. Sąd brytyjski uwierzył USA, które twierdziły, że oskarżony nie będzie umieszczony w areszcie o zaostrzonym rygorze ani podczas procesu, ani po wydaniu wyroku. Co myślisz, czy Stany spełnią swoją obietnicę? Jakie prawne dokumenty gwarantują to?

Świąteczne opowiadanie... covidowe

Jaskrawo opakowane pudła pełne kłamstw czekają z niecierpliwością pod drzewkiem na otwarcie i docenienie. Tyle, że tak naprawdę nie są to kłamstwa, nie  we współczesnym  sensie, jeśli tylko wszyscy dalej  „robią to co wlaściwe”.  Jak wszyscy wiedzą po dwóch latach ciagle zmieniających się dyktatów, blokad i przenoszących  wirusy pudełek po pizzy,  najnowsza wersja oficjalnej „prawdy” będzie równie dobrze służyć jak poprzednie.

Bożonarodzeniowe opowiadanie – sztuka  w czterech odsłonach  Alistair Crooks  pt. „ Have a Happy Covid – normal Christmas”  opublikowane w Wigilię AD 2021 w magazynie Quadrant.

(Tłumaczenie i interpretacja: Bumerang Media)

 

SCENA I

 

Mama mówi: „Teraz chodźcie dzieci. Święta nadchodzą. Musimy udekorować to drzewko i zapalić wszystkie światełka, żeby Święty Mikołaj mógł was znaleźć.

Dyktat Wuja Sama

Podczas ostatniego posiedzenia sejmu, we wręcz ekspresowym tempie została uchwalona ustawa medialna, zwana potocznie Lex TVN.1 W głosowaniu sejmowym odrzucone zostały poprawki senatu a projekt trafi teraz na biurko prezydenta Andrzeja Dudy. Kiedy dowiedziałem się, że Lex TVN zostało przyjęte, przewidywałem (co zresztą przewidzieć nie było trudno), że opozycja ,,demokratyczna’’ dostanie ideologicznego szału, a wizję apokaliptycznego końca demokracji będą się szerzyć przez najbliższe kilka tygodni.

 Jakoś nie widzę sensu zamęczać czytelnika cytowaniem i opisywaniem tego, co wyprawiają politycy Platformy czy Lewicy, gdyż jedyną reakcją jaką może wzbudzić działanie opozycji jest głęboka irytacja. To, nad czym się pochylę ma rangę dużo ważniejszą z długofalowej perspektywy interesu Państwa Polskiego. Chodzi tu bowiem o udowodnione – tym razem przykładem ustawy medialnej – całkowite fiasko suwerennej polityki zagranicznej. Albowiem do apelu o ,,wolność mediów’’ i ,,demokrację’’ dołączyli się politycy Komisji Europejskiej, a nawet oficjalni reprezentanci innych państw w Polsce.

Carlson: Ameryka nic by nie zyskała na wojnie z Rosją

Tucker Carlston: "Nie ma niczego, co moglibyśmy zyskać
na konfrontacji z Władimirem Putinem."

Jest coś, z czego wszyscy powinniśmy zdawać sobie sprawę. Fakt, że coś wydaje się nieprawdopodobne a nawet szalone, czy totalnie destrukcyjne dla podstawowych interesów amerykańskich, nie oznacza, że rząd Stanów Zjednoczonych tego nie zrobi. To najważniejsza lekcja czasów, w których żyjemy.

---

Wersja polska felietonu Tuckera Carlstona  America would gain nothing from starting war with Russia | Fox News .

 Tucker Carlston - dziennikarz i komentator telewizyjny, obecnie jego program „Tucker Carlson Tonight” ma największą oglądalność spośród wszystkich telewizyjnych programów o tematyce politycznej w Stanach Zjednoczonych.

---

Biden gotowy na wszystko

Mając to na względzie, nie wykluczajmy – jakkolwiek nieprawdopodobne by się to nie wydawało – wojny z Rosją. Owszem, to pomysł wariata. Nie ma niczego, co moglibyśmy zyskać na konfrontacji z Władimirem Putinem, za to stracić moglibyśmy w ten sposób bardzo wiele, z życiem tysięcy Amerykanów na czele. Ale to nie oznacza, że Joe Biden na to nie pójdzie.

Sprawiedliwość dla Assange'a to sprawiedliwość dla wszystkich

Julian Assange zostaje ukarany po prostu
 za ujawnienie prawdy (zrzut ekranu z YouTube)

 Niesprawiedliwość narzucona wydawcy WikiLeaks Julianowi Assange jest afrontem nie tylko dla prawdy w dziennikarstwie, ale także dla praw człowieka dla wszystkich, pisze John Pilger .

KIEDY po raz pierwszy zobaczyłem Juliana Assange'a w więzieniu Belmarsh w 2019 roku, krótko po tym, jak został wyciągnięty ze swojego schronienia w ambasadzie Ekwadoru w Londynie, powiedział: „Myślę, że tracę rozum” .

Wyglądał mizernie, był  wychudzony, jego oczy były zapadnięte, a szczupłość ramion podkreślała żółta identyfikacyjna tkanina zawiązana wokół jego lewego ramienia, sugestywny symbol kontroli instytucjonalnej.

Infodemia i powstanie nowoczesnej inkwizycji

Reakcja na pandemię ujawniła, że ​​podobnie jak średniowieczny Kościół, globalny establishment zdrowia jest obecnie wysoce zorganizowanym, dobrze finansowanym i niezwykle lukratywnym przedsięwzięciem, zmonopolizowanym przez niewielką elitę, której ciągła władza i bogactwo zależą od utrzymania monopolu na „prawdę naukową” - pisze Elisabeth Taylor w eseju w najnowszym australijskim, opiniotwórczym  miesięczniku Quadrant.

Pandemia lat 2020-21 dała społeczeństwu bezprecedensowy wgląd w imponującą maszynerię, która tworzy globalny establishment zdrowia. Pewien poziom rozsądnej współpracy między organizacjami działającymi na rzecz zdrowia publicznego – w tym organizacjami stowarzyszonymi z ONZ, organizacjami pozarządowymi, Big Pharma, badaniami akademickimi i wydawnictwami, biurokracjami krajowymi, Big Tech i Big Media, organizacjami filantropijnymi i think-tankami – nigdy nie był sekretem. Ale reakcja na pandemię ujawniła wcześniej nie zauważalny poziom orkiestracji, który pozwala tym podmiotom na wspólne poruszanie się, nawet do tego stopnia, że ​​wydają się czytać z tego samego przygotowanego scenariusza.  Doznajemy czegoś w rodzaju brutalnego szoku, gdy dochodzimy teraz do wniosku, że stworzono ponadnarodowy aparat i wyglada na to, że ten aparat kieruje rządami poszczególnych państw.