Marianna Łacek: POLSKI JEST ‘COOL’!

Spotkanie edukacyjne w Konsulacie RP w Sydney

Byłoby niewątpliwie marzeniem każdego nauczyciela, aby z sobotnich klas języka polskiego nasi australijscy uczniowie wybiegali z takim właśnie okrzykiem: ‘Polski jest cool’! Czy to możliwe? Oczywiście, że tak! Jak zawsze, początek roku szkolnego napawa wszystkich optymizmem.

Nauczanie, to jak wzniecanie ogniska. Można je rozpalić, ale by ogień nie wygasł, lecz wesoło buzował, muszą być spełniane pewne warunki. Każdy płomień zniknie, jeśli nie będzie się nieustannie dokładać paliwa. Paliwo w edukacji, to nasz niesłabnący nauczycielski entuzjazm, niezbędny przy wykonywaniu tej specyficznej pracy. Podstawę entuzjazmu stanowi oczywiście znajomość i ukochanie ojczystego języka. To jest bardzo dużo, ale jeszcze nie wszystko. Czasy się zmieniają. Nasi uczniowie, to nie polskie, lecz australijskie dzieci, polskiego pochodzenia. W codziennej szkole nauczyciele przekazują im wiedzę metodami dawno wykraczającymi poza przysłowiowy ‘chalk and talk’. W polskiej klasie oczekują tego samego, a nawet więcej. Wszak jest to szkoła nadprogramowa, która musi konkurować z wieloma łatwo dostępnymi atrakcjami sobotnich ranków.

Czas decyzji: Matura z języka polskiego w Australii

Fot. Pixabay

O uwagę prosimy szczególnie Rodziców, Dziadków i Babcie a także ciocie, wujków i znajomych polskich rodzin.

Luty jest tym miesiącem, kiedy podejmowane są w rodzinach ostateczne decyzje co dziecko ma wybrać do matury. Czy iść zgodnie z zainteresowaniami, czy też z tym co się najlepiej kalkuluje i co się opłaci w punktacji na studia.

I właśnie chcę przypomnieć, że tylko do końca lutego przyjmowane są jeszcze zapisy do jedenastej klasy języka polskiego w Secondary College of Languages.

Polskie klasy zlokalizowane są w Liverpool, Chatswood i Ashfield. Lekcje odbywają się w soboty rano od 8.30 do 11.45. W uzasadnionych sytuacjach istnieje możliwość nauczania zdalnego.

Maturalny tort

 „GRATULACJE DLA NASZYCH MATURZYSTÓW JĘZYKA POLSKIEGO”... Ten napis rzucał się w oczy z daleka. Słowa proste, jednak zawierające sedno uroczystości, która od wielu lat organizowana jest w pierwszą sobotę po zakończeniu egzaminów.

W tym roku wypadło to 4. listopada. Już od wczesnych godzin popołudniowych reprezentacyjna sala Klubu Polskiego w Bankstown przygotowana była na przyjęcie gości. Wytwornie udekorowane stoły i krzesła. Kolorowe balony u sufitu. W świetle dyskotekowych reflektorów skrzyły się srebrne litery napisu zdobiącego przestrzeń nad podium dla orkiestry.

Marianna Łacek: Podarujmy im nasz ojczysty język

Polscy maturzyści roku 2022 wraz z nauczycielami
w Sydney. Fot. Bumerangmedia

 Kończy się wrzesień -  Po dwutygodniowej przerwie szkoły z powrotem zapełnią się gwarem i radosnym zgiełkiem młodych. Czwarty okres szkolny od października do Świąt Bożego Narodzenia, dla uczniów pachnie już wakacjami. Jednak wszystkie szkoły, także Sobotnie Szkoły Języka Polskiego ciągle pracują na pełnych obrotach.

Dla rodziców jest to także czas, aby pomyśleć co dalej. Zadać sobie pytanie czy zrobiliśmy wszystko, aby nasze dziecko nie zaprzepaściło tego najcenniejszego posagu, jakim jest język ojczysty. Wartości materialne, zapobiegliwie gromadzone dla dzieci i wnuków mogą się zdewaluować, mogą zostać roztrwonione... Natomiast język, to podstawowe narzędzie komunikacji, główny aspekt kultury każdego narodu, niezastąpiony łącznik pokoleń – jest wartością trwałą, która nie ubożeje, ale  wraz z upływen czasu ciągle się wzbogaca.

Bożena Szymańska: Głos (The Voice). Inna perspektywa

Nambassa 1981 Arnhemland and Torrest Strait dance.
Fot. en:Nambassa Trust and Peter Terry" Wikimedia
 Commons (CC-BA-SA 3.0)

 Jestem nauczycielką szkoły średniej, która od 1989 roku pracowała jako nauczycielka języka angielskiego w australijskich szkołach średnich w Sydney. Moje doświadczenie dotyczące historii Aborygenów prezentowanej w szkołach jest nieco inne od doświadczenia pana Henry’ego Szkuty, prezesa Związku Polaków w Geelong, autora artykułu „Głos (The Voice) w Parlamencie Australijskim. Perspektywa Australijczyka polskiego pochodzenia” (Tygodnik Polski, Nr 17, 16.08.2023), który twierdzi, że przez 13 lat uczęszczania do szkoły australijskiej nie uczono go historii Aborygenów. Jest to pewnie prawda, ponieważ pan Szkuta uczęszczał do szkoły podstawowej i średniej w późnych latach 50-dziesiątych i w latach sześćdziesiątych.

Natomiast od początku mojej pracy w szkole sytuacja wyglądała inaczej. W Nowej Południowej Walii programy dla klas od siódmej do 10 podzielone były na tak zwane Units, każda część poświęcona innemu tematowi. Jeden z tematów to historia Aborygenów oraz tak zwany Dreamtime – historia stworzenia świata według Aborygenów, która dała podstawy funkcjonowania szczepów/plemion aborygeńskich. Uczniowie zapoznawali się z różnymi aborygeńskimi legendami, opowiadaniami i wierzeniami.